ایالات متحده
امريکا
ايالات متحده امريکا برنامه تحقيقاتي هيدروژن و پيل‌سوختي را از سال 1960 با به کار بردن فن‌آوري پيل‌سوختي قليايي در برنامه فضايي آپولوي ناسا آغاز نمود. موفقيت عملکرد واحد پيل‌سوختي قليايي 2/2 کيلوات منجر به طراحي بزرگتر (12 کيلووات) در برنامه شاتل فضايي شده و 24 واحد در 112 پرواز از سال 1981 به کار گرفته شد. در سال‌هاي اخير تعداد برنامه‌هاي دولت امريکا و بودجه اختصاص يافته به طور چشمگيري فزوني يافت. عمده تلاش امريکا بر روي کاربرد هيدروژن به عنوان سوخت در خودروهاي پيل‌سوختي متمرکز گشته و در ساير کاربردها مانند توليد غير متمرکز نيرو و واحدهاي نيروگاهي توجه کمتري نشان داده است.
اکثر مشارکت‌هاي مهم در زمينه انرژي داراي بخشي شامل برنامه‌هاي تحقيقاتي و نمايشي مرتبط با فن‌آوري پيل‌سوختي مي‌باشد.

سازمان‌هاي حمايت‌کننده از تحقيقات پيل‌سوختي در امريکا
• وزارت انرژي امريکا (DOE) يکي از منابع اصلي تأمين بودجه براي تحقيق و توسعه هيدروژن و پيل‌سوختي با چندين برنامه مهم مي‌باشد. DOE برنامه فعال توسعه پيل‌سوختي در بخش حمل و نقل را در سال 1987 با بودجه 9/0 ميليون دلار آغاز نمود و بودجه درخواستي براي سال 2004 در اين بخش به 70 ميليون دلار افزايش پيدا کرد. در اين برنامه تمرکز بر توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري است. به طور مشابه برنامه حمايت از فن‌آوري هيدروژن در سال 1992 با بودجه 5/2 ميليون دلار آغاز و بودجه درخواستي در سال 2004 به 104 ميليون دلار رسيد. برنامه نيروگاه پيل‌سوختي نيز بسيار گسترده است و با بودجه 34 ميليون دلار در زمينه پيل‌سوختي پليمري، اکسيد جامد و کربنات مذاب به همراه توسعه سيستم‌هاي هيبريدي مي‌باشد.
بقيه بودجه وزارت انرژي به سه کانون مشارکت عمومي- خصوصي با تمرکز بر کاربردهاي خودرويي و نيروگاهي پيل‌سوختي اختصاص مي‌يابد که عبارتند از : کانون مشارکت FreedomCAR (بودجه درخواستي سال 2004، 91 ميليون دلار)، کانون مشارکتCenturg Truck (بودجه درخواستي سال 2004، 57 ميليون دلار) و کانون حفاظت از انرژي حالت جامد (با بودجه 34 ميليون دلار).
کانون مشارکت عمومي-خصوصي ديگري نيز به منظور توسعه نيروگاه ذغالي بدون آلودگي "FutureGen" با هدف توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي تشکيل شده است.
• وزارت دفاع امريکا (DoD) و آژانس پروژه‌هاي تحقيقاتي پيشرفته دفاعي (DARPA) از تحقيق و توسعه هيدروژن و پيل‌سوختي و تست و ارزيابي سيستم‌ها در اين زمينه حمايت مي‌کند. علاوه ‌بر آژانس‌هاي دفاعي گوناگون و ارتش، نيروي دريايي و هوايي، گروه پيل‌سوختي امريکا
(US Fuel Cell Mission) نيز سالانه بين 20 الي 25 ميليون دلار بر روي اين فن‌آوري سرمايه‌گذاري مي‌کند. بسياري از اين حمايت‌ها به طور خاص براي تست نمونه نخست "beta" مي‌باشد.
• حمايت کننده نهايي از فن‌آوري هيدروژن و پيل‌سوختي دولت فدرال امريکا است که سالانه 355 ميليون دلار را به اين امر اختصاص مي‌دهد.

سياست‌ انرژي هيدروژن و پيل‌سوختي در امريکا
چارچوب سياست انرژي در امريکا بسيار پيچيده است. اگرچه ايالات متحده امضاء پروتکل کيوتو را در کاهش انتشار گازهاي گلخانه‌اي نپذيرفت ولي نياز به پوشش تغييرات جوي و توسعه استراتژي‌ها و فن‌آوري‌هاي مديريت کربن از جمله فن‌آوري هيدروژن و پيل‌سوختي کاملاً مشهود است.
در سال 1996 "قانون آينده همراه با هيدروژن" جايگزين قانون تحقيق و توسعه و ارائه هيدروژن
Spark M Matsunaga (در سال 1990) گشت و بودجه اضافي جهت تحقيق و توسعه در زمينه توليد، ذخيره‌سازي، انتقال و مصرف هيدروژن در نظر گرفته شد. اين قانون نيازمند هيأت مشورتي فني هيدروژن (HTAP) بود که در سال 1992 تحت قانون Matsunaga تشکيل شد. اين هيأت به دبير انرژي در به کارگيري برنامه‌هاي وزارت انرژي زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي مشورت مي‌دهد تا اثرات فعاليت‌هاي وزارت انرژي و توصيه‌هاي لازم جهت وضع قوانين و برنامه‌ها و تعيين بودجه را آناليز و بررسي نمايند.

نقشه راه ملي انرژي هيدروژن امريکا
قبل از اعلام رئيس جمهور امريکا (بوش) مبني بر اختصاص 7/1 ميليارد دلار به برنامه FreedomCAR و نوآوري سوخت‌ها، وزارت انرژي انجمني را از ميان موسسات تجاري، ادارات، سياست‌ انرژي ايالتي و فدرال، دانشگاه‌ها، سازمان‌هاي زيست محيطي و آزمايشگاه‌هاي ملي تشکيل داد. اين انجمن منتهي به توسعه يک چشم‌انداز شد که در آن اثرات کليدي "آينده بر مبناي انرژي هيدروژن" بررسي شد و روشي را براي نيل به اين مقصود پيشنهاد داد.
يافته‌هاي اصلي اين چشم‌انداز عبارتند از:
• هيدروژن پتانسيل بسيار قوي جهت حل دو چالش اصلي انرژي که امريکا با آن مواجه است، يعني
کاهش وابستگي به واردات نفتي، کاهش آلايندگي و نشر گازهاي گلخانه‌اي دارد.
• هيدروژن مي‌تواند نقش مهمي را در انرژي امريکا در آينده بازي کند. در هر حال انتقال به عصر هيدروژن چند دهه به طول مي‌انجامد.
• آماده شدن فن‌آوري سيستم‌هاي انرژي هيدروژن نيازمند شتاب به خصوص در موارد زير است:
- افزايش بازدهي، بهبود فرايند توليد
- ساخت مخزن ذخيره کم حجم و سبک وزن
- رساندن هزينه پيل‌سوختي به قيمت رقابتي
فعاليت‌هاي دولت فدرال امريکا
آژانس‌هاي دولت فدرال که مستقيماً در حمايت از فن‌آوري پيل‌سوختي و هيدروژن درگير هستند عبارتند از: وزار ت انرژي، وزارت دفاع و آژانس پروژه‌هاي تحقيقاتي پيشرفته دفاعي، وزارت حمل و نقل، ناسا، وزارت بازرگاني – مؤسسه ملي استاندارد و فن‌آوري، آژانس حمايت از محيط زيست امريکا، انجمن ملي علوم و سرويس پارک فني.

سیاست دولت امریکا در 5 سال آتی(2006-2010)
در ژولاي 2005 كنگره امريكا برنامه 5 ساله بيلان انرژي را جهت تعيين منابع انرژي، تخصيص بودجه و سياست‌هاي مالياتي در سال‌هاي مالي 2006 تا 2010 به دولت فدرال تقديم کرد. در اين برنامه، 5/3 ميليارد دلار بودجه جهت برنامه‌هاي مرتبط با پيل‌سوختي و هيدروژن شامل حمايت‌هاي مالياتي و ساير تشويق‌هاي مالي براي 5 سال آتي تخصيص داده شده است.
با تصويب اين بودجه، كنگره وزارت انرژي را به انجام پروژه‌ها و فعاليت‌ها با همكاري بخش خصوصي در 7 بخش هدايت مي‌كند:
1- توليد هيدروژن از منابع مختلف نظير سوخت‌هاي فسيلي، سوخت‌هاي حامل هيدروژن نظير متانول و اتانول، منابع تجديدپذير و انرژي هسته‌اي
2- استفاده از هيدروژن جهت توليد انرژي الكتريكي در مصارف تجاري، صنعتي و خانگي
3- تحويل ايمن هيدروژن يا سوخت‌هاي حامل آن
4- فن‌آوري‌هاي پيشرفته خودروسازي شامل كنترل موتور، ذخيره‌سازي انرژي، سيستم‌هاي هيبريدي و پيشرانه برقي، مواد خودكار و غيره.
5- ذخيره هيدروژن و سوخت‌هاي حامل آن
6- افزايش ايمني، دوام، بازده و قيمت مناسب پيل سوختي با تأكيد بر فرآیند پيشرفته ساخت ، غشاء‌هاي با مقاومت حرارتي بالا، فرآوري گاز طبيعي با هزينه بهينه، افزايش اطمينان سيستم و سري پيل سوختي، ايجاد شرايط عملياتي در دماي پايين و قابليت استارت سرد
7- فراهم ساختن امکان توليد تجاري فن‌آوري خودروهاي هيبريدي به صورت قابل دسترس و رقابت‌پذير براي شركت‌هاي خودرو سازي امريكا
در راستاي اجراي برنامه‌هاي ياد شده، شرکت‌هاي خودروسازي موظفند تا سال 2015 خودروهاي پيل‌سوختي را با قابليت تجاري شدن توليد کرده و تا سال 2020 توليد انبوه آن را به منظور تحویل به مشتری آغاز کنند. خودروهاي پيل سوختي مي‌بايد اقتصاد سوخت بهتر و آلودگي پايين‌تري نسبت به خودروهاي سال 2005 داشته و همچنين سيستم‌هاي ايمني آن‌ها بهتر يا معادل اين خودروها باشد. فعاليت‌هاي مربوط به هيدروژن و زيرساخت آن مي‌بايد به گونه‌اي برنامه‌ريزي شود که در سال 2020 به سوخت‌گيري مناسب و مطمئن، بازدهي بالا و توليد هيدروژن از منابع موجود منجر شود.
در بيلان انرژي برنامه‌اي 50 ميليون دلاري جهت نمايش 25 اتوبوس پيل سوختي و گسترش زير ساخت در 5 ناحيه مهم در طول 5 سال آينده وجود دارد. به علاوه مبلغ 100 ميليون دلار به توسعه و ارائه اتوبوس پيل سوختي مدارس بين سال‌هاي 2006 تا 2009 اختصاص داده شده است.
وزارت انرژي تشويق‌هايي را براي دولت‌هاي ايالتي كه خودروهاي پيل سوختي را جهت ناوگان حمل و نقل خويش برگزينند در نظر گرفته است. ميزان اين تشويق‌ها 15 ميليون دلار براي سال 2008، 25 ميليون دلار براي سال 2009 و 65 ميليون دلار براي سال 2010 مي‌باشد.
به علاوه برنامه‌اي جهت به کارگيري واحدهاي پيل سوختي در كاربردهاي نيروگاهي قابل حمل و قابل حمل كوچك توسط آژانس‌هاي فدرال وجود دارد. در اين راستا، آژانس‌هاي فدرال موظفند از سال 2005 اقدام به خريد و يا اجاره واحدهاي پيل سوختي نمايند. وزارت انرژي از سال 2006 تا 2010 هزينه اين خريدها را تا سقف 345 ميليون دلار پرداخت خواهند کرد.

توصیف برنامه‌های مهم امریکا

Freedom CAR
دولت امریکادر ژانویه سال 2002 با همکاری سه شرکت بزرگ خودروسازی جنرال موتورز، فورد و دایملرکرایسلر از برنامه "Freedom CAR" پرده‌برداری نمود. هدف از ارائه این برنامه کاهش زیان‌های زیست‌محیطی ناشی از خودروها و کاهش وابستگی به نفت وارداتی می‌باشد.
در سال 2003 رئيس جمهور امريکا، برنامه جديدی را با عنوان" ابتکار هیدروژن /Freedom CAR" با هدف انتخاب امريکا به عنوان رهبر جهاني خودروهاي پيل‌سوختي اعلام نمود. بودجه اختصاص‌یافته به این برنامه 7/1 ميليارد دلار می‌باشد و به توسعه پيل‌های ‌سوختي هيدروژني، زيرساخت هيدروژن و فن‌آوري خودروهاي پيشرفته می‌پردازد. بخش‌هاي خصوصي نیز جهت انتخاب خودروی پیل‌سوختی در سال2020 در این برنامه مشارکت دارند. در اين برنامه، امنیت انرژی امریکا با جايگزيني هيدروژن به جاي سوخت‌هاي نفتي و همچنين کاهش تقاضای واردات نفت افزایش می‌یابد.
کانون مشارکت کاميون قرن 21 (21st Century Truck)
اين کانون در سال 2000 به منظور مشارکت صنايع خودرويي سنگين، سازندگان کاميون ، توسعه دهندگان نيروي پيشرانه هيبريدي و سازندگان موتور و چندين آژانس دولت فدرال تشکيل شد.
اهداف اين کانون مشابه FreedomCAR است با اين تفاوت که بر روي توسعه فن‌آوري‌ها براي خودروهاي سنگين به منظور بهبود بازدهي، ايمني و عملکرد دوستدار محيط زيست فعاليت مي‌کند. اين کانون کاميون‌ها و اتوبوس‌هايي را توسعه مي‌دهد که از منابع انرژي پايدار و هميشگي استفاده کنند.

برنامه FCVT
برنامه FCVT در سال 2002 آغاز شد. در اين برنامه FreedomCAR , کاميون قرن 21 و ساير فعاليت‌ها در وزارت انرژي مربوط به فن‌آوري‌هاي هيدروژن و پيل‌سوختي را گرد هم آورده است. برنامه FCVT بر روي فن‌آوري‌هاي مواد و ذخيره انرژي براي پيل‌سوختي و موتورهاي احتراق داخلي هيبريدي و خودروي برقي تأکيد دارد.
برنامه فن‌آوري‌هاي زيرساخت، هيدروژن و پيل‌سوختي (HFC & IT)
اين برنامه در سال 2001 آغاز شد و جايگزين تعدادي از برنامه‌هاي قبلي شامل (پيل‌سوختي در بخش حمل و نقل، پيل‌سوختي در ساختمان‌ها و برنامه هيدروژن وزارت انرژي) شده است.
بودجه وزارت انرژي براي برنامه HFC & IT در سال 2004، 5/165 ميليون دلار است. (5/77 ميليون دلار براي پيل‌سوختي و 88 ميليون دلار براي هيدروژن).

کانون مشارکت پيل‌سوختي کاليفرنيا
کانون مشارکت پيل‌سوختي کاليفرنيا( CaFCP)، مجموعه‌اي از خودروسازان، تامین‌‌کنندگان سوخت، توسعه‌دهندگان پيل‌سوختي و آژانس‌هاي دولتي مي‌باشد. اين کانون در سال 1999 جهت ارائه فن‌آوري خودروی پیل‌سوختی، زير ساخت سوخت جایگزین و ایجاد مسیری جهت تجاری سازی پیل‌سوختی از جمله افزايش آگاهي عمومي تأسيس شد.
کانون مشارکت پيل‌سوختي کاليفرنيا( CaFCP)، تجهیزات متمرکز و سایر حمایت‌های لازم جهت آزمایش خودروهای پیل‌سوختی در جاده‌هاي کاليفرنيارا مهيا مي‌سازد.
تجهيزات مرکزي کانون به همراه دو جايگاه سوختگیری هيدروژن و متانول در ساکرامنتوي غربي واقع شده است. به علاوه کانون مشارکت پيل‌سوختي کاليفرنيا، 43 خودروی پيل‌سوختي را در سطح ايالات قرار داده و هفت جايگاه سوختگیری هيدروژن را راه‌اندازي نموده است.

برنامه ارائه اتوبوس‌های پیل‌سوختی
دولت ايالات متحده، از سال1980 از تحقيقات در زمینه اتوبوس‌هاي پيل‌‌سوختي حمايت نموده است. هدایت این تحقیقات از جانب وزارت انرژی می‌باشد و اولين اتوبوس‌های پيل‌سوختي امريکا(سه اتوبوس) در سال 1994 ساخته شدند. این اتوبوس‌ها30 فوت طول داشتند و نیروی محرکه آنها توسط پيل‌سوختي اسيدفسفريک تامین می‌شد. این اتوبوس‌ها به مدت 10 سال تحت مديريت دانشگاه Georgetown، فعاليت کردند.
در سال 1993 تأمين بودجه به وزارت راه و ترابری محول شد. فاز دوم برنامه به ساخت اتوبوس‌هاي هيبريدي پليمري بر روی شاسی اتوبوس Nova با طول 40 فوت معطوف شد که موتور پیل‌سوختی آن متعلق به شرکت بلارد بود. اين اتوبوس‌ها در سال 1998 و 2000 ارائه شدند. دانشگاه Georgetown از زمان شروع تا توليد نسل سوم اتوبوس‌ها، اين پروژه‌ها را مدیریت نمود.
کانون مشارکت پيل‌سوختي کاليفرنيا ( CaFCP) فعاليت خود را در زمينه اتوبوس با ارائه اتوبوس‌ Zebus ساخت شرکت بلارد آغاز نمود و به مدت 18 ماه با موفقیت در آژانس حمل و نقل Sunline مورد آزمايش قرار گرفت.
CaFCP برنامه خود جهت ارائه 7 اتوبوس پيل‌سوختي را در سال 2004 آغاز کرد. اين اتوبوس‌ها به مدت دو سال در مسير منظم حمل و نقل شهری قرار خواهد گرفت. در این پروژه سه اتوبوس در ACTransit، سه اتوبوس در Santa Clara VTA و يک اتوبوس در Sunline Transit، به کار گرفته خواهد شد.
كانادا
کانادا
کانادا در پي نگراني‌هاي زيست محيطي جهاني در مورد افزايش گازهاي گلخانه‌اي قانون Action plan 2000 را بر روي تغييرات جوي در سال 2000 ارائه نمود. در بخشي از اين برنامه دولت کانادا تصميم به همکاري صنايع و دولت در توسعه و ارائه فن‌آوري‌هاي بر پايه هيدروژن به منظور کاهش گازهاي گلخانه‌اي گرفت. بخش اصلي برنامه‌هاي ابتکاري کانادا بر روي حمل و نقل بر پايه هيدروژن است.
کانادا به عنوان رهبر جهاني پيل‌سوختي و هيدروژن در انواع فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي، قطعات، سيستم‌هاي تأمين و يکپارچه سازي، سيستم‌هاي سوخت‌گيري، ذخيره سوخت و خدمات مهندسي و مالي شناخته شده است. صنايع و محصولات کانادا نقش مهمي را در فعاليت‌هاي مقدماتي به منظور تجاري سازي پیل‌سوختی در سطح جهان بازي مي‌کنند.


در سال 2001 اتاوا آژانس حمل و نقل پيل‌سوختي کانادا را ايجاد نمود که وظيفه حمايت از برنامه‌هاي نمايشي و ارزيابي فن‌آوري‌هاي متفاوت در توليد و ارائه خودروهاي پيل‌سوختي را بر عهده دارد.
در سال 2003، CTFCA تصميم به انتقال ناوگان اتوبوس ديزلي به ناوگان اتوبوس پيل سوختي در آينده گرفت.
حمايت بومي در اين بخش رو به توسعه است. به جهت تجاري سازي انبوه، تشخيص و ارتباط عملکرد بخش هيدروژن و پيل‌سوختي کانادا از اهميت خاصي برخوردار است. پروفيل سال 2004 چندين شاخص عملکرد را مشخص نموده و رشد و توسعه بخش هيدروژن و پيل‌سوختي کانادا بين سال‌هاي 2002 و 2003 را ارزيابي مورد ارزیابی قرار داده است.
منابع مربوط به پيل‌سوختي و هيدروژن 188 ميليون دلار مي‌باشد که 40% نسبت به سال قبل افزايش داشته است. تعداد ثبت اختراعات با رشد 34 درصدي به 581 رسيده است و شرکت در پروژه‌هاي نمايشي 232% افزايش يافته و هزينه تحقيق و توسعه با حدود 5% افزايش به 290 ميليون دلار رسيده است.
همچنين سهم عمده بودجه در 5 سال آتي از سوي دولت فدرال کانادا، بازارهاي سرمايه‌گذاري خارجي، شرکت‌هاي کاملاً خصوصي تأمين خواهد شد. دولت به همراه شرکت‌هاي عمومي- خصوصي (P3) و ساير توسعه دهندگان هيدروژن و پيل‌سوختي عناصر استراتژيک در موفقيت اين بخش هستند.
تقريباً نيمي از شرکت‌ها در زمينه پيل‌سوختي خصوصي هستند که متعهد به تأمين بودجه و يا ساير اطلاعات براي بازار نيستند. تعداد شرکت‌هايي که در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي فعاليت دارند طي 5 سال گذشته دو برابر شده است. در حدود 42 سازمان يا 51% از کل اين سازمان‌ها کمتر از 5 سال است که به فعاليت‌هاي مربوط به هيدروژن و پيل‌سوختي روي آورده‌اند.
در حدود 17 سازمان (13%) بر روي توسعه پيل‌هاي سوختي و يا يکپارچگي سيستم‌ها متمرکز شده‌اند. نيمي از فعاليت هيدروژن و پيل‌سوختي کانادا بر روي فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري متمرکز است. پيل‌سوختي پليمري يکي از فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي مورد توجه به دليل کاربري در بخش حمل و نقل و نيروگاهي مي‌باشد. پيل‌سوختي اکسيد جامد که عمدتاً در کاربردهاي نيروگاهي به کار مي‌رود به عنوان زمينه مورد توجه بعدي است.

بازار کانادا عمدتاً به کاربردهاي حمل و نقل و نيروگاهي و زيرساخت سوخت توجه دارد و فقط 15% از شرکت‌هاي کانادا بر روي بازار قابل حمل متمرکز گشته‌اند.
عايدي حاصل از فعاليت‌هاي مربوط به هيدروژن و پيل‌سوختي 40% افزايش يافته و به 188 ميليون دلار رسيده است و نيمي از اين عايدي حاصل فروش در غرب کانادا است. امريکا، آلمان و ژاپن از جمله بازارهاي با اهميت در صنعت کانادا هستند. سود حاصل از فروش پيل‌سوختي در کانادا با رشد 87 درصدي از 8/77 ميليون دلار در سال 2002 به 1/145 ميليون دلار در سال 2003 رسيده است. اين موضوع حرکت به جلو را در مسير تجاري سازي مشخص مي‌کند.

انجمن حمل و نقل پيل‌سوختي کانادا
انجمن حمل و نقل پيل‌سوختي كانادا يك نوآوري دولتي با بودجه 23 ميليون دلار كانادا است كه به ارائه و ارزيابي خودروهاي پيل‌سوختي در كانادا مي‌پردازد. مهمترين هدف‌هاي اين انجمن كاهش گازهاي گلخانه‌‌اي، ارزيابي نمودن روش‌هاي متفاوت سوخت‌گيري براي خودروهاي پيل‌سوختي و گسترش زير ساخت سوخت (شامل استانداردهاي فني، كدها، آموزش، مجوز و ايمني) مي‌باشد. انجمن، تركيب‌هاي متفاوت سوخت‌ها و سيستم‌هاي سوخت‌گيري براي وسايل نقليه سبك، متوسط و سنگين را تا انتهای سال 2005 ارائه خواهد داد.
اين انجمن همچنين استانداردها، آموزش و روش‌هاي تست مربوط به فن‌آوري‌هاي هيدروژن و پيل‌سوختي را توسعه خواهد داد. بودجه لازم براي انجمن از سوي Actionplan2000 كانادا که يك برنامه كاهش گازهاي گلخانه‌اي با هزينه‌اي بالغ بر 500 ميليون دلار كانادا است، تامین شده است.
اين برنامه چندين پروژه كه فرصت‌هايي براي حل مسائل فني و اقتصادي مرتبط با معرفي سوخت براي خودروهاي پيل‌سوختي فراهم می‌آورند را از لحاظ مالی حمايت مي‌كند.
در اين برنامه تقريباً 50 سازمان از صنعت، سازمان‌هاي غير دولتي، دولت فدرال و دولت‌هاي ايالتي، شهرداري‌ها و دانشگاه‌ها مشاركت دارند.

برنامه پذيرش زودهنگام هيدروژن (h2EA)
در اكتبر سال 2003، دولت كانادا مبلغ 215 ميليون دلار به برنامه h2EA اختصاص داد. اين برنامه كه در صنایع كانادا در حال انجام است، مفاهيم جديد فن‌آوری هيدروژن را به منظور هدايت كانادا به سمت عصر هيدروژن طراحي مي‌نمايد.
دولت كانادا هدف خود را از استفاده از برنامه h2EA همكاري با صنعت جهت ايجاد تيم مشترك هيدروژن بيان كرده است. تيم هيدروژن مفاهيم جديد نظير "بزرگراه‌هاي هيدروژني" و "روستاهاي هيدروژني" را ارائه مي‌دهد.
هدف‌هاي اصلي اين برنامه به شرح زير است:
- افزايش آگاهی و پذيرش قابليت‌هاي هيدروژن از جانب عموم، مصرف‌کنندگان و سرمایه‌گذاران
- ادغام هيدروژن و فن‌آوری‌های مرتبط با آن
- توسعه زير ساخت هيدروژن
- توسعه زنجيره تأمين در صنعت هيدروژن
- توسعه كدها و استانداردها براي صنعت هيدروژن
- افزايش كارايي، اطمينان، دوام و كاميابي اقتصادي مربوط به هيدروژن و فن‌آوری‌های مرتبط با هيدروژن.

دهكده هيدروژن كانادا
در دسامبر سال 2003، انجمن صنعتی پيل‌سوختي كانادا، دهكده هيدروژن (Hydrogen Village Partnership) را تشكيل داد. دهكده هيدروژني فن‌آوری‌های زير ساخت‌هاي متنوع هيدروژن را در تورنتو ارائه خواهد داد. دولت و بخش‌هاي خصوصي ازشركت‌كنندگان در اين طرح هستند.


شرکت بلارد
شرکت بلارد در سال 1979 تحت نام Ballard Research به منظور هدايت تحقيق و توسعه در زمينه باتري‌هاي يون- ليتيم تشکيل شد. در سال 1983 بلارد توسعه پيل‌هاي سوختي پليمري را آغاز نمود. مدل اوليه پيل‌سوختي در سال 1989 ساخته شد و در سال 1992 الي 1994 نمونه اوليه اين فن‌آوري ارائه شد. بلارد اولين محصول پيل‌سوختي تجاري خود با نام مدول نيروي Nexa را در سال 2001 آغاز نمود.

شرکت بلارد اکنون پيشگام جهاني در توسعه، توليد و ساخت پيل‌هاي سوختي پليمري، سيستم‌هاي پيل‌سوختي، موتورهاي پيل‌سوختي براي بازار حمل و نقل، سيستم‌هاي رانش برقي براي خودروهاي هيبريدي (باتري-پيل‌سوختي)، ميکرو توربين‌ها و ساير فن‌آوري‌هاي توليد نيروي غيرمتمرکز و ساخت سيستم پيل‌سوختي براي محدوده وسيعي از کاربردها از وسايل کوچک قابل حمل تا نيروگاه‌هاي بزرگ مي‌باشد. بلارد با شرکت‌هاي قدرتمند و بزرگ دنيا شامل دايملرکرايسلر، فورد، آلستوم و ابارا مشارکت دارد.
تجهيزات اصلي بلارد در بريتيش کلمبيا است اما امروزه حضور گسترده‌اي در ايالات مختلف امريکا (از جمله کاليفرنيا، ساکرامانتو، لوول و ماساچوست و دربورن) و آلمان (Nabern) دارد.
پروژه‌هاي نمايشي:
بلارد در تعداد بسياري از برنامه‌هاي نمايشي به منظور ارائه فن‌آوري پيل‌سوختي به کل جهان شرکت نموده است.
برنامه خودروي پيل‌سوختي ونکوور
اين برنامه 5 ساله تحت عنوان VFCVP با بودجه 9 ميليون دلار و با مشارکت شرکت پيل‌سوختي کانادا، شرکت فورد، دولت کانادا و فرمانداري بريتيش کلمبيا آغاز شد. در اين پروژه 5 خودرو با پيل‌سوختي شرکت بلارد در شرايط واقعي در بريتيش کلمبيا تست و ارائه مي‌شوند. ارائه نسل سوم خودروهاي پيل‌سوختي فورد اطلاعات لازم بر روي عملکرد، دوام و ضريب اطمينان را به سمت بازار تجاري خودروهاي پيل‌سوختي را تأمين مي‌نمايد. بلارد نيز خودروي پيل‌سوختي خود را در اين پروژه ارائه خواهد نمود.

آژانس حمل و نقل سانتاکلارا با همکاري شرکت Gilling و شرکت بلارد 2 اتوبوس پيل‌سوختي را براي حمل و نقل شهري ارائه نمودند. شرکت Air Product هيدروژن مايع را تأمين مي‌کند.

بلارد همچنين موتورهاي پيل‌سوختي را براي 30 اتوبوس مرسدس بنز Citaro براي خدمات حمل و نقل شهري در 10 شهر اروپايي ساخته است که شامل 9 شهر اروپايي به علاوه ايسلند مي‌باشد. به علاوه سه پيل‌سوختي را براي برنامه STEP در استراليا توسعه داد.

بزرگراه هيدروژن در كانادا
برزیل
رشد روزافزون نیاز به برق و فرسودگی نيروگاه‌هاي برق، بحران کمبود برق در برزیل را تشديد كرده است. تحلیل و مدل‌سازی بحران نشان می‌دهد با جایگزینی پیل‌های سوختی در محل‌های بهینه و برنامه‌ریزی هوشیارانه در استفاده از آن‌ها، اين بحران مي‌تواند به‌صورت سریع و عملی کاهش یابد.
تلاش زیادی برای به‌دست آوردن داده‌های لازم جهت مدل سازی و بهینه کردن مدل به‌کار گرفته شده است. برای مثال، پيك مصرف برق می‌تواند به‌دلایل مختلفی اتفاق بیفتد. در برخی موارد، بیشترین مصرف زمانی است که مردم از آبگرم حاصل از آبگرم‌کن‌های برقی استفاده می‌کنند. دقيقاً همان جایی که گرمای اتلافی پیل‌های سوختی می‌توانند براي تأمین‌آب گرما استفاده شود.
تکیه زیاد برزیل بر منابع انرژی تجدیدپذیر، به‌ویژه برق‌آبی و سوخت‌های زیست‌توده، موجب شده است دولت اين كشور برای تولید ماده خام زیربنایی انرژی هیدروژنی پیش‌بینی‌هایی داشته باشد و اقتصاد هیدروژنی آینده در برزیل بر پایه منابع تجدیدپذیر شکل خواهد گرفت. دولت برای استفاده از باد و سلول‌های فتوولتائیک در تولید هیدروژن نیز برنامه‌هایی دارد. تولید برق‌آبی در مقیاس بزرگ، اجازه تولید برق را با نصف قیمت تولید آن از سوخت‌های فسیلی، ممکن می‌سازد. به علاوه، تولید نیم میلیون تن هیدروژن از کاربردهای صنعتی نیز انجام‌پذیر است. در هر حال این بخش‌ها هم‌اكنون مراحل اولیه توسعه خود در برزیل را طي مي‌كنند.
عرضه و تقاضای انرژی در برزیل بررسی شده و توجه ویژه‌اي به منابع انرژی تجدیدپذیر برای تولید هیدروژن و استفاده مستقیم از هیدروژن در پیل‌های سوختی معطوف گرديده است. هر چند ظرفیت توليد برق پیل‌های سوختی در حال كار این کشور، بسیار محدود است. دولت، هزینه‌های تحقیقاتی زیادی برای انجام فعالیت‌های تحقیقاتی در دانشگاه‌ها و مؤسسات در نظر گرفته است. توجه ویژه دولت به تحقیق و توسعه پیل‌های سوختی پلیمری، متانولی، اتانولی مستقیم و اکسیدجامد متمركز شده است. باید اضافه کرد تمركز بر پروسه‌های اصلاح و تبدیل و نيز پروسه‌های کاتالیست، توجه ويژه دولت به تحقیق و توسعه پیل‌سوختی بر پایه سوخت اتانول را نشان می‌دهد.
برنامه‌ریزی برزیل در مورد فن‌آوری هیدروژن و پیل‌سوختی
وزارت علوم و فن‌آوری بر روی پروژه‌های هیدروژن و پیل‌سوختی سرمایه‌گذاری می‌کند و در فاصله زماني آگوست 2002 تا 2012 مدیریت "برنامه پیل‌سوختی برزیل (PBcac)" را برعهده دارد. این وزارتخانه به‌منظور دستیابی به اهداف فوق از سوی انجمن ملی تحقیق و توسعه (CNPq) و مرکز مدیریت مطالعات استراتژیک (CGEE) حمایت مالی می‌شود. اين وزارت در سال 2001، برنامه‌های سرمایه‌گذاری ویژه‌ای را آغاز نمود و شرکت‌هاي حاضر در این سرمایه‌گذاری در زمینه‌های مختلف مشارکت نمودند. در حدود یک سوم بودجه حاصل از وضع ماليات بر سوخت و برق به توسعه فن‌آوری هیدروژن و پیل‌سوختی اختصاص یافت. به علاوه، این وزارتخانه چندین برنامه همکاری در زمینه توسعه پیل‌سوختی را با آزمایشگاه ملی انرژی تجدیدپذیر و وزارت انرژی امریکا آغاز نمود.
در مارس سال 2005 ميلادي، وزارت معادن و انرژي برزيل با همكاري دانشگاه‌ها و صنايع اين كشور و با هدف برنامه‌ریزی و توسعه فعالیت‌هایی که هیدروژن را تا سال 2020 در سبد انرژی برزیل قرار مي‌دهد، سند توسعه هیدروژن را تدوین نمودند. ساختار اين سند به‌گونه‌ايست كه امكان شناسايي حوزه فن‌آوري هيدروژن را با جزئيات بيشتر به‌وجود مي‌آورد.
در راستای سند مذکور و به‌‌منظور ارتقاي سطح همکاری‌ها و یکپارچگی فعالیت‌های توسعه فن‌آوري‌هاي پیل‌سوختی و تولید هیدروژن، برنامه تحقیق و توسعه اقتصاد هیدروژنی در برزیل طرح ریزی شد. اين برنامه، پنج زمینه مهم تولید و ذخیره هیدروژن، تولید پیل‌های سوختی پلیمری، پیل‌های سوختی اکسیدجامد، یکپارچه‌سازی سیستم و تدوین کدها و استانداردها را شامل می‌شود. مهمترين مفاد این سند برای توسعه سیستم‌های پیل‌سوختی عبارتند از:
 توسعه پیل‌سوختی پلیمری 5 کیلووات تا سال 2005
 توسعه پیل‌سوختی 200 کیلووات و پیل‌سوختی اکسیدجامد 10 کیلووات تا سال 2010
 توسعه پیل‌سوختی 250 کیلووات و پیل‌سوختی اکسیدجامد 50 کیلووات تا سال 2015
 توسعه پیل‌سوختی اتانول مستقیم و اکسیدجامد 500 کیلووات تا سال 2020
 تولید برق از احتراق هیدروژن (5 کیلووات) تا سال 2005
 تولید برق از احتراق هیدروژن (50 کیلووات) تا سال 2010
 توسعه پیل‌سوختی پلیمری 10 کیلووات برای کاربرد نیروگاهی تا سال 2015
 توسعه پیل‌سوختی برای حمل‌ونقل شهری و باری تا سال 2020
در این سند، مسیرهای زیر برای تولید هیدروژن نیز در بازه‌های مختلف زمانی در نظر گرفته شده است:
o تبدیل گاز طبیعی تا 2010
o الکترولیز آب تا 2015
o تبدیل اتانول تا2020
o گازی‌سازی ذغال و فرایندهای جایگزین تا سال 2025
از جمله پروژه‌های تحقیق و توسعه هیدروژن و پیل‌سوختی که هم اکنون در برزیل در حال اجرا است و عمدتاً توسط بودجه عمومی انرژی و شرکت نفتی Petrobras تأمین مالی می‌شود، عبارتند از:
• تبدیل و فراورش اتانول برای تولید هیدروژن (توسعه کاتالیست برای تبدیل اتوترمال) موردنياز پیل‌سوختی پلیمری 5 کیلووات
• تبدیل و فراورش متانول در راکتور غشایی برای توليد سوخت هيدروژن پیل‌سوختی پلیمری 5 کیلووات
• تولید هیدروژن از اکسیداسیون جزئی اتانول شامل توسعه کاتالیست و طراحی راکتور بهینه برای مصرف در پیل‌سوختی پلیمری 5/0کیلووات
• پیرولیز پلاسمای متان برای تولید هیدروژن. در اين فن‌آوری جدید، هیدروژن بدون انتشار دی اکسیدکربن توليد مي‌شود.
• توسعه مواد با ساختار نانوکربنی برای ذخیره هیدروژن
مهم‌ترين پروژه‌های نمایشی نیروگاهی در حال اجرا در كشور برزيل شامل موارد زير مي‌باشد:
o نمایش یک سیستم پیل‌سوختی اسیدفسفریک 200 کیلووات توسط Petrobras
o نمایش سه سیستم پیل‌سوختی اسیدفسفریک 200 کیلووات توسط شرکت COPEL
o توسعه و نمايش پیل‌سوختی پلیمری 5 کیلووات و پروسسور گاز طبیعی توسط مرکز تحقیقات انرژی الکتریکیCEPEL))
o توسعه پیل‌سوختی پلیمری 1 و 50 کیلووات به ترتیب توسط شرکت‌های CEMIG و IPEN (مؤسسه تحقيقات انرژي هسته‌اي)
در بخش حمل‌ونقل نيز پروژه‌های نمایشی زير در حال اجراست:
 ساخت و نمايش 5 دستگاه اتوبوس‌ پیل‌سوختی هیدروژنی برای حمل‌ونقل شهری در سائوپائولو و جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن بر اساس الکترولیز آب
 طراحی و تولید نمونه اولیه و نمايش اتوبوس هیدروژنی و جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن بر اساس اصلاح و تبدیل اتانول و گاز طبیعی در ریودوژانیرو
پروژه اتوبوس پیل‌سوختی هیدروژنی برای حمل‌ونقل شهری در برزیل
برزيل کمیته مهمی را برای استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر در بخش حمل‌ونقل تحت برنامه PROALCOOL تأسیس نموده است و در حال حاضر فن‌آوري‌هاي گاز طبيعي و اتانول را براي حمل‌ونقل شهري در شهرهاي بزرگي چون ريودوژانيرو برگزيده است. در اين بين، اتوبوس‌های هیدروژنی تأثیر مثبتی در اجرای برنامه PROALCOOL خواهند داشت.
پروژه حمل‌ونقل هیدروژنی در سال 1997 با بودجه‌ 16 میلیون دلاری از کنسرسیومی شامل مؤسسه‌ی تحقیقات نیروی الکتریکی (EPRI)، وزارت معادن و انرژی برزیل، مؤسسه‌ی حمل‌ونقل شهری سائوپائولو (EMTU)، برنامه توسعه سازمان ملل (PNUD) و سازمان محیط‌زیست جهانی (GEF) شروع شده است.

ساير شركت‌هاي فعال در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي:
 شرکت انرژی پیل‌سوختی H2: یکی از شرکت‌های پیشگام در برزیل است که برای توسعه بازار هیدروژن و پیل‌سوختی در این کشور تلاش می‌کند. مهم‌ترین هدف اين شركت آموزش و اطلاع‌رسانی جهت ترويج فن‌آوري هیدروژن و پیل‌سوختی است که اولین گام برای معرفی فن‌آوری ‌های هیدروژن محسوب مي‌گردد. به موازات تلاش براي رسيدن به اين هدف، اين شركت به‌دنبال ایجاد رابطه و جلب اطمينان سرمایه‌گذاران و مؤسسات جهت سرمایه‌گذاری در اين فن‌آوري نو و پر هزينه می‌باشند.
 در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو، كنسرسیومی از مؤسسات مختلف از جمله مؤسسه Petrobras، تولیدکنندگان اتوبوس و مؤسسات علمی بر روی پروژه تولید هیدروژن موردنیاز اتوبوس از تبدیل گاز‌طبیعی فعالیت می‌کنند.
 مركز تحقيقات پيشرفته هوستون (HARC) و مؤسسه فن‌آوري و توسعه برزيل (LACTEC) از سال 2002 و با هدف انجام پروژه‌هاي انرژي و محيط زيست به‌ويژه كاربرد پيل‌هاي سوختي در توليد برق و ذخيره انرژي در برزيل همكاري مي‌كنند. اين دو مؤسسه به‌دنبال انجام پروژه‌هاي نمايشي جهت استفاده از پيل‌هاي سوختي در مناطق دورافتاده برزيل هستند.
 Eletropaulo شركت خدمات برق شهري در سائوپائولو است و برق اين منطقه را تأمين مي‌كند. اين شركت اولين پيل‌سوختي را در امريكاي جنوبي توسعه داده است. توسعه نمونه اوليه پيل‌سوختي پليمري حاصل مشاركت Eletropaulo با شركت Eletrocell و دانشگاه سائوپائولو و حمايت مالي وزارت علوم و فن‌آوري مي‌باشد. اين شركت از آغاز (سال 2003) تاكنون 600 هزار دلار بودجه تحقيق و توسعه دريافت نموده است و در حال حاضر پيل‌سوختي پليمري 30 كيلووات را در دست توسعه دارد.
 شركت برزيلي Eletrocell، سيستم‌هاي انرژي هيدروژني را براي كاربردهاي متنوع توسعه مي‌دهد و اميدوار است كه هيدروژن به دومين تحول انرژي بعد از سوخت‌هاي زيستي در برزيل تبديل شود.
استراليا
دولت استراليا، اهميت افزايش پتانسيل هيدروژن براي کسب منافع اقتصادي، کمک به محيط‌زيست و کاهش وابستگي به سوخت‌هاي فسيلي وارداتي که سبب امنيت بيشتر انرژي می‌گردد را به‌خوبي درک کرده است. به اين دليل در سال‌هاي اخير، فعاليت‌هاي مهمي جهت تحقيق و بررسي مزيت‌هاي هيدروژن در تأمين انرژي طولاني‌مدت استراليا را به‌عهده گرفته است. اين مهم، همزمان با اتمام کار مطالعه ملي هيدروژن در سپتامبر 2003 توسط وزارت منابع دولت فدرال آغاز شد و توسط گروه‌هاي مختلف سرمايه‌گذاري استراليا به‌خوبي حمايت شده است.
دستاوردهاي اين مطالعه توسط دولت استراليا در قالب سياست‌هاي ملي انرژي درنظر گرفته شد. اين پيشنهادات موجب عضویت استرالیا در کانون مشارکت بین‌المللی اقتصاد هیدروژن(IPHE) و حضور فعال در تحقيقات بين‌المللي و نيز همکارهاي ابتکاري صنعتي گردید. هم‌چنين اين يافته‌ها براهميت همکاري‌ استراليا با ساير کشورها و مراجع حقوقي براي کاهش سياست‌ها و قوانيني تأکيد مي‌کنند که مانع در جهت حرکت به‌سوي آينده اقتصاد هيدروژن هستند. بر طبق اين مطالعه در سال 2030 حدود 20 درصد از خودروها در استراليا با سوخت هيدروژن کار خواهند کرد. هم‌چنين اين مطالعه توصيه به پذيرش هيدروژن از ديد عمومي، ایجاد استانداردها، مشارکت در تحقيقات بين‌المللي و تأسيس گروه هيدروژن در استراليا مي‌نمايد.
CSIRO(سازمان تحقیقات علمی و صنعتی ملی)، يکي از بنيادهاي تحقيقاتي با سرمايه‌گذاري عمومي در اکتبر 2003 ابتکار طرح انرژي جايگزين را آغاز کرد. تحقيقات مرتبط با اين طرح به توسعه انرژي با آلايندگي در حد صفر از سوخت‌هاي فسيلي مي‌پردازد. در طولاني‌مدت، تحقيقاتي که توسط CSIRO و ساير سازمان‌هاي مشابه در جهان انجام مي‌شوند، سبب پايه‌ريزي توليد انبوه هيدروژن و کاربرد گسترده فن‌آوري هيدروژن در بخش حمل و نقل خواهد شد.
تعداد سازمان‌هاي مشهور استراليايي در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي بسیار اندک است. شرکت پيل‌هاي سوختي سراميکي، توسعه‌دهنده پيل‌سوختي اکسيدجامد، سازمان برنامه‌ريزي و زيرساخت استرالياي غربي از جمله شناخته‌شده‌ترين اين سازمان‌ها به‌حساب مي‌آيند.
پروژه‌هاي زيادي در ارتباط با هيدروژن و پيل‌سوختي در استراليا در حال انجام است. علاقمندي به کاربرد پيل‌هاي سوختي و هيدروژن به‌ويژه براي توليد غیرمتمرکز انرژی آغاز گرديده است. گرچه تعدادي از اين پروژه‌ها هنوز در مرحله برنامه‌ريزي يا تحقيق براي سرمايه‌گذاري‌اند اما اين مطلب، رشد علاقمندي به اين موضوع را نشان مي‌دهد.
دو ماده اصلي مورد استفاده در پيل‌هاي سوختي اکسيد جامد یعنی زيرکونيا و ايتريم به فراواني در غرب استراليا تهيه مي‌شود. يک سوم زيرکونيا و ايتريم دنيا در اين منطقه و توسط شرکت‌هاي Millennium Chemicals و Australian Fus Materials توليد مي‌گردد و همین موضوع، رغبت زیاد شرکت‌ها به این نوع پیل‌سوختی را موجب شده است.
ايالت‌هاي محلي استراليا نيز در نواحي خود فعاليت‌هاي زيادي در ارتباط با انرژي دارند که مي‌تواند بر افزايش تقاضا نسبت به پيل‌هاي سوختي و هيدروژن مؤثر باشد؛ به‌عنوان مثال، مي‌توان به ابتکار دولت محلي نيوسات‌ولز(NSW) در سال 2004 اشاره کرد که دستورالعمل‌هاي ساختمان‌سازي جديدي را در سطح سيدني معرفي مي‌کند. اين دستورالعمل‌ها ايجاب مي‌کنند که 25 درصد از خانه‌هاي ساخته شده بعد از جولاي 2004 بايستي از شبکه اصلي برق مستقل باشند. اين راهکارها مي‌تواند محرکي قوي براي پذيرش پيل‌هاي سوختي در مصارف خانگي باشند که هدف عمده بازار شرکت پيل‌هاي سوختي سراميکي استراليا هستند.
پروژه پيمان خودروي پيل‌سوختي استراليا (FCVAA) در نيوسات‌ولز نیز به‌منظور افزايش آگاهي در سطح ايالتي و ملي براي خودروهاي پيل‌سوختي شکل گرفته است. این پروژه زيرساخت‌هاي ضروري براي به‌کارگیری انبوه خودروهاي پيل‌سوختي و برنامه‌هاي سوخت جايگزين نظير CNG را پوشش مي‌دهد. در طي اين پروژه، خودروي مدل پيل‌سوختي با راديوي کنترلي ساخته شد که نیروی محرکه آن به‌وسیله پيل‌سوختي 12 وات تأمین می‌شود. هم‌چنین چندین دوچرخه موتوری ENV ساخت شرکت Intelligent Energy را در سال جاری خریداری خواهد نمود. پروژه FCVAA اکنون توسط چندين وزير ايالتي هدايت و رهبري مي‌شود و برنامه‌های بسیاری را در جهت ارتقای فن‌آوری در دست انجام دارد.

فعالان کلیدی پیل‌سوختی استرالیا
Australian Antarctic Division (AAD): يک سازمان زيرمجموعه وزارت محيط زيست و منابع طبیعی استراليا است که برنامه Antarctic (قطب جنوب) را رهبري مي‌کند. يکي از اهداف اصلي AAD به حداقل رساندن اثرات اکولوژيکي فعاليت‌هاي خود در استراليا مي‌باشد که با انجام فعاليت‌هاي تحقيقاتي در رسيدن به اين هدف تلاش مي‌کند.
شرکت پيل‌هاي سوختي سراميکي استراليا: يکي از توسعه‌دهندگان فن‌آوري پيل‌سوختي اکسيدجامد است. محصولات اين شرکت شامل استک‌هاي پيل‌سوختي اکسيدجامد در اندازه‌هاي 1 و 2 کيلووات مي‌باشند و تمرکز اصلي آن بر توليد مولدهاي خانگي کوچک برای توليد همزمان برق و حرارت با توان خروجي 500 وات تا 10 کيلووات و انرژي‌دهي مناطق دورافتاده قرار گرفته است.
سازمان تحقيقات صنعتي و علمي ملي (CSIRO): اين گروه تحقيقاتي بزرگ با سرمايه‌گذاري دولت تأسيس شده است و زيرمجموعه آژانس علوم ملي استراليا و يکي از بزرگ‌ترين و متنوع‌ترين آژانس‌هاي تحقيقاتي دنيا به شمار مي‌آيد. از جمله گروه‌هاي تحقيق و توسعه CSIRO در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي، تحقيقات اتمسفريک (علم جداسازي)، انرژي (تبديل ذغال‌سنگ به گاز، توليد هيدروژن و فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري)، فيزيک صنعتي (توليد هيدروژن از منابع انرژي تجديدپذير و کاربرد هيدروژن در بخش حمل و نقل)، فن‌آوري توليد و زيرساخت (پيل‌هاي سوختي پليمري، ميکروپيل‌هاي سوختي، توليد هيدروژن و ذخيره‌سازي هيدروژن)، علوم مولکولي (فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري) و نفت (توليد هيدروژن از سوخت‌هاي فسيلي) مي‌باشند.
:Hydro Tasmania يک گروه مهم مشاور محيط زيستي در تاسمانی است که در نظر دارد اقتصاد هيدروژن اين کشور را با استفاده از منابع عظيم انرژي باد براي توليد هيدروژن ارتقا بخشد و از هيدروژن توليدي در موتورهاي احتراق داخلي خودروها و نيز مولدهاي نيروگاهي استفاده نماید.
سازمان برنامه‌ريزي و زيرساخت استرالياي غربي: يکي از مشهورترين پرچم‌داران پيل‌سوختي استراليا محسوب مي‌شود. اين گروه، اجراي پروژه انرژي حمل و نقل پايدار (STEP) براي تحويل سه اتوبوس پيل‌سوختي سيتارو به شهر پرث در سال 2004 را به‌عهده داشته است.
دانشگاه‌ها
• دانشگاه صنعتي Curtin در شهر پرث: فعاليت‌هاي تحقيقاتي زيادي با موضوعات توليد هيدروژن از سوخت‌هاي فسيلي و بيومس در مرکز سوخت، انرژي و توليد هيدروژن در دست انجام دارد.
• دانشگاه کوئینزلند در بريسبان: فعال‌ترين دانشگاه استراليا در حوزه تحقيق و توسعه هيدروژن و پيل‌سوختي است. اين دانشگاه در زمينه پيل‌هاي سوختي پليمري، متانولي و اکسيد جامد و هم‌چنين توسعه کاتاليست‌هاي مورد استفاده در پيل‌هاي سوختي اکسيد جامد و نيز پيل‌هاي سوختي کربنات مذاب، پروژه‌هاي زيادي را در حال انجام دارد. بايد به اين نکته توجه داشت که مقالات منتشر شده نشان مي‌دهند اين دانشگاه تنها مرکزي است که در استراليا به تحقيق در زمينه پيل‌هاي سوختي کربنات مذاب مي‌پردازد.
• دانشگاه استرالياي جنوبي در ماوسون: مجري دو پروژه در زمينه هيدروژن است. اين دانشگاه اخيراً، اعتباري جهت يافتن روش‌هاي توليد هيدروژن از ضايعات بيومس درنظر گرفته است. يکي از اين گروه‌هاي تحقيقاتي با همکاري نزديک آکادمي علوم چين در اين زمينه فعاليت مي‌کند.
• دانشگاه تاسماني: در دانشکده مهندسي اين دانشگاه تحقيقات بسياري در زمينه انرژي هيدروژن براي کاربردهاي نيروگاهي و سيار، تبديل موتورهاي احتراق داخلي براي کاربرد هيدروژن، طراحي و بهينه‌سازي سيستم‌هاي مولد انرژي مناطق دورافتاده (RAPS) بر اساس فن‌آوري هيدروژن و کاربرد فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي انجام مي‌گيرد.
از ديگر دانشگاه‌هاي فعال و زمينه تحقيقاتي آنها پيرامون هيدروژن و پيل‌سوختي مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:
دانشگاه ملي استراليا، دانشگاه گريفيث و دانشگاه موناش (ذخيره‌سازي هيدروژن)، دانشگاه ماردچ (مطالعه امکانات پيل‌سوختي نيروگاهي)، دانشگاه سيدني (توليد هيدروژن از منابع تجديدپذير و ذخيره‌سازي آن)، دانشگاه آدلايد (توليد هيدروژن از سوخت‌هاي فسيلي و بيولوژيکي)، دانشگاه نيوانگلند (ذخيره‌سازي هيدروژن)، دانشگاه نيوسات‌ولز (توليد هيدروژن از منابع تجديدپذير) و دانشگاه صنعتي کوئینزلند (توليد هيدروژن از انرژي خورشيدي)
 
ژاپن
 دولت ژاپن و بسياري از شرکت‌هاي تجاري آن، توسعه پيل‌سوختي را از اوايل دهه 80 میلادی آغاز نمودند. تاريخچه تحقيقات پيل‌سوختي در ژاپن، به سال 1950 برمی‌گردد. از این سال به بعد، بسیاری از دانشگاه‌ها و مؤسسات تحقیقاتی ژاپن، ازجمله دانشگاه‌های کیوتو، ازاکا و ناگویا و شرکت‌های سانیو، هیتاچی و فوجی‌الکتریک، پژوهشگاه دولتی تحقیقات ازاکا، آزمایشگاه الکتروشیمی و مؤسسه تحقیقات صنعتی، تحقیقات خود را درزمینه پیل‌های سوختی و مواد ذخیره‌کننده هیدروژن آغاز نمودند. هر سه مؤسسه ملي نامبرده، از مراکز محلی مؤسسه فن‌آوری و علوم صنعتی پیشرفته (AIST) هستند. در سال 1974، فعالیت‌های تحقیقاتی انجام گرفته، تحت پروژه ملی Sun Shine و با نام توسعه فن‌آوری‌های کاربرد پربازده انرژی هیدروژن گردآوري شد.
در فاصله سال‌های 1970 الی 1981، پروژه Moonlight آغاز شد و شرکت‌های ژاپنی سانیو، فوجی‌الکتریک، توشیبا، هیتاچی و میتسوبیشی با همکاری شرکت‌های گاز و برق ژاپن، پروژه توسعه پیل‌سوختی اسیدفسفریک را در مقیاس بزرگ آغاز نمودند. در پروژه Moonlight، توسعه همه‌جانبه دومین نسل از پیل‌های ‌سوختی کربنات مذاب، سومین نسل پیل‌های ‌سوختی اکسیدجامد و اولین نسل پیل‌های ‌سوختی اسیدفسفریک مدنظر قرار گرفته بود.
در سال 1993، پروژه‌هاي Sun Shine و Moonlight که دو برنامه توسعه فن‌آوری برای صیانت از انرژی و محیط‌زیست بودند، برای ایجاد پروژه جدید Sunshine متحد شدند. در این پروژه، توسعه فن‌آوری در سه زمینه توسعه انرژی تجدیدپذیر، بهبود بازدهی انرژی و ممانعت از گرم شدن کره زمین و با هدف توسعه انرژی‌های خورشیدی، زمین‌گرمایی، ذغال‌سنگ و هیدروژن مدنظر قرار گرفت. از موفقیت‌های قابل‌توجه برنامه Sun Shine در زمینه توسعه پیل‌های سوختی می‌توان به راه‌اندازی پیل‌سوختی قلیایی یک کیلووات (1984)، ساخت و تست نیروگاه پیل‌سوختی اسیدفسفریک 200 کیلووات (1990)، تست مولد نیروگاهی پیل‌سوختی کربنات مذاب 100 کیلووات (1992) و تست ماژول پیل‌سوختی اکسیدجامد 1 کیلووات اشاره کرد. در آن زمان، اغلب پروژه‌های تحقیقاتی ژاپن، در پروژه Sun shine مدیریت می‌شدند و نتایج آن برای به‌کارگیری انرژی هیدروژنی و پیل‌سوختی پلیمری به پروژه WE-NET تحویل داده می‌شد.

پروژه WE-NET و اندیشه معرفی انرژی هیدروژنی
پروژه ملی WE-NET در سال‌های 1993 تا 2003، با هدف کاربرد عملی سیستم‌های انرژی هیدروژنی، در نیمه قرن 21 با استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر انجام شد.
با انجام پروژهWE-NET، مواردی چون نصب الکترولایزر در جایگاه‌های سوخت‌گیری، ساخت محفظه‌های هیدروژنی،اصلاح مواد ذخیره‌کننده هیدروژن، در زمینه تولید هیدروژن و کاربرد آن در بخش حمل‌ونقل توسعه یافت. در طی این پروژه، دو جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن ساخته شد که اولین جایگاه‌های سوخت‌گیری هیدروژن ژاپن محسوب می‌شوند.

پروژه‌ انرژی هیدروژن و پیل‌سوختی پلیمری در برنامه توسعه فن‌آوری انرژی جایگزین
به‌کارگیری و تجاری‌سازی پیل‌های سوختی، به‌عنوان ابزاری جهت حل مسأله امنیت انرژی و معضلات زیست‌محیطی محلی و جهانی، از مهم‌ترین اهداف برنامه توسعه فن‌آوری انرژی جایگزین می‌باشد. در سال 2006، برای اجرای این برنامه، بودجه‌ای معادل 34 میلیارد ین به تصویب رسید. در این برنامه، دست‌یابی به 50,000 خودروی پیل‌سوختی در سال 2010 و 5 میلیون خودروی پیل‌سوختی در سال 2020 تصریح شده است. برای بخش توسعه مولدهای نیروگاهی پیل‌سوختی نیز، هدف تولید 2/2 گیگاوات در سال 2010 و 10 گیگاوات در سال 2020 معین شده است. با دست‌یابی به این اهداف، بازار پیل‌سوختی به 1 تریلیون ین در سال 2010 و 8 تریلیون ین در سال 2020 خواهد رسید و در این سال‌ها به ترتیب 20,000 و 180,000 فرصت شغلي ایجاد خواهد شد. چشم‌انداز این برنامه برای سال 2030، توسعه 15 میلیون خودروی پیل‌سوختی و 5/12 گیگاوات نیروگاه پیل‌سوختی است.

سایر پروژه‌های توسعه پیل‌سوختی
در انتهای سال 2004، NEDO فن‌آوری‌های پیل‌سوختی اکسیدجامد را توسعه داد که شامل ماژول‌های خوداتکا به‌لحاظ گرمایی به‌وسیله پیل‌های استوانه‌ای از نوع مرطوب، استک‌های مسطح و مقاوم در برابر شوک حرارتی، پیل‌های استوانه‌ای پیشرفته و کاربرد آن‌ها در یک سیستم پیل‌سوختی بود. علاوه‌بر آن، NEDO در آغاز سال 2004، توسعه سیستم‌های مولد همزمان برق و حرارت پیل‌های سوختی اکسیدجامد در محدوده توانی 10 تا 200 کیلووات و هم‌چنين توسعه سیستم‌های تولید انرژی سيکل ترکیبی تا بیش از چند صد کیلووات را برای دوره زماني 4 سال آغاز نمود. سازمان NEDOبه‌عنوان جزئی از طرح تجاری‌سازی سیستم پیل‌سوختی با همکاری NEF و یک سازمان اجرایی، یک برنامه نمایشی را از سال 2005 آغاز نموده است که در آن به مدت 3 سال یک سیستم پیل‌سوختی نیروگاهی به‌وسیله سازندگان سیستم و شرکت‌های نفت و گاز نمایش داده می‌شود.

کاربردهای پیل‌سوختی پلیمری در ژاپن
کاربردهای پیل‌سوختی پلیمری در ژاپن، در حال حاضر در سه بخش خانگی، خودرو و قابل‌حمل رواج یافته است.
کاربردهای حمل‌ونقل پیل‌سوختی پلیمری
اغلب خودروسازان ژاپنی شامل دایهاتسو، هینو موتورز، هوندا، میتسوبیشی‌موتور، نیسان، تویوتا و یاماها در توسعه خودروهای پیل‌سوختی از استک‌ها و قطعات داخلی(ساخت تویوتا و هوندا) استفاده کردند. سایر خودروسازان شامل ایسوزو، مزدا، صنایع سنگین فوجی و سوزوکی از محصولات خارجی (بلارد و جنرال‌موتورز) برای خودروهای خود بهره بردند.
شرکت تویوتا موتور یکی از خودروسازان جهانی است که در روند توسعه خودروهای پیل‌سوختی اثری کلیدی و مهم داشته است. تویوتا با همکاری شرکت هینو موتورز در سال 2005، 8 مدل اصلاح شده اتوبوس هیبریدی پیل‌سوختی FCHV-BUS2 را ارائه داد.
شرکت هوندا موتور در نظر دارد طرح اجاره خودروهای پیل‌سوختی هیدروژنی پیشرفته را تا قبل از پایان سال جاری میلادی در ژاپن و ایالات‌متحده آغاز کند. این شرکت خودروسازی ظرف ده سال آینده، خودروهای پیل‌سوختی خود را به مرحله تولید انبوه می‌رساند.
شرکت مزدا موتور، خودروهای هیدروژنی با موتور چرخشی به نام RX-8 را در تابستان سال 2008 به کشور نروژ تحویل می‌دهد. دولت نروژ از این خودروهای هیدروژنی برای انجام تست در طول مسیر 580 کیلومتری بین دو شهر اسلو و استوانجر تحت پروژه ملی HyNor استفاده می‌کند.
در زمینه تولید هیدروژن نیز تاکنون 12 جایگاه سوخت‌گیری در ژاپن نصب شده است. شرکت توکیو گاز، بزرگترین تأمین‌کننده گاز ژاپن، در حال توسعه فن‌آوری جدیدی برای سنتز هیدروژن از گاز شهری می‌باشد. با توسعه این فن‌آوری، هیدروژن می‌تواند در محل موردنیاز، تولید شود. شرکت توکیو گاز این فن‌آوری را تا سال 2014 به مرحله استفاده عملی می‌رساند.
شرکت نفت نیپون و هیتاچی در حال توسعه فن‌آوری دیگری برای سنتز هیدروژن از یک ترکیب شیمیایی مایع حاوی هیدروژن و تولوئن می‌باشد. این فن‌آوری، به تولیدکنندگان هیدروژن، امکان می‌دهد تا از جایگاه‌های بنزین متداول و خودروهای نفت‌کش استفاده کنند.
محصولات خودروسازان ژاپنی به همراه جایگاه‌های سوخت‌گیری احداث شده به تناوب در شماره‌های پیشین نشریه هیدروژن و پیل‌سوختی آورده شده است.
کاربردهای قابل‌حمل پیل‌سوختی پلیمری
پیل‌سوختی پلیمری قابل‌حمل به‌لحاظ روش‌های تأمین سوخت به سه نوع مستقیم، تبدیلی و متانولی مستقیم، تقسیم می‌شود که هر سه نوع آن، مراحل تحقیق و آزمایش را طی می‌کنند.
مدل‌های پیل‌سوختی متانولی مستقیم (DMFC) که بیش از سایر انواع به تجاری‌سازی نزدیک است، متانول را به‌صورت مستقیم و بدون نیاز به مبدل به‌کار می‌برند. به‌کارگیری سوخت در این نوع نسبتاً آسان‌تر است. شرکت‌های متعددی نظیر فوجیتسو، هیتاچی، NEC و توشیبا این نوع پیل‌های سوختی را توسعه می‌دهند. تجاری‌سازی این نوع پیل‌سوختی در کاربردهای تلفن همراه و PDA و پیل‌سوختی همراه با مبدل در کاربردهای رایانه‌های همراه و دوربین‌های دیجیتال بین سال‌های 2008 الی 2010 مورد انتظار می‌باشد. بازار پیش‌بینی شده، 600 هزار واحد به ارزش 4/14 میلیارد ین در سال 2010 است.
سیاست توسعه فن‌آوری برای نسل آینده
آنچه امروز از کاربرد پیل‌های سوختی در خودروها، نیروگاه‌ها و وسایل قابل‌حمل وجود دارد، حاکی از پیشرفت مطلوب این فن‌آوری است و پیش‌بینی می‌شود به‌زودی فن‌آوری‌ پیل‌سوختی پلیمری به سطح مورد نیاز برای تولید انبوه برسد. البته این فن‌آوری جهت تجاری شدن هم‌چنان نیازمند بهبود بیشتر دوام و عملکرد و کاهش هزینه می‌باشد.
برخی از شرکت‌های خصوصی که سرمایه‌گذاری هنگفتی در تحقیق و توسعه اين فن‌آوري نموده‌اند، به‌علت طولانی شدن زمان بازگشت سرمایه‌، با مشکل مواجه شده‌اند. به‌منظور سرمایه‌گذاری بهینه و متعادل در تحقیق و توسعه ملی، تعامل بخش‌های خصوصی و دولتی بایستی با بهینه‌سازی اهداف و موضوعات تحقیق و توسعه ملی انجام شود.
انجمن فنی هیدروژن و پیل‌سوختی با مدیریت پروفسور ماساهیرو واتانب(M.Watanable) از دانشگاه یاماناشی در سال 2004 به‌منظور ارائه مشاوره در موضوعات مذکور تأسیس شد. کارشناسان این مرکز، روش‌ها و مسیرهای پيشنهادي برای توسعه این فن‌آوری در سال 2005 و بعد از آن را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهند.
این انجمن، پیشنهاداتی را به‌منظور تعیین جزئیات موضوعات تحقیقاتی و اهداف فنی مطرح نمود. تدوین نقشه‌راه توسعه فن‌آوری استراتژیک، تقسیم فعالیت‌های مندرج در نقشه‌راه فن‌آوری هیدروژن و پیل‌سوختی میان سرمایه‌گذاران و علاقه‌مندان و انعقاد پیمان همکاري مابين صنعت و دانشگاه به‌عنوان انگیزه‌ای برای پيشرفت نقشه‌راه، از جمله این پیشنهادات است. برای تهيه و تنظيم اهداف فنی، یک سمپوزیوم تشکیل شد. در گام بعدی، اعضای انجمن، روند تکامل پروژه را بررسی نمودند و اعلام شد درصورتي‌که مشارکت سهام‌داران علاقه‌مند در انجام پروژه با سازماندهي يک تيم تحقيقاتي زير نظر NEDO انجام شود، پروژه سریع‌تر و ملموس‌تر به نتیجه می‌رسد.
سپس، لزوم شناسايي موضوعات مربوط به توسعه فني جامع توسط انجمن گوشزد شد و پيشنهاد شد تا انجمني تشکيل گردد که در آن NEDO نقش سازنده‌اي در تسهيل همکاري صنعت و دانشگاه داشته باشد. بنابراين از NEDO خواسته شد، پروژه‌هاي تحقيق و توسعه را با يافتن صنايعي که به سرمايه‌گذاري در هزينه‌هاي تحقيق و توسعه نياز دارند، اجرا کند.
درخصوص کيفيت پياده‌سازي پروژه‌هاي تحقيق و توسعه به‌طوري‌که هر پروژه داراي بهترين روند پيشرفت در کاربردهاي خودرويي، نيروگاهي و سيار باشد، NEDO مي‌بايست، پروژه‌هاي تحقيقاتي را از سوي مؤسسات، صنايع و دانشگاه‌ها جذب کند. NEDO در ژولاي 2004، بيش از 200 پيشنهاديه پروژه در موضوعات عمومي پيل‌سوختي و سه زير مجموعه فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري، اکسيدجامد و توليد ومصرف هيدروژن پذيرفت. اعضاي سمپوزيوم در شناسايي محققان واقعي جهت پيشبرد توسعه و همکاري در اجراي پروژه‌هاي تحقيق و توسعه، مشارکت کردند.
در نقشه‌راه توسعه هیدروژن و پیل‌سوختی ژاپن که توسط NEDO تنظیم شد و در سال 2006 به تصویب رسید، اهداف و فعالیت‌های دولت ژاپن بر روی توسعه سه نوع پیل‌سوختی پلیمری، اکسیدجامد و متانولی مستقیم و نیز مواد ذخیره‌کننده هیدروژن تا سال 2030 ذکر شده است.
NEDO بنابر پیشنهاد این انجمن و به‌منظور ارتقای سطح تحقیقات مشترک بر روی دوام پیل‌سوختی پلیمری، 8 ائتلاف تحقیقاتی متشکل از دانشگاه‌ها، مؤسسات تحقیقاتی و شرکت‌های خصوصی تشکیل داد. این ائتلاف‌ها در دوره زمانی3 یا 5 سال در دو زمینه تحقیقاتی پایه و کاربردی (ویژه کاربرد نیروگاهی) به پژوهش می‌پردازند.
 
سنگاپور
سنگاپور بر روي فن‌آوري‌هاي پيشرفته و پاک از جمله انرژي‌هاي جايگزين سرمايه‌گذاري نموده است و اکنون انرژي‌هاي جايگزين يکي از سه بخش اصلي انرژي سنگاپور مي‌باشد.
دولت سنگاپور تلاش‌هاي خود را بر ارتقاء بيشتر تحقيق و توسعه و انجام تست‌هاي اوليه در سوخت‌هاي پاک‌ و منابع انرژي جايگزين متمرکز ساخته است.
SINERGY برنامه توسعه فن‌آوري‌ انرژي‌های نو است که بودجه لازم را جهت تحقیق و توسعه و انجام تست‌هاي اوليه تأمين مي‌نمايد. اولين پروژه تحت اين برنامه قراردادي با شرکت BP جهت ساخت جايگاه سوختگيري هيدروژن در سنگاپور بود. در پي اين قرارداد در سال 2004 اولين جايگاه سوختگيري در سنگاپور راه‌اندازي شد. اين پروژه مقدمه‌اي بر تجاري سازي خودروهاي پيل‌سوختي و زير ساخت هيدروژن در سنگاپور است. BP همچنين در حال فعاليت برروي دومين جايگاه سوختگيري هيدروژن در سنگاپور مي‌باشد. واحد دوم شامل فن‌آوري الکترولايز توسط شرکت Singapore Air Liquide به منظور توليد هيدروژن در محل مي‌باشد. در اين جايگاه سوختگيري خودروهاي پيل‌سوختي تحت برنامه SINERGY تست خواهند شد.
البته تحقيقات پايه‌اي پيل‌سوختي در سنگاپور محدود به دانشگاه ملي است. براي مثال دکتر لين در اين دانشگاه برروي ذخيره هيدروژن در مخازن کربن نانوتيوپ تحقيق مي‌کند.

 
پروژه‌هاي تست پيل‌سوختي در سنگاپور
پروژه ارائه خودروهاي پيل‌سوختي دايملرکرايسلر در سنگاپور از سال 2001 آغاز شده است. در اين پروژه 5 شهر برلين، لس‌آنجلس، سان‌فرانسيسکو، سنگاپور و توکيو مشارکت دارند. از سال 2004 سنگاپور به مدت 2سال میزبان 7 خودروي پيل‌سوختي مرسدس بنز NECAR می‌باشد. دایملرکرایسلر قرار است 60 خودروی پیل‌سوختی کلاس A را در جاده‌های 4 کشور قرار دهد. بنا بر اظهارات مدیران دایملرکرایسلر انتخاب سنگاپور به علت شرایط جوی و حمایت‌های عالی دولت آن می‌باشد.

پارکينگ چند طبقه با پيل‌سوختي پروژه تأمين روشنايي
شرکت منابع پيشرفته Pte با همکاري IdaTech تأمين‌کننده پيل‌سوختي در امريکا تست‌هاي اوليه پيل‌سوختي 5 کيلووات را انجام مي‌دهند. این پيل‌سوختي روشنايي پارکينگ را تأمين مي‌کند. سوخت اين سيستم گاز طبيعي فشرده مي‌باشد.

پروژه سه چرخه پيل‌سوختي
دانشگاه Ngee Ann با همکاری شرکت Gashub Power موفق به طراحي و ساخت سه چرخه پيل‌سوختي شدند. طراحي این خودرو توسط دانشجويان دانشگاه Ngee Ann صورت گرفته است. سرعت سه چرخه 15 کيلومتر در ساعت می‌باشد.
شرکت انگليسي Rolls-Royce با کنسرسيوم متشکل از شرکت‌هاي سنگاپوري از جمله EnerTek سرمايه‌‌گذاري مشترک 100 ميليون دلاري بر روي توسعه نيروگاه‌هاي پيل‌سوختي انجام دادند. در طي اين قرارداد فن‌آوري‌هاي هيدروژن در آينده بخشي اصلي انرژي سنگاپور خواهد بود.
هند
دولت هند از اوايل سال1980 تحقيق و توسعه در زمينه پيل‌سوختي را آغاز نمود. هند در زمينه توليد برق از طريق پيل‌سوختي، شکاف بسيار زيادي بين نياز به نيرو و تأمين آن دارد. بنابراين در اين زمينه، راه بسيار طولاني در پيش‌رو دارد.
به علت توليد غير متمرکز نيرو توسط پيل‌سوختي و وجود مناطق دور از شبکه برق در هند (در حدود 80 هزار روستا) بازار بالقوه براي پيل‌هاي سوختي در هند در محدوده تواني 10 تا 50 کيلووات و جهت توليد نيروي غيرمتمرکز براي مناطق دوردست مي‌باشد.
سرمايه‌گذاري‌هاي دولتي براي تحقيق و توسعه در زمينة پيل‌سوختي در هند بسيار محدود مي‌باشد و مبلغي کمتر از 10 ميليون دلار در اين زمينه طي دو دهه گذشته هزينه شده است. بيشتر اين سرمايه‌گذاري‌ها توسط وزارت منابع انرژي غيررايج، انجام شده است. با اين وجود، در حال حاضر، مراكز و سازمان‌هاي زيادي بر روي تحقيق و توسعة اين تكنولوژي مشغولند كه از مهمترين آنها مي‌توان به Bharat Heavy Electricals اشاره كرد. در حال حاضر، هند در زمينه فن آوری پیل سوختی اسید فسفریک، در سطح بالا و پیشرفته ای قرار دارد. هسته اولیه کار در شرکت Bharat Heavy Electricals ایجاد شد. تعداد سازمان‌های فعال در توسعه پیل‌سوختی پليمري رو به افزایش می‌باشد و فعاليت‌هايي در زمينه پیل‌های‌سوختی متانولي در سطح آزمایشگاهی شروع کرده‌اند.
فعالیت‌های محدودی هم بر روی پیل‌های‌سوختی کربنات مذاب و پیل‌های‌سوختی اکسید جامد توسط آژانس‌های مختلفی مانند(TERI)، سازمان تحقيقات انرژي TATA، مؤسسه تحقيقات الکتروشيمي مرکزي (CELRI) و مؤسسه تحقيقات سراميک و شيشه (LGRI) صورت گرفته است.
از مهم‌ترين برنامه‌هاي كشور هند براي توسعة تكنولوژي پيل‌سوختي، پروژة اتوبوس پيل‌سوختي مي‌باشد كه بر اساس آن، اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي به صورت تجاري وارد بخش حمل و نقل كشور هند خواهند شد.
در ذيل به معرفي برخي سازمان‌هاي فعال در زمينه پيل‌سوختي پرداخته‌ شده است:
• دانشگاهBanars Hindu : این دانشگاه تحقیقاتی بر روی کاربرد هیدرید فلزات به منظور ذخیره‌سازی هیدروژن انجام می‌دهد.
• Bharat Heavy Electricals (BHEL): شرکت سهامی عام تحت نظارت سازمان صنایع سنگین می‌باشد. بزرگترین شرکت مهندسی و سازمان اقتصاد و توليد هند می‌باشد که در بخش مربوط به انرژی کار می‌کند. اين شرکت تقریباً سه چهارم برق تولیدی در هند را توليد مي‌کند. BHEL توسعه فن آوری پیل‌سوختی اسید فسفریک را در سال 1987 شروع کرد. از آن زمان شرکت سیستم‌های اولیه خود را در محدوده تواني 1 تا 50 کيلووات توسعه و ارائه داد. سیستم 50 کیلوواتی که از 2 سري پيل‌سوختي 25 کیلوواتی تشکیل می‌شد، بزرگترین پیل‌سوختی محلی در هند می‌باشد. این پیل سوختي به مدت چندین هزار ساعت کارايی دارد و با هیدروژن تغذیه می‌شود.
شرکت BHEL برنامه‌اي در زمينه پیل‌های‌سوختی پليمري داراست. شرکت BHEL همچنین صفحات دو قطبی از رزین‌های ارزان‌قيمت را براي پیل‌سوختی پلیمری توليد نموده است.
• مؤسسه تحقيقاتي: سراميک و شيشه: این شرکت فعالیت‌هایی را در زمينه پیل‌سوختی اکسید جامد انجام داده است.
• Scooter India: شرکت اسکوتر، طراحی و توسعه و ساخت محدوده وسیعی از وسائل حمل و نقل سه چرخه را بر عهده دارد و در سال 2003 سه چرخه‌های پیل‌سوختی را ارائه نمودند.
تايوان
تايوان کشوري با مساحت 10 هزار کيلومترمربع و جمعيت 23 ميليون نفر می‌باشد که کل انرژي مورد نياز خود را وارد مي‌نمايد و از طرفي در برنامه‌های خود کاهش آلودگي 2CO را جزء اهداف اصلی قرار داده است. افزايش نياز به انرژي و گسترش آلايندگي، دولت تايوان را به اتخاذ سياست‌هاي انرژي پاک و حمايت از فن‌آوري‌هاي مرتبط با آن به طور اخص انرژي‌هاي تجديدپذير مجبور ساخته است. در حال حاضر 4% از انرژي مصرفي تايوان از نيروگاه آبي، 75% از منابع فسيلي و 21% از انرژي هسته‌اي تأمين مي‌گردد.
دولت تايوان سياست‌هاي گوناگونی از جمله تخصيص بودجه و معافيت‌هاي مالياتي را در جهت گسترش انرژي‌هاي تجديدپذير اتخاذ نموده است. در حال حاضر در دانشگاه Pa-Yeh سيستمي ارائه داده است که از انرژي بادي هيدروژن تولید مي‌کند و همچنين شرکت‌ برق تايوان نيز سيستمي جهت يکپارچه‌سازي انرژي بادي و فتوولتائيک به منظور توليد هيدروژن ساخته است. دولت تايوان انرژي‌هاي پاک را به منظور بخشي از زير ساخت لازم در توسعه پيل‌سوختي ارتقاء مي‌بخشد.
هم اکنون اين کشور پيشگام‌تر از بسياري کشورها، مشارکت بخش خصوصي و دولتي را به منظور توسعه و تجاري‌سازي پيل‌سوختي فراهم آورده است و حمايت‌هاي لازم را در ايجاد زير ساخت مناسب نظير تأسيس کدها و استانداردها، مشارکت در سرمايه‌گذاري‌هاي اوليه و حمايت از بازار انجام مي‌دهد.
تايوان و ژاپن تنها شرکت‌کنندگان آسيايي سمينار پيل‌سوختي سال 2004 بودند که خود شاهدي بر پيشرفت پيل‌سوختي در اين کشور است. دولت تايوان سرمايه‌گذاري خود را در پيل‌سوختي به سمت توليد اسکوتر و دوچرخه جهت‌گيري نموده است .

توسعه پيل‌سوختي در تايوان
تحقيقات پيل‌سوختي در تايوان از دهه 80 با تأمين بودجه شرکت برق تايوان و وزارت کار و اقتصاد آغاز شد و به طور عمده در آزمايشگاه انرژي و منابع انجام مي‌شد. تحقيقات در اين آزمايشگاه بر روي پيل‌سوختي اسيدفسفريک بود و يک ايستگاه نمايشي در Taipei احداث نمودند.
بودجه سالانه تايوان در تحقيقات پيل‌سوختي 250 ميليون دلار است که 62% آن به تحقيقات پيل‌سوختي پليمري و 27% به پيل‌سوختي متانولي اختصاص دارد. اين ميزان 10% از کل بودجه تحقيقات انرژي در تايوان مي‌باشد.
دولت تايوان در همايش ملي علوم و فن‌آوري در سال 2001 راهکارهاي زير را در توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي پيشنهاد نمود:
1) تأسيس گروه فعال پيل‌سوختي به منظور ارتقاء تحقيق و توسعه مربوط به محصولات ارتباطي، اسکوترهاي برقي و نيروگاه‌هاي غير متمرکز.
2) در بودجه تحقيقاتي انجمن ملي علوم (NSC) بايستي بر تحقيقات نو مرتبط با آماده سازي مواد و تجهيزات مرتبط با پيل‌سوختي تأکيد شود و وزارت کار و اقتصاد نيز در توسعه صنايع و فن‌آوري‌ها و تعيين کدها و استانداردهاي مربوط به پيل‌سوختي پاسخگو باشد و سازمان حفاظت از محيط زيست (EPA) نيز به پروژه‌هاي عملي و نمايشي پيل‌سوختي بپردازد.

فعاليت تحقيقاتي و آکادميک پيل‌سوختي
از سال 1990 تحقيقات پايه‌اي پيل‌سوختي در دانشگاه‌هاي تايوان برروي سه نوع پيل‌سوختي پليمري، متانولي و اکسيد جامد آغاز شد. ولي مؤسسات کمي پيل‌سوختي را محور اصلي تحقيقات خود قرار دادند.
امروزه اين تحقيقات عمدتاً در آزمايشگاه‌هاي ملي تايوان انجام مي‌شود. فعاليت سه آزمايشگاه اصلي تايوان به شرح زير است:
• آزمايشگاه تحقيقات مواد ITRI
اين آزمايشگاه برروي توسعه وسايل قابل حمل فعاليت مي‌‌نمايد که در همين راستا تمرکز فعاليت‌ها بر روي پيل‌سوختي متانولي مي‌باشد.
• آزمايشگاه انرژي و منابع
تحقيق و توسعه پيل‌سوختي در اين آزمايشگاه از سال 1987 با مطالعات امکانسنجي نيروگاه پيل‌سوختي در تايوان و با حمايت شرکت برق تايوان آغاز گرديد. عمده فعاليت آنها برروي پيل‌سوختي اسيدفسفريک بوده است. اين آزمايشگاه در پي قراردادي با وزارت کار و اقتصاد مولد نيروي پيل‌سوختي را توليد نموده‌اند که در طي سه سال 1 ميليون کيلووات ساعت برق را در زمان 16333 ساعت توليد نموده است.
همچنين از سال 1997 توليد پيل‌سوختي پليمري را در محدوده ظرفيت 3 تا 5 کيلووات آغاز نمود و يک واحد توليد توأمان برق و حرارت در مصارف خانگي را توسعه داد.
• مؤسسه تحقيقات انرژي هسته‌اي
اين مؤسسه از سال 2002 فعاليت خود را به سمت انرژي‌هاي نو جهت‌گيري نمود و برنامه 5 ساله مربوط به تسریع در توسعه فن‌آوري‌هاي هيدروژن را آغاز نمود.
در این مؤسسه چندين مبدل پلاسمايي به منظور توليد هيدروژن به کار گرفته شد. همچنین این مؤسسه تحقیقات خود را بر روي پيل‌سوختي متانولي و اکسيد جامد متمرکز ساخته است. در زمينه پيل‌سوختي اکسيد جامد فعالیت‌هایی نظیر طراحي سيستم‌ها، بهينه‌سازي عملکرد و ساخت قطعات در دستور کار مؤسسه قرار گرفته است.

فعاليت شرکت‌ها
شرکت‌هاي زيادي در تايوان به توسعه پيل‌سوختي پرداخته‌اند. از ميان آنها 2 شرکت موفق به ارائه نمونه‌هاي اوليه محصولات خود شدند و در حال حاضر نمونه‌هايي از سيستم‌هاي خود را آماده جهت فروش دارند.

Asia Pacific Fuel Cell Technolog
شرکت (APFCT) Asia Pacific Fuel Cell Technology در سال 2000 در تايوان تأسيس شد. هدف اوليه اين شرکت توليد محصولات قابل حمل پيل‌سوختي بود ولي پس از مطالعات امکانسنجي به کاربرد پيل‌هاي‌سوختي در اسکوترها پرداخت. اين شرکت نمونه‌هاي اوليه موتورهاي خود را تحت عنوان ZESII.6 , ZESII.5 ,ZESII ارائه نمود که اسکوتر ZESII.6 اولين اسکوتر پيل‌سوختي شناخته شده براي عموم است و از طرف دولت تأئيديه گرفته است.
APFCT در سال 2002 پروژه‌اي را تحت عنوان "توسعه کاربردهاي پيل‌سوختي پليمري" آغاز نمود. اين پروژه در سال 2004 با موفقيت به پايان رسيد و اولين سيستم توليد خودکار پيل‌سوختي در جهان ساخته شد. اين سيستم توليد خودکار نقطه عطفي در توسعه پيل‌سوختي و تجاري سازي آن مي‌باشد. در بين سال‌هاي 2002 تا 2004 APFCT با تمرکز بر بازار اسکوتر، مدل‌هاي ZESIV.5 ,ZESIV ,ZESIII را ارائه نمود که در سمينار پيل‌سوختي بين‌المللي به نمايش گذاشته شد.
علاوه بر اسکوترهاي پيل‌سوختي، APFCT پيل‌سوختي پليمري را براي جرثقيل نيز به کار برد که در آن APFCT تأمين‌کننده سري پیل‌سوختی و دستگاه مرطوب کننده براي شرکت برق Cellex کانادا بود. مولد پيل‌سوختي هيبريدي توسط Cellex ساخته شد.
APFCT همچنين يک ویلچیر پيل‌سوختي که با يکبار سوختگيري به مدت 10 ساعت کار مي‌کند را با همکاري شرکت Kurimoto ژاپن ساخته است. APFCT و Kurimoto مشترکاً به توسعه نسل جديد ویلچیرهای پيل‌سوختي با هدف توليد انبوه آن در سال 2006 پرداخته‌اند.
در اوايل سال 2005 اين شرکت‌ پيشنهادي را به دولت تايوان به منظور ايجاد پایانه کوچک از اسکوترهاي پيل‌سوختي ارائه داد که شامل سیستم ذخيره‌سازی و سوختگيري هيدروژن نيز است.


شرکت Antiq Technologic
اين شرکت تازه تأسیس(سال 2003) به توسعه پيل‌هاي‌سوختي متانولي پرداخته است. اين شرکت طراحي و مهندسي مدول پيل‌سوختي متانولي را انجام داده و آن را در يک Laptop به‌اندازه30 128 190 ميلي‌متر و وزن 435 گرم يکپارچه ساخته است. غلظت سوخت متانول آن 10% و توان خروجي 10 وات مي‌باشد.

شرکت Century Zincatec
اين شرکت که از جانب شرکت Advanc Nanopower حمايت مي‌شود، به توسعه پيل‌هاي‌سوختي هوا-روي پرداخته است. پيل‌هاي اين شرکت قادر به تأمين نيروي مورد نیاز اتوبوس در محدوده 150-180 کيلووات می‌باشد. تا انتهاي سال 2005 شرکت در نظر دارد که پيل‌سوختي هوا- روي خود را در اتوبوس برقي به کار برد.

شرکت Tatung Group
اين شرکت از بزرگترين و قديمي‌ترين سازندگان محصولات برقي سنگين است و از سال 2001 با افزايش نگراني‌هاي زيست محيطي و نياز به گسترش تجارت خود، تحقيق و توسعه را در زمينه نيروهاي پشتيبان به ويژه پيل‌هاي‌سوختي آغاز نمود و محصولات خود شامل سري پيل‌سوختي در محدود تواني 1 تا 5 کيلووات و سيستم پشتيبان 1 کيلووات براي مولد پيل‌سوختي و سيستم مبدل سوخت متانولي 2 کيلووات را توسعه داده است.

کانون مشارکت پيل‌سوختي تایوان (TECP)
کانون مشارکت پيل‌سوختي تايوان در سال 2001 به منظور ارتقاء و توسعه صنعت پيل‌سوختي در تايوان راه‌اندازي شد. در اين کانون صنايع، شرکت‌هاي دولتي، دانشگاه‌ها و مراکز تحقيقاتي مشارکت دارند.
چين
چين يکي از بزرگترين بازارهاي بالقوه پيل‌سوختي در دنيا محسوب مي‌شود. اگرچه اين کشور از نظر فعاليت در جهت توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي پس از کشورهاي همسايه نظير ژاپن و کره قرار مي‌گيرد ولي فعاليت‌هاي تحقيقاتي خود در اين زمينه را از حدود 50 سال پيش آغاز نموده است. موسسه شیمی فیزیک دالیان در دهه 1950 کار بر روي پيل‌هاي سوختي قليايي با غشا پنبه نسوز را براي کاربردهاي فضايي آغاز نمود. تا دهه 1990 دانشگاه‌ها و گروه‌هاي تحقيقاتي ديگر نظير موسسه شیمی کاربردی Changchun نيز در اين زمينه فعاليت نمودند و در نهايت براي توسعه پيل‌هاي سوختي پيشرفته همکاري مشترک خود را آغاز نمودند.
تا کنون، سرمايه‌گذاري بخش خصوصي در اين زمینه زياد نبوده و تنها تعداد کمي از شرکت‌هاي خصوصي در اين ارتباط کار مي‌کنند. با اين وجود، توليدکنندگان بزرگ خودرو و دوچرخه که برخي از آنها با مراکز تحقيقاتي محلي در زمينه کاربردهاي پيل‌سوختي همکاری مي‌کنند، سرمايه‌گذاري وسیعی در اين بخش داشته‌اند.

نقش دولت چین در توسعه فن‌آوری پیل‌سوختی
پيل‌هاي سوختي پليمري با توجه به تمرکز کشور چين بر کاربردهاي بخش حمل و نقل از سوي سازمان‌هاي چيني مورد توجه بيشتری قرار گرفته‌اند. برخي ارگان‌ها نيز در زمينه ذخيره هيدروژن (عمدتاً هيدريد فلزي) و فن‌آوري‌هاي زيرساختي فعاليت دارند.
دولت چين از اوايل دهه 1990 طرح‌هاي پژوهشي و گسترشي خودروهاي الکتريکي را مورد حمايت قرار داد اما تا سال 2000 عمدتاً بر روی فن‌آوري باتري و موتورهاي الکتريکي متمرکز بود. در غياب شرکت‌هاي تجاري خصوصي، بيشتر دانشگاه‌ها اين وظيفه را برعهده داشتند. از سال 1999 دولت اين کشور سرمايه‌گذاري در بخش تحقيق و توسعه را به سمت فن‌آوري پيل‌سوختي نيز گسترش داد.
دو برنامه اصلی دولتی در زمينه تحقيقات پيل‌سوختي و هيدروژن و تعدادی پروژه و نوآوري در اين زمينه که برخي از سرمايه‌گذاري دولت بهره مي‌برند، تدارک ديده شده است. هدف از انجام اين پروژه‌ها توليد اتوبوس‌های پيل‌سوختي در المپيک 2008 که آن را "المپيک سبز" ناميده‌اند و همچنین در نمايشگاه جهاني شانگهاي در سال 2010 می‌باشد.
برنامه 863 (پس از شروع به کار در مارس 1986 به اين نام شهرت يافت) با هدف توسعه فن‌آوري‌هاي اطلاعات، بيولوژيکي، کشاورزي، مواد، محيط زيست و انرژي گسترش يافته است. در طول برنامه پنج ساله دهم (2005- 2001) وزارت علوم و فن‌آوري چين (MOST) برنامه‌اي 106 ميليون دلاري را به منظور پژوهش و گسترش در زمينه خودروهاي پيل‌سوختي و با نيروي رانش هيبريدی الکتريکي توسعه داده است. انتظار مي‌رود که شرکت‌هاي خصوصي نيز در پنج سال آينده، حدود 300- 200 ميليون دلار ديگر در اين بخش سرمايه‌گذاری نمايند.دولت در اين برنامه بر روي تجاري‌سازي پيل‌هاي سوختي و حمايت از صنعت خودروسازي چين متمرکز شده و براي نیل به اين هدف، بيشتر سرمايه دولت صرف توسعه خودروها (اغلب اتوبوس‌ها) و توليد و ذخيره هيدروژن مي‌گردد و دوچرخه‌هاي پيل‌سوختي کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.
سازمان‌هاي ديگري که از سرمايه‌گذاري وزارت علوم و فن‌آوري چين بهره‌مند مي‌شوند، شامل مؤسسه توليد خودروهاي الکتريکي دانشگاه جیاتونگ، مرکز تحقيق و توسعه خودروسازي چين (CATARC)، Beijing Fuyuan Century Fuel Cell Power و شرکت انرژی سبز پکنLN مي‌باشند.برنامه 973 (که پس از شروع در مارس 1997 به اين نام معروف شد) برنامه ديگري است که با سرمايه‌گذاري وزارت علوم و فن‌آوري کشور چين و با تمرکز بر تحقيقات بنيادي‌آغاز شد. اين برنامه با سرمايه‌گذاري حدود 75/3 ميليون دلاري دولت و به منظور تحقيق در زمينه ذخيره هيدروژن، غشاهاي پيل‌سوختي و کاتاليست‌ها طرح‌ريزي شده است. يکي از مراکز فعال در اين بخش دانشگاه هنگ‌کنگ (HKUST) مي‌باشد که از مواد نانوکربن به عنوان محلول ذخيره هيدروژن استفاده مي‌کند.علاوه ‌بر آن، کشور چين، اخيراً توافق نامه چند مليتي را با آژانس حفاظت محيط زيست (EPA) امريکا و انجمن ملي ايتاليا در زمينه فن‌آوري‌هاي جديد، انرژي و محيط زيست به امضاء رسانده است که بر اساس آن سوخت هيدروژن به عنوان يک منبع انرژي جديد و پاک برای فن‌آوري پيل‌سوختي مورد استفاده قرار مي‌گيرد.دو شهر مهم چين، شانگهاي و پکن، توسط سازمان محیط زیست جهانی (GEF) و برنامه توسعه سازمان ملل (UNDP) در پروژه نمايشي پيل‌سوختي برگزيده شده‌اند. GEF در پروژه اتوبوس پيل‌سوختي براي استفاده در کشورهاي در حال توسعه نظير برزيل، چين، يونان، هند و مکزيک سرمايه‌گذاري نموده است. طي اين پروژه که از سال 1996 طرح‌ريزي و با پشتيباني GEF آغاز شده، نمايش اتوبوس‌ها در طول سال‌هاي 2007- 2004 انجام گرفت، شش اتوبوس پيل‌سوختي و يک جایگاه سوخت‌گيري هيدروژن در شانگهاي و پکن راه‌اندازي شد. سرمايه‌گذاري اين پروژه از سوی GEF (دوازده ميليون دلار)، دولت چين (ده ميليون دلار)، شهرهای پکن و شانگهاي (ده ميليون دلار) و شرکت‌هاي خصوصي (چهار ميليون دلار) انجام گرفت. این اتوبوس‌ها مسافت 6/1 ميليون کيلومتر را در طول دوره3 ساله تست ‌طی كردند.شانگهاي، علاوه ‌بر ساخت جایگاه هيدروژن GEF بر روي "پروژه زيرساخت هيدروژن" خود فعالیت مي‌کند. اين شهر ميزبان نمايشگاه جهاني 2010 خواهد بود و قصد دارد، اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي پاک را براي اين واقعه راه‌اندازي نمايد. شهرداري شانگهاي بر روي برنامه‌اي با هدف نمايش صد خودروي پيل‌سوختي در جاده‌هاي اين کشور تا انتهاي سال 2007 سرمايه‌گذاري نمود. ارائه اين 100 خودرو فاز اول برنامه توسعه هزار وسيله نقليه تا سال 2010- 2009 و ده‌هزار وسيله نقليه تا سال 2012- 2011 مي‌باشد. تأمين سوخت هيدروژن در شانگهاي به دليل منابع سوخت گسترده و انعطاف‌پذير اين ناحيه نسبت به بسياري از شهرها دشوار نمي‌باشد. تنها در شهر شانگهاي، چهار شرکت شيميايي قادرند هيدروژن مورد نياز را به عنوان يک محصول جانبي صنعتي براي نياز مصرف کنندگان توليد نمايند.مؤسسه ملي علوم طبيعي چين (NSFC) که يکي از سازمان‌هاي وابسته به انجمن ايالتي است که در جهت مديريت سرمايه‌گذاري علوم طبيعي عمل مي‌کند؛ از تحقيقات بنيادي و پروژه‌هاي مربوط به ذخيره هيدروژن در دانشگاه علوم و فن‌آوري چين (USTC) و مؤسسات مختلف در آکادمي علوم چين (CAS) حمايت مي‌کند.
توسعه پیل سوختی در بخش حمل و نقل چین
در حال حاضر، بخش حمل و نقل به عنوان مهم‌ترين بازار اوليه پيل‌هاي سوختي در چين مطرح است. استفاده از پيل‌سوختي به جاي باتري در دوچرخه‌هاي الکتريکي و پس از آن اتوبوس‌ها و خودروها به عنوان اولين بازار این فن‌آوری ذکر مي‌شوند.
در سال 1998 شرکت پیل‌سوختی Beijing Fuyuan Century با همکاري دانشکده مهندسي خودروی دانشگاه تسینگهو، اولين خودروي پيل‌سوختي کشور چين را ارائه نمود. در این خودروی گلف يک سري پیل‌سوختی 5 کيلووات نصب شد. يک سال بعد يک خودروي چهار درب توسط دانشگاه تسینگهو توسعه يافت. اخيراً Beijing Fuyuan پيل‌سوختي پليمري 40 کيلووات را براي خودروها و واحدهاي 150 کيلوواتي را براي اتوبوس‌ها طراحی و آزمايش نموده است. Beijing Fuyuan همچنين يک سيستم پيل‌سوختي پليمري 200 وات را براي شرکت ژاپني QM Soft توسعه داده و قصد دارد ميزان فروش خود را به 50 واحد قابل حمل در ماه (با قيمت تقريبي 3500 دلار) برساند.
مؤسسه تحقيقاتي LN که در سال 1998 با هدف استفاده از تجارب خودروهاي الکتريکي در پيل‌هاي سوختي تأسيس شد، در سال 2001 با همکاري مرکز تحقيق و توسعه خودروهاي الکتريکي در آکادمي علوم چين يک تاکسي با نيروي پيل‌سوختي پليمري با برد 150 کيلومتر و حداکثر سرعت 75 کيلومتر در ساعت ارائه نمود.
موسسه شیمی فیزیک دالیان در سال‌هاي 2003- 2001 خودروهاي مختلف و اتوبوس‌هاي کوچک و بزرگ پيل‌سوختي را ارائه نموده است که اغلب داراي يک سري پيل‌سوختي 30 کيلووات مي‌باشند. در بهار 2003 اين مؤسسه يک سري پيل‌سوختي پليمري جديد 75 کيلوواتي را به منظور يکپارچه‌سازي اين واحد در يک اتوبوس به دانشگاه تسینگهو عرضه نمود.
مرکز خودروسازی فنی آسیا Pan (PATAC) که سرمايه‌گذاري مشترک 50 ميليون دلاري با سهم برابر بين شعبه چينی جنرال موتورز و شرکت خودروسازي شانگهاي (SAIC) مي‌باشد و خدمات مهندسي خودرو شامل طراحي، توسعه، آزمايش و تأييد اجزا و خودروها را براي شرکت‌هاي خودروسازي چين و ناحيه آسيا فراهم مي‌آورد.
صنعت خودروسازی شانگهای بزرگترين توليد کننده خودرو در چين بوده و تقريباً نيمي از خودروهاي داخلی اين کشور را توليد مي‌کند. اين شرکت علاوه‌‌بر فعاليت‌هاي مشترک با PATAC به تحقيق و توسعه در اين زمينه مي‌پردازد.
Shanghai Shen-Li High در سال 1998 و با هدف توسعه پيل‌هاي سوختي پليمري براي کاربردهاي مختلف از مولد قابل‌حمل تا ميني‌بوس‌ها تأسيس گرديد و با حدود 50 نفر پرسنل به توسعه مجموعه‌اي از پيش‌نمونه‌ها با توان خروجي بين 10 وات تا 50 کيلووات پرداخت.
مرکز مهندسي خودرو در دانشگاه تونگجی با هدف ارتقا خودروهاي پيل‌سوختي و هيبريدي پروژه‌اي را با بودجه برنامه انرژي پايدار چين آغاز نموده است.
شرکت Forever که در زمينه توليد اسکوتر و دوچرخه فعاليت دارد، در سال 2001 با هدف توليد و يکپارچه‌سازي سيستم پيل‌سوختي قابل حمل در دوچرخه‌هاي الکتريکي Forever و اسکوترهاي الکتريکي با سرعت کم، قراردادي را با Palcan Fuel Cells به امضا رساند.
شرکتSuzhou توليدکننده دوچرخه‌هاي الکتريکي در سال 2002 به منظور توسعه يک دوچرخه پيل‌سوختي با استفاده از دوچرخه الکتريکي Small Antelope و سيستم پيل‌سوختي قابل حمل PalPac شرکت Palcan قراردادی را با Palcan Fuel Cells امضا نمود.
 
روسيه
قیمت بالای نفت و رشد تقاضا برای گاز، اقتصاد کنونی این کشور را تحت تأثیر قرار داده است، با این وجود، روسيه سعی دارد با طرح سرمایه‌گذاری در تحقیقات انرژی و پیل‌سوختی آینده‌نگری کند. افزایش فشارهای بین‌المللی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای روسیه را هم مانند سایر کشورها بر آن داشته است که برای بهره‌برداری آتی از ذخایر سوخت فسیلی خود برنامه‌ریزی کند. آغاز تولید هیدروژن از طریق پالایش گاز طبیعی ازجمله دلایل توجه روسیه به اقتصاد هیدروژن به حساب می‌آید، به‌علاوه روسيه از سابقه طولاني در تحقيقات مواد و کاتاليست‌ها برخوردار است که نقش اصلی در توليد و مصرف هيدروژن دارند.
روسیه، عضو گروه مشارکت بین‌المللی برای اقتصاد هیدروژن می‌باشد؛ این کشور پژوهش‌های بسياري در زمینه کاتالیست‌ها و مواد مورد استفاده در تولید، ذخیره‌سازی، انتقال و توزیع هیدروژن دارد.
تیمی از دانشمندان و مهندسان روسی مؤسسه انرژی هیدروژن و فن‌آوری پلاسمای Kurchatov و Kvant و سایر سازمان‌هاي مرتبط، در راستای تدوین برنامه‌های توسعه ازجمله تحقیقات پایه‌ای، ساخت مولدهای پیل‌سوختی130 کیلوواتی و 280 کیلوواتی، نیروگاه‌هایی برای کاربردهای ویژه زمینی و دریایی فعالیت نموده‌اند.
پیل‌سوختی قلیایی، بیشترین مطالعات در زمينه پيل‌سوختي را در روسیه به خود اختصاص داده است؛ به‌عنوان مثال، سازمان فضایی روسیه برای تأمين انرژي شاتل بوران از چهار پیل‌سوختی قلیایی 10 کیلوواتی استفاده کرد. به‌تازگی تعدادی از سازمان‌ها به مطالعه در زمینه فن‌آوری‌ پیل‌های ‌سوختی پلیمری، اکسید جامد و کربنات مذاب علاقمند شده‌اند.
در دهه‌های 70 و 80 میلادی، شرکت Kvant با همکاری شرکت RAF پیل‌های سوختی قلیایی برای اتوبوس‌ها را توسعه دادند. در سال 1982 نمونه اولیه‌ای از آن به نمایش درآمد اما این پروژه به‌دلیل مسايل سیاسی آن زمان کشور محقق نشد.
درحال‌حاضر، دو برنامه اصلی متمرکز بر توسعه پیل‌سوختی در روسیه وجود دارد؛ یکی از این برنامه‌ها توسط مرکز بین‌المللی علوم و فن‌آوری (ISTC) و دیگری توسط Norilsk Nickel مديريت می‌شود.
در سال 2004 در مؤسسه VNIEF فعاليت جديدي به‌منظور توسعه پیل‌های سوختی برای کاربردهای نیروگاهی و آماده‌سازي آن جهت ورود به روسیه آغاز گردید. فاز اول این پروژه که در آگوست 2005 تکمیل شده است، الگوریتمی را توسعه می‌دهد که در آن از ویژگی‌های استک پیل‌سوختی برای محاسبه پارامترهای نیروگاهی آن استفاده می‌شود. در این پروژه ISTC در نظر دارد هزینه تولید انرژی را تا سال 2010 به 1400 دلار در هر کیلووات کاهش دهد. در این پروژه، 15 سازمان ازجمله مؤسسه تحقيقات کاتالیست Boreskov، مؤسسه انرژی هیدروژن و فن‌آوری پلاسما Kurchatov و مؤسسه مهندسی انرژی مسکو همکاري دارند.
شرکت Norilsk Nickel بزرگترین تولید‌کننده پالادیم در دنیاست که در سال 2003 برای سرمایه‌گذاری 120 میلیون دلاری در برنامه‌های هیدروژن و پیل‌سوختی روسیه طي سه سال، توافق‌نامه‌ای را با آکادمی علوم روسیه (RAS) به امضا رساند.
هم‌چنین در یک ابتکار آموزشی جدید در مرکز تحقیقات علمی و آموزشی Sokolinaya Gora، اطلاعاتی در رابطه با اقتصاد هیدروژن برای معلمان، دانش‌آموزان و عموم مردم تهیه شده و به دنبال آن دایرۃالمعارف هیدروژن منتشر خواهد شد. در این طرح، برای آموزش عمومی در مورد هیدروژن در رسانه‌ها نیز برنامه‌ریزی شده است.
گروه دیگری که برروی توسعه فن‌آوری‌های هیدروژن فعالیت می‌کند، انجمن ملی اقتصاد هیدروژن می‌باشد. این گروه برای هماهنگی بازار، متخصصان و تلاش‌های دولت هم‌چون بهبود قوانین برای تسهیل سرمایه‌گذاری در فن‌آوری‌ها ایجاد شده است.
ISTC در برنامه توسعه خود يک همکار پروژه‌اي از يک شرکت بين‌المللي دارد و Norilsk Nickel در طرح خود جهت توسعه اين فن‌آوري، درصدد استفاده از همکاري بين‌المللي براي تجاري‌سازي آن است. سازمان روسی پروژه‌های انرژی نو (NEP) توافق‌نامه استراتژیکی را با شرکت Plug Power به امضا رسانده است. شرکت Plug Power در این توافق‌نامه متعهد شده است کانال‌های تجاری، ارتباطات سازنده، قابلیت‌های تولید محصول، امکانات آموزشی، سرویس‌های حمایتی و زیر‌ساخت‌های مکمل را به منظور کمک به صنعت پيل‌سوختي توسعه دهد.
با در نظر گرفتن فاکتورهای مهمي هم‌چون تجربه پیل‌سوختی در روسیه، اقتصاد و جغرافیای روسیه مشخص شده است که کاربرد نیروگاهی، نخستین کاربرد جذاب تجاری پيل‌سوختي در این کشور می‌باشد؛ لذا برنامه‌های توسعه پیل‌سوختی در روسیه برکاربردهای نیروگاهی آن متمرکز شده است.
فعالان کليدي در زمينه پیل‌سوختی در روسیه
(LADA) AvtoVaz: بزرگترین شرکت خودروسازي روسیه می‌باشد که توسعه خودروي پیل‌سوختی را در سال 1999 همگام با توجه خودروسازان اصلی جهان به آينده هيدروژن آغاز کرد و تمامی پتانسیل‌های علمی روسیه را برای توسعه استک پیل‌سوختی خود به‌کار گرفت.
مؤسسه کاتالیستی Boreskov: شعبه سیبری آکادمی علوم روسیه می‌باشد که کاتالیست‌های جدیدی را برای استفاده در پیل‌سوختی و مبدل فشرده تولید هیدروژن توسعه داده است.
شرکت فضا و موشک Energia: به‌دلیل ساخت ایستگاه‌های ماهواره‌ای میر و سالیوت و هم‌چنین هواپیمای Soyuz مشهور است. اين شرکت طراحی و ساخت استک‌های پیل‌سوختی را براي ايستگاه‌هاي فضايي روسیه به عهده داشت.
کارخانه الکتروشيمي اورال: بزرگترین تولیدکننده اتوکاتالیست در روسیه که در زمینه فن‌آوری پیل‌سوختی قليايي فعالیت می‌کند.
شرکت فن‌آوری‌های انرژی مستقل (IPT): یک شرکت خصوصی است که به توسعه پیل‌های سوختی قليايي می‌پردازد. فن‌آوری این شرکت حاصل برنامه‌های فضایی روسیه به‌ويژه شرکت Kvant مي‌باشد.
انجمن الکتروشیمی دما بالا: در سال 1989 یک پیل‌سوختی اکسیدجامد یک کیلوواتی تولید کرد. راندمان الکتریکی مدل آزمایشی این پیل 40 درصد است و می‌تواند با هر دو سوخت هیدروژن و گاز طبیعی کار کند.
انجمن فن‌آوری پلاسما و انرژی هیدروژن Kurchatov: که در حدود 50 سازمان تحقیقاتی و دانشگاه‌های مرتبط با صنعت روسیه را در بر می‌گیرد و برای تحقیق در زمینه ذخیره‌سازی هیدروژن و تولید پیل‌سوختی پلیمری تأسیس شده است. این انجمن درصدد توسعه کاتالیست‌های پلاتینی با فلزات هم گروه پلاتین و ترکیبات کمپلکس مي‌باشد.
انجمن فیزیک و مهندسی انرژی :Obninsk به تحقیق در مورد غشاهای تبادل پروتون سرامیکي می‌پردازد.
مرکز هسته‌ای فدرال روسیه (VNIITF): به توسعه کاربرد سرامیک‌های ریز و فن‌آوری‌‌های پوشش‌دهی در پیل‌سوختی مي‌پردازد. سیستم‌ پیل‌سوختی اکسید جامد تولید شده در این مرکز برای ارزیابی خطوط لوله در شرکت Gazprom بزرگترین شرکت استخراج‌کننده گاز در جهان استفاده می‌شود. مؤسسه مهندسي انرژي مسکو: که در زمينه کاربردهاي نظامي پيل‌سوختي اکسيدجامد فعاليت مي‌کند.
شرکت پیل‌های سوختی :CMR پیل‌های سوختی متانولی قابل حمل را برای انرژی‌دهی کامپیوتر و دیگر وسایل الکتریکی همراه توسعه می‌دهد.
مرکز تحقیق و توسعه YUKOS: با چشم‌انداز توسعه فن‌آوری‌‌های پیشرفته در سطح تولید و پالایش نفت در دسامبر 2003 راه‌اندازی شد. این مرکز یک سازمان تحقیقاتی- تجاری قراردادی است که تحقیقات و توسعه فعالیت‌های خود را در راستای محصولات مطلوب خود و مشتریان خارجيش رهبري مي‌کند.
مرکز تحقيقاتي :Keldysh در آژانس هوا فضاي روسيه، تحقيق و توسعه موتور موشک و مولد انرژي در فضا را رهبري مي‌کند. اين مرکز به توسعه پيل‌هاي سوختي تا توان 50 کيلووات و با قيمتي کمتر از 500 دلار در هر کيلووات پرداخته است و در زمينه پارامترهاي اصلي در مجموعه غشا- الکترود و توسعه مبدل‌ها نيز تحقيقاتي را انجام داده است.
انجمن فن‌آوري‌هاي :Kintech توسط جمعي از دانشمندان و مهندسين دانشگاه ايالتي مسکو و مؤسسه Kurchatov تشکيل شده است و برروي کاربردهاي فن‌آوري‌هاي پیشرفته فعاليت مي‌کند.
كره جنوبي
كشور كره بعنوان يكي از كشورهاي پيشرو آسيايي با فعاليتهاي رو به رشد، برنامه و چشم اندازهاي مدون در زمينه هيدروژن و پيل سوختي مي‌تواند الگوي مناسبي براي بررسي رشد و توسعه فناوري باشد. از جمله نكات قابل توجه روند رشد سياستگذاري اين تكنولوژي در كشور كره، مي‌توان به رشد بودجه اختصاص يافته به توسعه فناوري هيدروژن و پيل سوختي از سال 2003 همگام با افزايش توجه جهاني به مقوله پيل سوختي، رقم قابل توجه بودجه تخصيصي و اجراي به موقع برنامه‌هاي مدون اشاره كرد. از نمونه اين برنامه‌ها نصب نيروگاه‌هاي بزرگ و توليد مگاواتي پيل سوختي در اين كشور مي‌باشد.
کشور کره‌جنوبی يک برنامه ملي برای جايگزينی 5 درصد از انرژی مورد نياز را با منابع انرژی‌هاي نو و تجديدپذير تا سال 2012 اعلام نموده است. در حال حاضر منابع انرژی‌هاي نو و تجديدپذير حدود 2 درصد مصرف انرژي در كشور كره را تأمين مي‌كند. به‌عنوان يکی از راهکارهای دسترسی به هدف ياد شده، دولت توسعه فناوري‌هاي هيدروژن و پيل سوختی را به عنوان يکی از 10موتور رشد اقتصاد برای دهه بعد انتخاب کرده است و نصف بودجه كل پروژه هيدروژن و پيل سوختي را به رشد بازار اين فناوري اختصاص داده است. اين پروژه‌ها شامل اجراي پروژه‌های تحقيق و توسعه و اجراي طرح‌هاي پايلوت، در زمينه‌هاي وسايل نقليه پيل سوختي، وسايل قابل حمل و مولدهای برق صنعتی، تجاری و مسکونی است. تدوين کدها و استانداردها و ايمنی، آموزش و آگاه‌سازي و تدوين مقررات خط‌مشی‌ها و پيشنهاد قوانين مربوط به فناوري هيدروژن و پيل سوختی نيز جزو اين برنامه می‌باشند.
از فعاليت‌هاي انجام شده در اين كشور براي نهادينه كردن انرژي‌هاي نو، تأسيس مركز توسعه انرژي‌هاي تجديدپذير، ايجاد ساختار سازماني و جديد(NRE)New & Renewable Energy در سال 1987 و تكميل اين مركز در سال 2004 مي‌باشد. سه حوزه اصلي فعاليت NRE ، انرژيهاي "فتوولتائيك"، "باد" و "هيدروژن و پيل سوختي" مي‌باشد.
سومين بخش از فعاليت‌هاي انرژي‌هاي نو كشوركره روي پيل سوختي و هيدروژن متمركز مي‌شود. بطور كلي فن‌آوري‌هاي انرژي در کره با حمايت سه وزارتخانه، بازرگانی، صنایع و انرژي (MOCIE) ، وزارت آموزش ،علوم و فن‌آوري (MOST) و وزارت اقتصاد و دانش رشد يافته است. وزارت آموزش، علوم و فناوری برنامه‌های درازمدت توسعه فناوری را برعهده دارد. درحالي‌که وزارت اقتصاد و دانش بيشتر در فناوری‌های قابل کاربرد يا تجاری با اهداف کوتاه مدت نقش دارد.
برنامه ملي هيدروژن از سال 1988 توسط MOCIE با برنامه 10 ساله تحقيق و توسعه ملي " توسعه فن‌آوري انرژي جايگزين" آغاز شد. تا سال 2000 و قبل از آغاز برنامه "توليد هيدروژن با راندمان بالا" توسط MOST، هيدروژن تنها در مراحل اوليه تحقيقاتي قرار داشت و پروژه‌هاي انجام شده جزئي و کوچک بودند. در سال 2003 در راستاي اجراي سياست دراز‌مدت ملي اين کشور، برنامه‌اي در زمينه انرژي هيدروژن (توسط MOST) و يک برنامه توسعه فناوري پيل‌سوختي (توسط MOCIE) به منظور غلبه بر موانع اقتصادي و فني ورود اين محصولات به بازار آغاز گرديد. در سال 2005 کره جنوبی برنامه درازمدت انتقال اقتصاد کره را به يک اقتصاد برپايه هيدروژن اعلام کرد که شامل يک برنامه کلی و خط‌مشی‌ها و جزئيات آن برای تجاری‌سازی هيدروژن و پيل‌های سوختی است. وزارت اقتصاد و دانش کره، سازمان ملی RD&D براي هيدروژن و پيل‌سوختي را به‌منظور تسريع در امر تجاری‌سازی فناوری هيدروژن و پيل‌های سوختی در سال 2003تأسيس نمود که در جهت توسعه برنامه و استراتژی ملی كشور كره است و 30 پروژه ملی را با 40 ميليون دلار بودجه هدايت می‌کند.
در برنامه جديد رايانه تخصيصي به انرژی‌های تجدیدپذیر، وزارت تجارت، صنایع و انرژی کره MOCIE، محدوده رايانه اولیه 23/0تا28/0. دلار بر هر کیلو وات ساعت توليد انرژي الكتريكي را به منظور تشویق و بالا بردن ظرفيت نصب نيروگاه‌هاي پیل سوختی با آلایندگی کم، بسیار پاک و با بازدهی بالا در نظر گرفته شده است. بدین ترتیب به کشور برای کاهش دی‌اکسیدکربن و اهداف هوای پاک کمک می‌شود. از آنجایی که رايانه MOCIE می‌بایست در بخش انرژی ابتدا برای شبکه برق مصرف شود، لذا این موضوع محرک بسيار خوبي براي نصب نیروگاه‌هاي چند مگاواتی پيل سوختي در کره شد.
در طی سال‌های 2003-1988 مجموع 5/91 ميليون دلار در بخش‌های دولتی و خصوصی سرمايه‌گذاری شده است. اين سرمايه‌گذاري در سال‌هاي 2004، 2005 و 2006 به ترتيب 2/56 1/74 و 8/117 ميليون دلار بوده و در سال 2007 اين مبلغ 8/110 ميليون دلار (5/60 ميليون دلار دولتي و 3/50 ميليون دلار خصوصي) بوده است. پيش‌بينی می‌شود که در سال 2008 ميزان سرمايه‌گذاری به بيش از 150 ميليون دلار افزايش يابد. هدف اصلی برنامه‌های تحقيق و توسعه در فناوری هيدروژن و پيل ‌سوختی پيشرفت اين فناوری، قابليت تداوم و کاهش هزينه‌های ساخت پيل سوختی است.

برنامه و چشم انداز کشور کره در زمینه هیدروژن و پیل سوختی در جدول 1 ارائه شده است:
جدول1

چشم‌انداز ملي اقتصاد و هيدروژن کشور کره در زمینه هیدروژن و پیل سوختی در جدول 2 ارائه شده است:
جدول 2 

اهداف فناوری هيدروژن و پيل¬سوختی در کشور کره جنوبی تا سال 2012 در جدول 3 ارائه شده است:
جدول 3

• معرفي شركت Posco از شركت‌هاي پيشرو در زمينه نصب نيروگاه‌هاي پيل سوختي در كشور كره

از سال 2003، شركت Posco،‌ امكان كار بر روي پيل‌سوختي را با هدف دستيابي به دومين موفقيت بزرگ در زمينه انرژي بعد از صنعت فولاد، بررسي كرد و از فوريه سال 2007 فعالانه وارد فضاي پيل‌سوختي شده است.
شركت Fuel cell energy از همكاران شركت Posco مي‌باشد. اين شركت كه در ايالت كنتيكات آمريكا واقع شده يكي از شركت‌هاي پيشرو در توسعه و توليد سيستم پيل‌سوختي مي‌باشد كه بازار پيل‌سوختي جهاني را از طريق همكاري با Posco power هدايت خواهد كرد. اين دو شركت قراردادي ر ا امضا كرده‌اند كه طي آن مالكيت انتقال تكنولوژي، نگهداري و ساخت پيل‌سوختي از آن Posco powerمي‌شود.
با اضافه کردن برنامه کاهش قیمت در سال 2007 با رویکرد مهندسی ارزش و منبع جهانی ، انتظار می رود که هزینه طراحی نمونه هایDFC300MA ,DFC1500MA و DFC300 تا 20% به مبلغ 3840 و 3440 و 3250 دلار / کیلو وات تقلیل یابد که این مقدار براي سری اول تولید DFC3000 تا 3000 دلار بر کیلو وات پیش بینی می‌شود.
در زمينه تكنولوژي پيل‌سوختي يكي از محصولات مورد توجه پيل سوختي نوع كربنات مذاب(MCFC )مي‌باشد كه از سال 2002 تجاري شد، و در 50 كشور جهان نصب و راه‌اندازي شده است. Posco power تكنولوژي BOP (balance of plants) را از طريق همكاري با fuel cell energy بدست آورد و برنامه توليد انبوه و تدوين تكنولوژي،‌ براي سيستم و استك را نيز دارد. Posco fuel cellفعاليت خود را با اولين و بزرگ‌ترين نيروگاه خصوصي پيل‌سوختي جهان گسترش خواهد داد كه در پوهانگ كره مستقر شده است.
پروژه در دست اجراي Posco در 11 فاز مي‌باشد كه اولين فاز آن نصب پيل سوختي به ظرفيت KW250 با پيل‌سوختي مدل DFC 300A در RIST، فاز دوم در مركز ذخيره آب رودخانه سئول و به ظرفيت KW250 و فاز سوم در بيمارستان يك دانشگاه و به ظرفيت kw250 مي‌باشند، سه فاز مذكور به منظور توليد برق مستقل تحت پروژه دولتي در سال 2005 نصب شده‌اند. پيل‌هاي سوختي به ظرفيتKW 250 در سال 2006 در 3 شهر و در پوهانگ يك نمونه MW 4/2 در سال 2008 نصب شده است كه براي فروش برق به منظور مصارف تجاري مي‌‌باشد. فازهاي بعدي كه انتظار مي‌رود در سال 2008 نصب شود 2 نمونه 4/2 مگاوات و يك نمونه 300 كيلوواتي مي‌باشد و تا سال 2009، چند نمونه‌ MW8/4 و دو نمونه 4/2 مگاوات با هدف فروش برق به منظور مصارف تجاري مي‌باشد .
اين شركت كارخانه جديدي در پوهانگ مستقر كرده است كه قابليت توليد 50 مگاوات در برنامه كوتاه مدت و تا 100 مگاوات تا سال 2010 را دارد. استك اين سيستم‌ها توسط شركت FuelCell EnergyوBOP آن توسط posco ساخته مي‌شود. در صورت تكميل اين تأسيسات، بزرگ‌ترين ظرفيت توليد در جهان خواهد بود.
تايلند
در کشور تايلند، مطالعات امکان‌سنجي و پتانسيل کاربرد فن‌آوري پيل‌سوختي براي توليد انرژي صورت گرفته است. آزمايشگاه‌هاي مختلف اين کشور براي تأسيس يک مرکز فن‌آوري پيل‌سوختي با هم همکاري مي‌کنند. در اين کشور چندين پروژه تحقيقاتي و نمايشي پيل‌سوختي کربنات‌‍‌‌‌مذاب و اسيدفسفريک در حال انجام است. بهبود راندمان و کاهش هزينه‌هاي توليد به‌صورتي‌که براي عموم مردم قابل تهيه و خريداري باشد، از اهم اهداف اين پروژه‌هاست.
اخيراً تيم تحقيقاتي آزمايشگاه سازگاري الکترومغناطيسي مؤسسه فن‌آوري King Monngkut در Lad krabang با همکاري مرکز ملي فن‌آوري مواد و فلزات و مؤسسه بين‌المللي فن‌آوري Sirindhorn اولين خودروي پيل‌سوختي اين کشور را طراحي و ساخته است. استک طراحي شده اين تيم با 40 پيل، 500 وات انرژي الکتريکي توليد مي‌‌کند که اين مقدار انرژي براي راندن این خودروی کوچک با حداکثر سرعت 30 کيلومتر در ساعت کافي است.
در حقيقت، اين تيم يک سيستم پيل‌سوختي را براي يک خودروي الکتريکي طراحي کرده است، با شروع حرکت خودرو به جاي استفاده از انرژي الکتريکي باتري، پيل‌سوختي آغاز به‌کار کرده و برق مورد نياز براي رانش موتور خودرو را تأمين مي‌کند. هيدروژن مورد نياز پيل‌سوختي از مخزن اضافه شده به استک خودرو و اکسيژن از هواي دميده شده به داخل تهيه مي‌شود.
يک شرکت کوچک محلي در تايلند با به‌کار بردن محصولات کشاورزي و پيل‌هاي سوختي برپايه واناديم از ديد تازه‌اي به اين فن‌آوري نگريسته است. شرکت تحقيق و توسعه سلنیوم تايلند در سال 2004 موفق به توسعه و تجاري‌سازي يک پيل‌سوختي شد که از کربوهيدرات‌هاي شکر و تاپيوکا (ريشه گياه Cassava) براي توليد برق استفاده مي‌کند. طول عمر اين پيل‌سوختي در حدود 15 تا 20 سال يعني نزديک به 5 برابر طول عمر باتري‌هاي معمولي مي‌باشد. از اين سيستم مي‌توان براي توليد و ذخيره الکتريسيته در زمان خاموشي شبکه اصلي برق و در زمان اوج مصرف استفاده کرد.
اين شرکت، هم‌چنين سيستم‌هاي توليد برق از انرژي خورشيدي و بادي را توسعه داده است و براي ذخيره انرژي در اين سيستم‌ها، از نمونه اوليه يک سيستم پيل‌سوختي واناديم با توان يک مگاوات استفاده مي‌کند.
گروهي از سرمايه‌گذاران خودروساز محلي نیز شرکتي به نام Hygen Power با بودجه‌ 5/2 میلیون دلار تأسیس نمودند. هدف از تأسيس اين شرکت، کاربرد اين نوع منبع انرژي و خلق فرصت‌هايي تازه براي ورود آن به تايلند می‌باشد. شرکت Hygen Power، اکنون با شرکت امريکايي GenCell براي کسب امتياز اين فن‌آوري جهت توليد واحدهاي پيل‌سوختي در تايلند همکاري دارد.
در سال 2004، این شرکت با شرکت PTT، شرکت گاز تايلند، براي مشارکت در پروژه توليد انرژي با استفاده از پيل‌هاي سوختي و سوخت گاز طبيعي توافقی را منعقد کرد. در اين توافق، شرکت Hygen Power براي نصب يک مولد انرژي پيل‌سوختي در پژوهشگاه فن‌آوري و تحقيقات PTT علاوه‌بر تهيه مولد، اتصال به شبکه برق، عمليات توليد انرژي به‌همراه تعميرات واحد ملزم شده است. اين پروژه با ظرفيت توليد 250 کيلووات برق و راندمان توليد انرژي 48 درصد، برق مصرفي تجهیزات تست موتور PTT را در اين پژوهشگاه تأمين خواهد نمود. مصرف روزانه گاز طبيعي اين پيل‌هاي سوختي، برابر 1400 متر مکعب مي‌باشد و کاربرد اين سيستم 10 سال ادامه مي‌يابد.
طبق اين قرارداد، شرکت Hygen در ابتدا، يک واحد پيل‌سوختي 50 کيلوواتي را براي توليد برق به‌کار مي‌گيرد و سپس ظرفيت اين واحد را به 250 کيلووات افزايش می‌دهد. شرکت Hygen Power‌ هم‌چنين در نظر دارد، اين فن‌آوري را در پارک‌هاي صنعتي نيز به‌کار گيرد.
نقشه‌راه توليد و توزيع هيدروژن و توسعه پيل‌سوختي تايلند
اهداف و چشم‌انداز کلي اين نقشه‌راه عبارت است از:
• ايجاد فرصتي براي استقلال تايلند از نفت وارداتي، کاهش آلودگي هوا و انتشار گازهاي گلخانه‌اي
• توليد هيدروژن از منابع متنوعی هم‌چون سوخت‌هاي فسيلي و تجديدپذير و استفاده از آن به‌عنوان سوختي پاک و ایمن

اهداف و چشم‌اندازها تا سال 2010: توليد هيدروژن در راکتورهاي زيستي، ذخيره‌سازي هيدروژن، ايمني واحدهاي دارای سوخت هيدروژن، توليد هيدروژن از سوخت‌هاي متداول و تجديدپذير با انجام فرايندهاي تبديل و گازي‌سازي و نيز توليد هيدروژن به‌روش الکتروليز.
ساخت پيل‌سوختي پليمري با تواني در محدوده 500 وات تا سه کيلووات، توسعه پيل‌سوختي نیروگاهی1 تا 3 کيلوواتي اکسيدجامد، ساخت دستگاه تست پيل‌سوختي و استفاده از پیل‌های سوختی پلیمری در وسایل قابل‌حمل کوچک.
اهداف و چشم‌اندازها تا سال 2020: بهبود راندمان راکتورهاي زيستي و کاهش اندازه اين راکتورها با مهندسي سوخت و ساز و بهبود راندمان توليد هيدروژن به‌روش الکتروليز.
توليد همزمان برق و حرارت با ميکروتوربين‌هاي بخار، ساخت پيل‌سوختي اکسيدجامد با توان 3 الي 5 کيلووات، توليد پيل‌سوختي سراميکي (CRFC) با تواني در محدوده 100 وات تا 30 کيلووات، توليد پيل‌سوختي پليمري با تواني در محدوده 5 تا 10 کيلووات، توسعه پيل‌سوختي متانولي، بهبود راندمان پيل‌سوختي پليمري، ساخت پيل‌هاي سوختي کوچکي برای خودروهای خدماتی چون خودروهاي گلف، ويلچیر الکتريکي، ليفتراک و اسکوتر با تواني کمتر از 10 کيلووات و توسعه واحدهاي کوچک انرژي پشتيبان اضطراري(برای بیمارستا‌ن‌ها، معادن صنعتی دورافتاده و مراکز دولتی مهم) با تواني کمتر از 25 کيلووات.
اهداف و چشم‌اندازها تا سال 2030: توليد مستقيم هيدروژن از سوخت‌هاي تجديدپذير و تعیین کدها و استانداردها، توسعه زير‌ساخت سوخت هيدروژن در بخش حمل‌ونقل، تأسيس مرکز توليد هيدروژن از سوخت‌هاي زيستي در جنوب شرق آسيا، توليد نمونه اولیه خودروي پيل‌سوختي هيدروژني، ساخت پيل‌سوختي پليمري با تواني بين 50 الي 100 کيلووات، ساخت پيل‌سوختي اکسيدجامد با توان 10 الي 30 کيلووات، توسعه پیل‌های سوختی برای کاربردهای قابل‌حمل و نیروگاهی در محدوده توانی متوسط (25 تا 100 کیلووات) که شامل کاربردهایی چون خودروهای کوچک، اتوبوس‌ها، تجهیزات مخابراتی و تولید برق برای مناطق دورافتاده می‌شود.
فعالان کلیدی هیدروژن و پیل‌سوختی
سازمان توليد برق تايلند (EGAT): فعاليت‌هاي گسترده‌اي را در راستای توليد برق از انرژي‌هاي تجديدپذير انجام داده است که از آن‌جمله مي‌توان به توليد 70 کيلووات برق از انرژی خورشیدی، توليد 150 کيلووات برق از انرژی بادي، واحد توليد 300 کيلووات برق از انرژي زمين‌گرمايي و پروژه نمايشي نيروگاه 50 کيلوواتي توليد برق از پيل‌سوختي اسيدفسفريک با سوخت گاز طبیعی اشاره کرد. EGAT برای ساخت اين سیستم و نصب آن در نيروگاه حرارتي بانکوک که اواخر سال 1992 نصب‌شده با سازمان ژاپنی توسعه فن‌آوری‌های صنعتی و انرژی‌های نو (NEDO) همکاری کرده است. برق توليدي این پیل‌سوختی به شبکه اصلي برق وصل مي‌شود.
شرکت :Water flame براي راهبری تحقيق و توسعه انرژي هيدروژني در سال 1995 تأسيس شده است و یکی از شرکت‌های پیشرو در زمینه تحقیقات انرژی می‌باشد. اين شرکت سازنده مولدهاي گاز هيدروژن است که از الکتروليز آب براي توليد هيدروژن و اکسيژن بهره مي‌گيرد. مولدهاي هيدروژني، اين شرکت کاربردهاي گسترده‌اي در ساخت نيمه‌هادي، توليد جريان الکتريکي و فيبرهاي نوري و الکترونيکي دارد. شکل () مولد گاز هيدروژن HO-1800A اين شرکت را نشان مي‌دهد.
آژانس ملي علوم توسعه فن‌آوري تايلند (NSTDA): با مؤسسه تحقيقات فن‌آوري صنعتي تايوان (ITRI) براي پيشبرد پروژه تحقيقاتي توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي همکاري کرده است. بنابراين طرح، مرکز ملي فن‌آوري مواد و فلزات (Mtec) که مؤسسه تحقيقاتي زير نظر NSTDA است، مجري پروژه تحقيقاتي مشترک براي توسعه پيل‌سوختي پليمري مي‌باشد. قرار است در طي اين پروژه 5 ساله، نمونه اوليه استک پيل‌سوختي 10 کيلوواتی به‌عنوان منبع انرژي جايگزين قابل‌حمل براي کاربردهاي خانگي و خودرويي ساخته شود.
اين مؤسسه اميدوار است، با توسعه پيل‌هاي سوختي بتواند در 5 سال آينده، هزينه اين فن‌آوري به‌ازای هر وات توان تولیدی را به 6/0 دلار (اکنون 2/1 دلار) کاهش دهد. بنا بر پيش‌بيني اين مؤسسه، تايلند، کاربرد فن‌آوري پيل‌سوختي به‌عنوان منبع انرژي جايگزين براي مولدهاي برق قابل‌حمل را تا پايان سال 2010 آغازمی‌کند.
آفريقاي جنوبي
در فن‌آوري پيل‌سوختي براي انجام واكنش بين گازهاي هيدروژن و اكسيژن و در نهايت توليد برق، كاربرد الكترودهاي گران‌قيمت پلاتين، ضروري مي‌باشد. آفريقاي جنوبي، بزرگترين توليد‌كننده پلاتين دنيا است و لذا كانديداي مناسبی براي توسعه اقتصاد هيدروژن و پيل‌سوختي مي‌باشد.
شركت انگلوپلاتين (Anglo Platinum)، بزرگترين توليد‌كننده پلاتين در آفريقاي جنوبي، سرمايه‌گذاري براي توسعه فن‌آوري هيدروژن را آغاز كرده و 5/17 % از سهام شركت جانسون مَتي (J.Matthey)، يكي از پژوهشگران پيشرو در بازار پلاتين دنيا، را خريداري كرده است.
در اين كشور، هيدروژن توليد شده از ذغال‌سنگ و گاز طبيعي به‌صورت وسيعي در بخش‌هاي شيميايي و پالايش سوخت به‌كار مي‌رود ولی كاربرد‌هاي هيدروژن و پيل‌هاي‌سوختي تا به امروز بسيار كم بوده است.
دولت آفريقاي جنوبي، اصلي‌ترين تأمين‌كننده انرژي و سوخت مصرفي اين كشور است و ذغال‌سنگ و انرژي هسته‌اي هر دو از كمك هزينه و یارانه دولت بهره‌مند مي‌شوند. با توجه به اينكه در اين كشور هيچ تشويقي براي توليد هيدروژن و يا پيل‌هاي‌سوختي وجود ندارد، مخارج مربوط به ادامه روند توسعه اين فن‌آوري و اصلاح فرايند آن كمتر براي ساخت زيرساخت و محصولاتي براي بخش‌هاي صنعتي، تجاري و مصرفي هزينه شده و اين امر، به دشوار شدن مسئله رقابت‌آميز بودن اين محصولات در بازار انرژي منجر شده است.

توسعه پیل‌سوختی در آفريقاي جنوبی
پژوهشگاه ملي تحقيقات انرژي آفريقاي جنوبي (Saneri) به تحقيق و توسعه در بخش انرژي اين كشور مي‌پردازد. در پيش‌نويس استراتژي ملي تحقيق و توسعه انرژي آفريقاي‌جنوبي، اهداف ميان‌مدت تا بلندمدت تحقيقات مرتبط با انرژي با اولويت‌هاي زير مشخص گرديده است:
• بهينه‌سازي زير‌ساخت انرژي
• مديريت بازدهي انرژي و طرف تقاضا
• تأثير كاربرد انرژي بر محيط‌زيست
• استفاده از انرژي براي تحريك توسعه اجتماعي- اقتصادي
• كاربرد پاكتر سوخت‌هاي فسيلي مانند ذغال‌سنگ پاك
• انرژي تجديدپذير
• منابع انرژي جايگزين مانند پيل‌هاي‌سوختي و هيدروژن
• طرح‌ريزي و مدل‌سازي انرژي و
• پژوهش سياست انرژي
وزارت علوم و فن‌آوري آفريقاي جنوبي (DST) استراتژي ملي هيدروژن و پيل‌سوختي را با امید به استفاده بيشتر از مزاياي طبيعي اين كشور غني از منابع معدنی، تدوین نمود.
كابينه دولت آفریقای جنوبي با پيشنهاد وزارت علوم و فن‌آوري اين كشور براي تقويت جايگاه هيدروژن و پيل‌سوختي به‌عنوان فن‌آوري داراي اولويت براي كاهش وابستگي كشور به نفت و گاز موافقت كرد. استراتژي ملي هيدروژن و پيل‌سوختي آفریقای جنوبي در كابينه ملي اين كشور تصويب شد و در سال مالي 2007، بودجه‌اي برابر 5/8 ميليون دلار (400 میلیون راند) به این فن‌آوری اختصاص يافته است. بنا به‌گفته مدير اجراييDST ، اين بودجه ممكن است به 42 ميليون دلار برای سه سال افزايش يابد. این استراتژی بر پایه نقش آفریقای جنوبی به‌عنوان بزرگترین تولیدکننده پلاتین دنیا و مهارت و توانایی این کشور در گازی‌سازی ذغال‌سنگ، بنا شده و تمرکز اصلی آن بر کاربردهای نیروگاهی مستقل از شبکه هيدروژن و پيل‌سوختي برای مناطق دورافتاده است.
انجمن تحقيقات علمي و صنعتي (CSIR) اين كشور در زمينه پیل‌های سوختی الکلی مستقیم و به‌طور خاص پیل‌های سوختی کوچک با سوخت اتانول و متانول فعالیت مي‌كند. توسعه غشا، سنتز کاتالیست، ساخت و تست مجموعه غشا- الکترود نيز در زمره فعالیت‌هاي اين مركز قرار مي‌گيرد.
این انجمن براي تأسيس يك مركز رقابتي هيدروژن و پيل‌سوختي به دانشگاهNorth West ‌ ايالات‌متحده ملحق شده است. مركز CSIR-North West، پايه سوم استراتژي ملي را ارائه نمود كه شامل تحقيقات كاربردي در زمينه توليد، توزيع و كاربردهاي صنعتي، تجاري و بخش‌هاي مصرف‌كننده هيدروژن و پيل‌سوختي می‌باشد.
کانون ابتکار پیل‌سوختی آفریقای جنوبی ( (SAFCLبا حمایت وزارت علوم و فن‌آوري با هدف هماهنگ کردن استراتژی ملی پیل‌سوختی تشکیل شد. در حال حاضر این کانون، فعالیت‌های تحقیق و توسعه (کاتالیست، مجموعه غشا- الکترود و تولید سوخت)، توسعه سیستم‌ها و نصب کاربردهای خاص را به فعاليت‌هاي ريزتر و تخصصي‌تر تقسيم‌بندي مي‌كند. هماهنگی فعالیت‌ها به‌منظور كسب بالاترین سودمندی برای آفریقای جنوبی از اهداف این کانون است.
SAFCL صنعت تولید برق، معدن، تأمین‌کنندگان پیل‌سوختی، تولیدکنندگان سوخت، مؤسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌ها را دربرمی‌گیرد.
اين كشور تقريباً در حدود 56 ميليون دلار براي زير‌ساخت آموزشي و تحقيق و توسعه لازم سرمايه‌گذاري كرده است. 80 درصد اين سرمايه‌گذاري به توسعه فن‌آوري و مهارت اختصاص مي‌يابد؛ در حالي‌كه 20 درصد باقيمانده آن براي تشويق و تحريك سرمايه‌گذاري بخش خصوصي هزينه مي‌شود. بخشي از اين سرمايه‌گذاري نيز براي توسعه زيرساخت سوخت‌گيري هيدروژن و جذب خودروسازان پيل‌سوختي به نمايش خودرو‌هاي خود در جريان برگزاري جام جهاني فوتبال در سال 2010 اختصاص مي‌يابد.
از دیگر مؤسسات تحقیقاتی و دانشگاهی آفریقای جنوبی كه در يكي از زمينه‌هاي مرتبط با هيدروژن و پيل‌سوختي فعاليت دارند، مي‌توان به مراكز زير اشاره نمود:
مركز تحقيقاتيMintek (استفاده طلا در پیل‌سوختی پلیمری)، دانشگاه صنعتی Tshwane (افزايش كارايي کاتالیست پلاتین)، دانشگاه Limpopo( مدل‌سازی پيل‌سوختي)، دانشگاه Western Cape (باتری‌ها و پیل‌سوختی پلیمری)، دانشگاه آفریقای جنوبی، دانشگاه صنعتی Vaal ، مرکز عالی Telkom . Intelligeat Energy، IST، ESKOM، Sasol، Afrox، Air Producst، از جمله شرکت‌های صنعتی هستند که در توسعه فن‌آوری پيل‌سوختي در اين کشور سهیم می‌باشند.

پروژه‌های نمایشی پیل‌سوختی در آفریقای جنوبی
برخي از شركت‌هاي بين‌المللي مانند شركت Intelligent Energy انگليس و شركت Power Plug ايالات‌متحده، آخرين پيشرفت‌هاي فن‌آوري پيل‌سوختي دنيا را به سطوح روستايي آفریقای‌جنوبي آورده‌اند.
راه‌حل‌هاي يكپارچه انرژي با استفاده از محصولات و خدمات شركت Plug Power افزايش چشمگيري در بخش ارتباطات دوربرد اضطراري آفریقای‌ جنوبي داشته و در نتيجه آزمايش‌هاي ميداني موفق، با استقبال تهيه‌كننده سيستم‌هاي بي‌سيم اين كشور مواجه شده است. محصول پيل‌سوختي Gencore شركت Plug Power عامل مهمی در گسترش خدمات ارتباطي و زير‌ساخت تأمين برق در سرتاسر اين كشور بوده است.
شركت IST براي توزيع محصولات پيل‌سوختي Plug Power در آفریقای‌جنوبي با اين شركت همكاري مي‌كند. دوره شش ماهه آزمايش‌هاي ميداني پيل‌سوختي GenCore در 121 مورد قطعی و نقص شبكه برق در يك ايستگاه بي‌سيم پاسخگو بوده است و در مجموع بيش از 100 ساعت انرژي پشتيبان اين ايستگاه را تأمين كرده است.
به‌دنبال اين آزمايش‌هاي موفق، شركت IST سفارشات خريد چند واحد GenCore ديگر را پيگيري مي‌كند. پيش‌بيني مي‌شود اين شركت، سيستم‌هاي پيل‌سوختي را در بيش از 30 سايت از مناطق مختلف آفریقای‌جنوبي نصب نمايد. صندوق بين‌المللي پول (IFC)، از بخش‌هاي خصوصي بانك جهاني، در دسامبر سال 2005 ميلادي به شركت IST و Plug Power جهت نصب 400 پيل‌سوختي در مناطق دورافتاده و شهر‌هايي در سرتاسر آفریقای‌جنوبي در طي يك دوره زماني 3 ساله، کمک هزینه 3 ميليون دلاری اعطا كرد.
IST در تمام كشور‌هاي جنوبي آفريقا فعاليت مي‌كند و تهيه پيل‌سوختي براي آفریقای جنوبي، جزئي از برنامه IFC براي معرفي پيل‌سوختي و ديگر پروژه‌هاي انرژي تجديد‌پذير به قاره آفريقا است.
از ديگر فعالیت‌های شركت Plug Power در آفريقاي جنوبي مي‌توان به نصب دو پيل‌سوختي در Koeberg، تنها نيروگاه هسته‌اي اين كشور در Cape غربي اشاره كرد. شركت ارتباطات سیار Vadacom نيز با كاربرد پيل‌هاي سوختي Plug Power براي تأمين انرژي پشتيبان دكل‌‌هاي مخابرات سيار در Shoshanguve در Gauteng، اين فن‌آوري نو را جايگزين ژنراتور‌هاي ديزلي پر سروصدا نموده است.
شركت Intelligent Energy يك سيستم پيل‌سوختي را در درمانگا‌هي خارج از شهر Bisho در Cape شرقي و سیستم دیگري را به همراه صفحات خورشيدي را در Mkuze در KwaZulu-Natal نصب كرده است.
در اين پروژه شركت Nuon RAPS (NuRa) خدمات انرژي را براي مناطق روستايي دور‌افتاده تهيه كرده است. شركت NuRa اخيراً از ماژول‌هاي فتوولتائيك براي تأمين انرژي بيش از 10،000 سيستم خانگي خورشيدي در منطقه استفاده مي‌كند.
بعد از اتمام دوره آزمايشي، سيستم‌هاي پيل‌سوختي در همان محل باقي مانده و با تأمين هيدروژن از سوي يكي از شركاي Intellgent Energy در آفریقای جنوبي يعني شركت Afrox (African Oxygen Limited، تابعه شركتLinde) به كار خود ادامه داد.
اتحادیه اروپا
از سال 2001 در کميسيون اروپا، هيدروژن به عنوان يک اولويت شناخته شد و پيشنهاد جايگزين نمودن 20% از سوخت‌هاي غير نفتي تا سال 2020 با تاکید بر "سهم 5 درصدي بازار هيدروژن تا سال 2020" مطرح شد. از آن زمان توجه اروپا بيشتر به اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي معطوف گرديد. در همین راستا پروژه وسايل حمل و نقل پاک شهري اروپا (CUTE) در سال 2001 آغاز به کار کرد.
در سال 2002 کميسيون اروپا گروه‌هاي فعال پيل‌سوختي و هيدروژن را جهت توسعه و بيان ديدگاه‌ها فرا خواند. از پيشنهادهاي اين گردهمايي، دادن جايگاه ويژه به هيدروژن در اقتصاد اروپا با حمايت بخش‌هاي خصوصي و دولتي مي‌باشد. در اواخر سال 2003 اروپا برنامه تحقيقاتي 12 ساله در زمينه‌هاي انرژي، ارتباطات و الکترونيک را با صرف هزينه دهها ميليارد يورو آغاز نموده که 8/2 ميليارد یورو آن به هيدروژن اختصاص دارد.
در اروپا فعالیت گسترده‌ای در زمینه خودروهای پیل‌سوختی با مصرف مستقیم هیدروژن، خودروهای موتور احتراق داخلی هیدروژنی و جایگاه‌های سوختگیری هیدروژن انجام شده است.
CUTE
پروژه CUTE ارائه فراگير اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي در 9 شهر اروپايي مي‌باشد. کميسيون اروپا 5/18 ميليون يورو به اين پروژه اختصاص داده است. اتوبوس‌ها از سال 2003 آغاز به کار کردند وهم اکنون در 9 شهر اروپايي 3 اتوبوس Citaro (در مجموع 27 اتوبوس) در حال انجام خدمات حمل و نقل شهري مي‌باشند. این شهرها عبارتند از: آمستردام، بارسلونا، هامبورگ، لندن، لوکزامبورگ، مادريد، پروتو، استکهلم و اشتوتگارت.

FEBUSS
پروژه FEBUSS در سال 2002 آغاز به کار کرد و اتحاديه اروپا از آن حمايت نمود. این پروژه برنامه 5 ساله جهت توسعه سیستم پیل‌سوختی پلیمری استاندارد جهت اتوبوس‌ها، خودروهای سنگین و نیروگاه‌ها ست. توان پيل‌سوختي پليمري در بخش حمل‌و نقل100 کيلووات مي‌باشد. در پروژه FEBUSS به مدت 2 سال تست و آزمايش جهت ارزيابي داده‌ها برروي هزينه‌هاي نگهداري، ضريب اطمينان و ساير فاکتورهاي بحراني جهت ارائه به بازار انجام شد. شرکت‌های Irisbus، Johnson Matthey، Nuvera Fuel Cell و Air Liquide در این پروژه مشارکت دارند.FEBUSS گامي به سوي تجاري سازي پيل‌سوختي با هدف رضايتمندي مشتري مي‌باشد.
اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي برلين، کپنهاژ و ليسبن
چند خودروساز اروپايي به همراه آژانس‌هاي حمل و نقل عمومي وبا همکاري کميسيون اروپا در اين پروژه يونان همکاري مي‌کنند. هدف از اين پروژه کاربرد هيدروژن مايع به عنوان سوخت در اتوبوس‌هاي شهري مي‌باشد. اين اتوبوس‌ها در سه شهر برلين، کپنهاژ و ليسبون خدمات ارائه مي‌دهند. علاوه بر اين آژانس حمل و نقل برلين دو اتوبوس دو طبقه پيل‌سوختي را از وزارت اقتصاد آلمان درخواست کرده است.
ENERIE
ENERGIE برنامه انرژي غير هسته‌اي اتحاديه اروپا مي‌باشد که از چندين پروژه خودروهاي برقي و پيل‌سوختي حمايت مي‌کند. هدف اين برنامه، کاهش CO2 مي‌باشد. الويت‌ها در بخش حمل و نقل بهينه‌سازي فن‌آوري سوخت و احتراق با استفاده از سوخت‌هاي پاک هيدروکربنی و ساير سوخت‌هاي جايگزين مانند هيدروژن مي‌باشد که به منظور توسعه و ارائه سيستم‌هاي نيرومحرکه الکتريکي و هيبريدي مانند باتري‌ها، پيل‌هاي‌سوختي، مبدل سوخت، ذخيره‌کننده‌هاي انرژي، تجهيزات تبديل‌کننده و سيستم‌هاي هيبريدي مي‌باشد. هيدروژن در مقايسه با ساير انرژي‌ها از نظر بازده و نشر آلودگي، امکانسنجي، اطمينان، ايمني، قابل اجراء بودن و اقتصادي بودن در سطح بالاتري قرار دارد و موجب ترغيب ساخت و توليد اين فن‌آوري در اروپا شده است.
پروژه فرودگاه مونیخ
پروژه فرودگاه مونيخ، به توسعه جايگاه سوختگيري هيدروژن، خودروي پيل‌سوختي و همچنين خودروي هيدروژني می‌پردازد. فرودگاه داراي 2 جايگاه سوختگيري مي‌باشد، يكي از اين واحدها سوختگیری مخلوط بنزين و هيدروژن براي 3 اتوبوس شركت MAN مي‌باشد و ديگري سوختگيري خودروهاي هيدروژني BMW از هيدوژن مايع را مهيا مي‌سازد. پروژه در سال 1999 آغاز به فعاليت كرده و تا سال 2006 تأمين بودجه شده است. شركت بلارد و MAN اخیراً چند اتوبوس پيل‌سوختي را به اين پروژه اضافه نموده‌اند. شركت پروتون، Linde و Still برنامه چرثقيل‌هاي پيل‌سوختي را در فرودگاه‌ به اتمام رسانده‌اند.
CAPRI
در پروژه CAPRI (1995- 2000)، Johnson Matthey مبدل سوخت متانول و پیل‌سوختی پلیمری شرکت بلارد را بر روی یک خودروی واگن استیشن شرکت فولکس واگن یکپارچه نمود. در این پروژه سازمان تحقیقات انرژی هلند (ECN) جهت تکمیل سیستم‌ها و Volvo برای مدلسازی سیستم پیل‌سوختی و توسعه کمپرسور هوا مشارکت داشتند.
انگليس
همانند بسیاری از فن‌آوری‌ها، ریشه فن‌آوری پیل‌سوختی به انگلیس برمی‌گردد. اولین پیل‌سوختی توسط Grove در سال 1839 ساخته شد.
پس از طي 40 سال، تغييرات بسياري در زمينه پيل‌سوختي در انگليس به وجود آمده است. از جمله وجود 100 سازمان در زمينه پيل‌سوختي و موضوعات وابسته به آن در انگليس فعال هستند که از ميان آنها 10 سازمان معروف عبارتند از:
Accentus, Eneco, Imperial College, Intelliqent Energy, Johnson Matthey, Morgan Fuel Cell, Rolls-Royce.
این کشور در زمینه پیل‌سوختی قلیایی از دیگر کشورها قویتر است ولی در پیل‌سوختی متانولی ضعيف بوده همچنین در زمینه پیل‌های سوختی اسید فسفریک و کربنات مذاب، هیچ تجربه‌ای ندارد.
با مروری بر پتنت های چاپ شده در طی سه سال گذشته، انگلیس 5/1 درصد را به خود اختصاص داده است که در مقابل 13 درصد آلمان و 12 درصد ژاپن، قابل توجه نیست.
در مقایسه با دیگر کشورهای صنعتی، سرمایه گذاری در این تکنولوژی توسط دولت محدود می‌باشد. اگرچه وزارت صنايع و بازرگاني انگلیس، از 150 پروژه طی برنامه پيل‌سوختي در سال 1992 حمایت نمود. مجموعه سرمایه‌گذاری در طی 10 سال گذشته در انگليس92 میلیون پوند بود که 12 میلیون پوند آن از منابع دولتی تأمين می‌شد که اين ميزان در مقايسه با ساير کشورها بسيار ناچيز مي‌باشد.

در انگلیس سازمان‌های زیادی موجودند که به تازگی در زمينه پيل‌سوختي آغاز به کار کردند از این رو صنعت پیل‌سوختی در این کشور به سرعت در حال رشد است.
به علاوه آگاهي دولت در زمينه پيل‌سوختي در طي چند سال گذشته افزايش پيدا نموده است. براي مثال دولت انگليس سياست “نيروي محرکه خودروهاي آينده” را در سال 2002 منتشر ساخت که فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي و پتانسيل زياد آن در بخش حمل و نقل را پوشش مي‌دهد. اين سياست منجر به تشکيل "کانون مشارکت خودروها با درصد کربن پايين" گشت که خود به تأسيس مرکز خودروهاي پيشرفته شد. همچنين در لايحه انرژي (White Paper) که در سال 2003 منتشر شد، فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي بسيار مورد توجه قرار گرفت.
همچنين دولت در بودجه سال 2002 بر روي توسعه زير ساخت هيدروژن سرمايه‌گذاري نمود و تأکيد کرد که هيدروژن بايستي به سوخت جاده‌ها تبديل گردد.
کانون مشارکت هيدروژن لندن نيز در سال 2002 آغاز به کار نمود و صنايع، دانشگاه‌ها و دولت‌هاي محلي و ملي را گرد هم آورد تا لندن به مرکز پيل‌هاي‌سوختي و هيدروژني تبديل گردد.
افزايش تعداد سازمان‌ها در طي ساليان در نمودار زير ارائه شده است.

 
 
پیشرفت‌هایی در زمینه تجاری‌سازی فن‌آوری پیل‌سوختی اکسیدجامد در انگلیس مشاهده می‌شود. همچنین تعدادی از توسعه‌دهنده‌‌گان اجزای پیل‌سوختی پلیمری، در حد جهانی، در این کشور می‌باشند که از جمله آنها Johnson Mathey است.

در زمینه پروژه‌های نمايشي، انگلیس نقش مهمی در تکامل سیستم‌های انرژی هیدروژنی و پیل‌سوختی با دیگر سيستم‌های انرژی تجدیدپذیر بازی می‌کند. در پروژهUSHER در دانشگاه کمبریج، به طور مثال، سیستم فتوولتائیک با الکترولایزر هیدروژنی که هیدروژن برای اتوبوس پیل‌سوختی تولید می‌کند ترکیب شده است. دیگر موفقیت‌ها شامل برنامه پیل‌سوختی Rolls-Royce در پیل‌سوختی پلیمری می‌باشد که بودجه آن از طرف اتحاديه اروپا تامين مي‌شود.
همچنين سه اتوبوس پيل‌سوختي تحت برنامه حمل و نقل شهري پاک اروپا از سال 2004 در سرويس روزانه در لندن مشغول فعاليت مي‌باشند.

تمركز فن‌آوري پيل‌سوختي در انگليس در نمودار زير ارئه شده است.


 
ايتاليا
ايتاليا از لحاظ ميزان سرمايه‌گذاري پس از آلمان در اروپا در رتبه دوم است. اين کشور در طي سال گذشته 13-16 ميليون يورو بر روي پيل‌سوختي سرمايه‌گذاري نموده است و در نظر دارد در يک دوره 3 ساله اين مبلغ را به 90 ميليون يورو برساند.
دو بدنه اصلي دولت که به تأمين بودجه در اين زمينه مي‌پردازند وزارت محيط زيست و وزارت آموزش عالي و تحقيقات مي‌باشند. علاوه بر اين، بودجه اضافي در قالب برنامه تحقيقات ملي نيز تأمين مي‌شود. اين برنامه از تلاش‌هاي تحقيقاتي در زمينه‌هاي گوناگون حمايت نموده و عايدي خوبي از فروش تلفن‌هاي همراه UMTS دارد.
ايتاليا همچنين سه انجمن صنعتي در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي دارد. انجمن هيدروژن ايتاليا به طور عمده بر روي توليد هيدروژن از منابع تجديدپذير و تشويق به ارتقاء انرژي هيدروژن در ايتاليا متمرکز است. به علاوه يک سازمان پيل‌سوختي جديد در سال 2003 با انجمن فني و علمي فدرال (FAST) تشکيل شده است. انجمن هيدروژن و پيل‌سوختي ايتاليا (H2IT) نيز به هماهنگي فعاليت‌هاي هيدروژن و پيل‌سوختي در ايتاليا مي‌پردازد و سعي به ترغيب ايجاد زير ساخت هيدروژن دارد. 
سومين سازمان که به ارتقاء اين فن‌آوري مي‌پردازد "پرچم ايتاليايي پيل‌سوختي در اروپا" (FCEU) است که اهداف مشابه‌اي با دو سازمان قبلي دارد.
دولت ايتاليا برنامه گسترده ملي پيل‌سوختي را توسط ENEA آغاز نموده است. در طي اين برنامه يک نيروگاه پيل‌سوختي 3/1 مگاواتي در شهر ميلان راه‌اندازي گشت. سوخت اين نيروگاه گاز طبيعي است و در همان محل به هيدروژن تبديل مي‌گردد.
اين واحد بزرگترين نيروگاه پيل‌سوختي در اروپا است و انتخاب اندازه آن به دليل تجربه عملي مفيدي است که براي توسعه تجهيزات بزرگتر و کوچکتر ارائه خواهد داد. اين پروژه نتيجه همکاري بين ENEA دو شرکت انرژي ميلان(AEM) و شرکت Ansaldo در جنوا مي‌باشد.
از سال 1994 برنامه پيل‌سوختي ايتاليا بر روي توسعه دو نوع پيل‌سوختي کربنات مذاب و پليمري متمرکز گشت. از سال 1990 الي 1994 دولت ايتاليا 22 ميليون دلار بر روي تحقيق و توسعه پيل‌سوختي سرمايه‌گذاري نمود که بخش اعظم اين بودجه به پيل‌سوختي اسيد ‌‌فسفريک جهت ساخت نيروگاه ميلان اختصاص يافت.
برنامه پيل‌سوختي پليمري شامل همکاري نزديک بين دولت و صنعت از سال 1990 مي‌باشد. تحقيقات ايتاليا در اين زمينه در مسير کاهش هزينه ثابت کاتاليست و کاربرد هيدروژن و متانول به عنوان سوخت است.
برنامه‌ای نیز بين سال‌هاي 2000 الي 2004 با همکاري نزديک دولت و صنايع پيل‌سوختي، خودرو سازي و نفت به منظور تجاري سازي خودروي پيل‌سوختي بين سال‌هاي 2005 الي 2009 انجام شد. چندين نوع سوخت نيز مانند سوخت‌هاي متداول و هيدروژن و متانول انتخاب شدند. بودجه اين برنامه 5/108 ميليون دلار است.
دولت ايتاليا پيل‌سوختي کربنات مذاب را تا توان 100 کيلووات توسعه داده است. ايتاليا عمر مفيد سري پيل‌سوختي کربنات مذاب را افزايش داده و فرايند ساخت الکترودها را ساده سازي نموده است. هدف دولت براي 5 سال آينده توسعه سري پيل‌سوختي با توان 500 کيلووات و تجاري سازي آن تا سال 2008 مي‌باشد. بودجه مورد نياز براي اين کار در حدود 4/5 ميليون دلار تا 4/24 ميليون دلار به ازاي هر سال در طي 5 سال آينده مي‌باشد.
شرکت‌هاي De Nora و Ansaldo کار مشترکي را بر روي توسعه چندين پروژه اتحاديه اروپا و ايتاليا آغاز نمودند. ENI نيز با همکاري شرکت آلماني زيمنس پيل‌هاي سوختي اکسيد جامد را توسعه مي‌دهند. ENI مبدل‌هاي داخلي گاز را توسعه مي‌دهد.
• شرکت Nuvera Fuel Cell در سال 2000 از ادغام بين DeNora و Epyx تشکيل شد. شرکت DeNora از سال‌هاي پيش به توسعه پيل‌سوختي در ايتاليا پرداخته است و در زمينه توسعه خودرو و اتوبوس با شرکت‌هاي بين‌المللي چون Air Liquide و IEA و رنو همکاري دارد. شرکت Nuvera نيز به عنوان بخشي از گروه De Nora بر روي پيل‌هاي سوختي پليمري، ساخت سري و مبدل سوخت براي کاربردهاي خانگي و خودرويي فعاليت دارد. (محدوده تواني 1 تا 75 کيلووات) Nuvera واحد پيل‌سوختي5 کيلووات را به عنوان واحد نيروي پشتيبان براي خانه‌ها توسعه داده است.
Nuvera اکنون 2 پيل‌سوختي پليمري نيروگاهي با توان بالا را ارائه نموده است. سيستم DuAlto مولد غيرمتمرکز و با سوخت گاز طبيعي مي‌باشد که پيل‌سوختي پليمري در آن با توربين کوچک ترکيب شده است. توان خروجي اين سيستم از 75 الي 300 کيلووات مي‌باشد. آزمايشات نمونه اوليه اين سيستم در سال جاري آغاز شد.
Forza نيز که توليد تجاري آن در سال 2006 آغازخواهد شد، مدول نيروي هيدروژني مي‌باشد که از هيدروژن توليد شده در واحد کلروآلکالين و يا ساير واحدهاي شيميايي استفاده مي‌کند به علاوه مي‌تواند از هيدروژن توليدي از منابع تجديدپذير مانند باد نيز برق توليد نمايد.
اين مدول بر پايه توان خروجي 160 کيلووات طراحي شده است و مي‌تواند تا چندين مگاوات نيز افزايش ظرفيت داشته باشد.
• شرکت Ansaldo Fuel Cell به عنوان بخشي از گروه Finmeccanica در دسامبر 2001 به منظور ادامه فعاليت شرکت Ansaldo Richerche در زمينه پيل‌سوختي تشکيل شد. اين شرکت نيروگاه پيل‌سوختي کربنات مذاب را در اندازه متوسط ( 100 کيلووات تا 30 مگاوات ) براي مصارف صنعتي و تجاري توسعه مي‌دهد. شرکت Ansaldo بر روي توسعه واحد "Sereis 500" با توان 500 کيلووات به منظور ورود به بازار تجاري متمرکز شده است.
اين شرکت نيروگاه کربنات مذاب 1000 کيلوواتي را ساخته و با موفقيت ارائه نمود و در حدود 30 ميليون يورو در زمينه توسعه پيل‌سوختي کربنات مذاب سرمايه‌گذاري نموده است. Ansaldo در نظر دارد چندين واحد نمايشي در محدوده نيروي 100 تا 500 کيلووات را با سوخت‌هاي گوناگون ارائه نمايد. اين شركت مجوز توزيع پيل‌سوختي اسيد فسفريک PC25 متعلق به شرکت UTC Fuel Cell را دريافت نموده است.
• مرکز تحقيقات فيات يک مرکز مهندسي جهت ارائه سرويس‌هاي تحقيق و توسعه براي شرکت‌هاي زير مجموعه گروه فيات مي‌باشد. در سال 2002 مرکز تحقيقات فيات فاز دوم خودروي پيل‌سوختي Seicento Elettra را توسعه داد. در سال 2003 فيات نمونه نخست دو خودرو را با پيل‌سوختي شرکت Nuvera ارائه نمود. Fiat 600 و Fiat Panda نسل سوم نمونه نخست خودروهاي پيل‌سوختي شرکت فيات هستند.
Seicento Elettra

• شرکت Irisbus که کاملاً در اختيار Iveco قرار دارد و بخشي از گروه فيات مي‌باشد، خودروي شهري پيل‌سوختي را ارائه نموده است. اين شرکت، در سال 2001 اولين اتوبوس CITYCLASS را ارائه نمود. ساير همکاران در اين پروژه Ansaldo و ENEA و Gruppo Sapio و شرکت UTC سازنده پيل‌سوختي پليمري 63 کيلووات مي‌باشند. اين اتوبوس در سرويس روزانه شهري در تورين قرار دارد. شهر ميلان نيز اتوبوس مشابه‌اي را در سال 2003 به عنوان بخشي از پروژه CityCell دريافت نمود.
 
ايسلند
ايسلند اولين کشوري است که با ایجاد زیرساخت تولید هیدروژن از طریق انرژي آبي و ژئوترمال، تصميم خود جهت حضور به عصر هیدروژن را جامه عمل پوشاند.
ايسلند در آتلانتيک شمالي قرار دارد و غربي‌ترين کشور اروپا محسوب می‌گردد. این کشور با مساحت 103 هزار کيلومتر مربع بعد از بریتانیا بزرگترين جزيره اروپا به شمار می‌آید ولي جمعيت کمي در حدود 280 هزار نفر در اطراف سواحل این کشور متمرکز هستند.

انرژي ژئوترمال در ايسلند

از سال 1950 اين کشور کاهش وابستگي خود را به سوخت‌هاي فسيلي با تبديل نيروگاه‌هاي نفتي به مولدهاي انرژي ژئوترمال و آبي آغاز نمود. در حال حاضر 90 % از ساختمان‌هاي ايسلند با انرژي ژئوترمال گرم شده و از انرژي آبي نيز جهت توليد برق براي ساختمان‌ها استفاده مي‌شود. در کل در حدود دوسوم از انرژي مورد تقاضا در ايسلند از منابع تجديدپذير تأمين مي‌گردد و این میزان تنها 2% از پتانسیل انرژي ژئوترمال و يک چهارم از ظرفيت انرژي آبي در ایسلند است.

علي‌رغم غنای منابع طبيعي در ايسلند هنوز يک‌سوم از نياز انرژي اين کشور بر اساس واردات سوخت فسيلي است. به علاوه اين کشور سالانه 150 ميليون دلار مصرف نفت برای کاربرد در پايانه‌هاي حمل و نقل و ماهيگيري دارد. صنعت ماهيگيري در حدود 65% صادرات ايسلند را تشکيل مي‌دهد و يک صنعت بسیار سودآور مي‌باشد. در واقع اقتصاد ايسلند با قيمت نفت تغيير مي‌نمايد. با افزايش قيمت نفت به قيمت ماهي نيز افزوده شده و صادرات کاهش مي‌يابد. با کاهش وابستگي ايسلند به نفت موقعيت آن در بازار بين‌المللي تثبيت خواهد شد. 

از ديگر دلايل اين کشور در کاهش مصرف سوخت‌هاي فسيلي آلودگي مي‌باشد. دي‌اکسيدکربن منتشر شده از کاميون‌ها و قايق‌هاي ماهيگيري و صنعت توليد فلزات، ايسلند را به يکي از بزرگترين منتشرکنندگان گازهاي گلخانه‌اي تبديل نموده است. به همين دليل ايسلند يکي از معدود کشورهايي است که پروتکل کيوتو را امضاء نکرده است.
به همين منظور اين کشور به کاهش سوخت‌هاي فسيلي و به طور همزمان توسعه پيل‌هاي سوختي که نقش مهمي را در اين طرح ايفا مي‌کنند، پرداخته است. چشم انداز دولت ايسلند نشان مي‌دهد که در آينده نه‌چندان دور خودروها و صنايع در ايسلند از پيل‌سوختي به عنوان نيروي محرکه استفاده نموده و هيدروژن مورد نياز پیل‌های سوختی را از الکتروليز آب و از منابع ژئوترمال و انرژي آبي تامین می‌کنند. ايسلند اولين کشوري خواهد بود که تا سال 2030 از زير ساخت انرژي بر پايه کربن به عصر هيدروژن انتقال مي‌يابد. برای دستيابي به اين هدف شرکت انرژي نو ايسلند در سال 1999 تشکيل شد. بزرگترين سهامدار در اين شرکت Vistorka H.F نام دارد که توسط مؤسسات و شرکت‌هاي خصوصي و دولتي حمايت شده و در تحقيق و توسعه و سرمايه‌‌گذاري در پروژه‌هاي صنعتي فعاليت دارد. دانشگاه ايسلند، شرکت اتوبوس شهري ريکجاويک و مؤسسه فني ايسلند از جمله همکاران در اين شرکت مي‌باشند. ساير شريکان دايملرکرايسلر ، Shell Hydrogen و Norsk Hydro هستند.
اولين پروژه آزمايشی ECTOS (سيستم حمل و نقل شهري اکولوژيکي)بود که توسط سازمان انرژي نو ايسلند و با تأمين بودجه کميسيون اروپا راه‌اندازي مي‌شود. هدف اين پروژه گسترش زير ساخت هیدروژن و آشکار شدن نياز‌ها به منظور مديريت شبکه حمل و نقل پيل‌سوختي و نمايش اتوبوس پيل‌سوختي بود. طی این برنامه در سال 2002، 3 اتوبوس مرسدس بنز (Citaro) در سرويس روزانه حمل و نقل شهري ريکجاويک قرار گرفته‌اند. اين اتوبوس‌ها با جايگاه سوختگيري هيدروژن شرکت Shell سوخت‌گيري مي‌شوند. در اين جايگاه هيدروژن از الکتروليز آب و با کاربرد انرژي تجديدپذير به دست مي‌آيد.

پس از انجام موفقيت‌آميز فاز دوم پروژه باقيمانده ناوگان اتوبوس پيل‌سوختي ايسلند نيز به پيل‌سوختي تبديل خواهند شد و سپس اين امر در خودروهاي شخصي ادامه پيدا خواهد کرد. هدف نهايي تبديل کليه خودروها و قايق‌هاي ماهيگيري به پيل‌سوختي و شکستن وابستگي به واردات سوخت‌هاي فسيلي مي‌باشد. اگر کل خودروها (180 هزار) و قايق‌هاي ماهيگيري (2500) بر پايه هيدروژن تبديل شوند، کمتر از 10% انرژي تجديد‌پذير در ايسلند مصرف خواهد شد. در واقع منابع دست نخورده بسياري وجود خواهد داشت که پتانسيل فراوان براي توليد هيدروژن و انتقال آن به ساير نقاط جهان دارد.
تا انتهاي قرن 21 اين جزيره کوچک خود نقش اصلي را در بازار انرژي بين‌المللي ايفا مي‌کند.
آلمان
فعاليت‌هاي اخير كشور آلمان در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي
برنامه‌های تحقیق، توسعه و نمایش (RD&D) در زمینه فناوری‌های هیدروژن از سال 1988 در آلمان آغاز شده است. در سال 2001 برنامه‌ای تحت عنوان "برنامه سرمایه گذاری آینده" (ZIP) تدوین شد تا بر طبق آن توسعه و تسری فناوری‌های کلیدی هیدروژن شامل پیل‌سوختی مانند برنامه توسعه و نمایش پیل‌های سوختی برای تأمین انرژی مصارف خانگی (PEM 2 تا 5 کیلووات) تسریع گردد. دولت فدرال آلمان که حامی توسعه و ارائه هرچه بیشتر این فناوری‌ها به ‌واسطه سرمایه‌گذاری‌های هدفمند است در سال 2006 «برنامه ملی ابتکار فناوری هیدروژن و پیل‌سوختی (NIP)» را با بودجه 10 ساله (2006 تا 2016) 4/1 میلیارد یورویی برای برقراری ائتلافی استراتژیک بین دولت، صنعت و جوامع دانشگاهی پایه‌گذاری کرد. «سازمان ملی فناوری هیدروژن و پیل‌سوختی»(NOW) نيز در سال 2008 به منظور هماهنگی و مدیریت NIP توسط وزارت حمل‌ونقل، ساخت‌وساز و امور شهری (BMVBS) به نمایندگی دولت فدرال تأسیس نمود.
در برنامهNIP علاوه‌بر کارهای تحقیق و توسعه‌ای، به پروژه‌های نمایشی گسترده در بخش‌های حمل‌ونقل شامل زیرساخت هیدروژنی، کاربردهای نیروگاهی و بازارهای ویژه توجه فراوانی شده است. فعالیت‌های NIP در «برنامه توسعه ملی» که معرف مبنای حمایت‌های دولت فدرال برای فناوری هیدروژن و پیل‌سوختی است، تشریح می‌گردد. برنامه کاری NIP برای چهار بخش جداگانه ذیل مشخص شده است:
- حمل‌ونقل، شامل زیرساخت هیدروژن (تولید، توزیع، ذخیره و سوخت‌گیری)
- تأمین انرژی خانگی
- مصارف صنعتی
- بازارهای ویژه پیل‌سوختی
پروژه های نمایشی
1) CEP- ائتلاف مشارکت انرژی پاک
CEP یک ائتلاف در سطح بین‌المللی است که از سال 2002 بین شرکت‌های بی‌ام‌و، Berliner Verkehrsbetriebe BVG، دایملر، فورد، جنرال‌موتورز/ اپل، هامبورگر هاچبان ، لایند، شل، استات اویل هیدرو، توتال، واتن‌فال اروپا و فولکس‌واگن شکل گرفته است. CEP یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های نمایشی دنیا و یک پروژه چند جانبه در زمینه فناوری هیدروژن را انجام می‌دهد که از بخش‌های زیادی تشکیل شده است: دو جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن، ناوگانی متشکل از تقریباً 25 خودروی هیدروژنی و انبوهی از کاربردهای هیدروژنی شامل تولید غیرمتمرکز هیدروژن (از طریق الکترولیز یا تبدیل LPG)، تولید متمرکز هیدروژن از طریق تبدیل گاز طبیعی و مایع‌سازی، توزیع و ذخیره آن، تحویل آن در جایگاه‌های سوخت‌گیری و هم‌چنین کاربرد آن در سیستم‌های پیش‌رانش پیل‌سوختی یا در موتورهای احتراق داخلی.
CEP از جمله پروژه‌های Lighthouse است که توسط برنامه ابتکار ملی فناوری هیدروژن و پیل‌سوختی (NIP)، شرکت‌های نفت، گاز و انرژی، شرکت‌‌های فعال در زمینه تولید، سوخت‌گیری و زیرساخت هیدروژن حمایت می‌شود و در سه فاز تعریف شده است:
فاز اول: CEP در نوامبر 2004 پروژه نمایشی خود را در برلین عرضه نمود. در طول این فاز، 400 هزار کیلومتر مسافت با بیش از 3000 بار سوخت‌گیری توسط سیستم‌های سوخت‌گیری کاملاً اتوماتیک سوخت هیدروژن طی شد و اولین جایگاه سوخت‌گیری 700 باری در برلین نصب شد. فاز اول CEP در ژوئن 2008 به اتمام رسید.
فاز دوم: در سال 2008، CEP فاز دوم کار خود را آغاز کرد و تا سال 2010 تمرکز پروژه بر روی تثبیت فناوری در شرایط عملیات روزانه و توسعه هرچه بیشتر فناوری‌هایی است که برای ورود به بازار هیدروژن در آینده ضروری خواهد بود.
فاز سوم: در فاز سوم که از سال 2011 شروع و در 2016 به اتمام خواهد رسید، CEP توجه خود را بر روی آماده‌سازی بازار متمرکز خواهد ساخت.
2) بزرگراه هیدروژنی NRW
پروژه «بزرگراه هیدروژنی NRW بخش مهمی از برنامه حفظ شرایط آب‌وهوایی ایالت NRW بود كه در سال 2008 منتشر شد. کانون توجه این طرح راهبردی، حمایت از قابلیت عرضه فناوری پیل‌سوختی به‌واسطه آغاز به کار حدود 40 زیر پروژه در حدود 10 منطقه که عمدتاً با خطوط لوله هیدروژنی و هم‌چنین اتوبان به هم وصل شده‌اند، می‌باشد.
سرمایه‌گذاری پروژه بزرگراه هیدروژنی NRW را دولت این ایالت و اتحادیه اروپا انجام داده‌اند. کل بودجه این 40 پروژه تا سال 2011 حدوداً برابر 200 میلیون یورو می‌باشد. دولت NRW متعهد شده که 70 میلیون یورو از این بودجه را تأمین کند. هدف اصلی پروژه بزرگراه هیدروژنی NRW مشارکت در پروژه بزرگراه بین‌المللی IPHE و هجدهمین کنفرانس جهانی انرژی هیدروژنی که در مه 2010 در اسن/ NRW برگزار خواهد شد، می‌باشد.
3)Callux، آزمایشات عملی پیل‌های سوختی در مصارف خانگی
وزارت حمل‌ونقل، ساخت‌وساز و توسعه شهری (BMVBS) آلمان به همراه 9 شریک دیگر از صنعت این کشور، بزرگ‌ترین آزمایش عملی سیستم‌های گرمایشی پیل‌سوختی در مصارف خانگی را با پروژه‌ای تحت عنوان Callux (مخفف دو کلمه لاتین Calor به معنای گرما و Lux به معنای نور است) شروع کرده است. در طی پروژه Callux (2008 تا 2015)، مجموعاً 800 واحد گرمایشی پیل‌سوختی به‌منظور تأمین برق و حرارت در مصارف خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
شرکای این کنسرسیوم امیدوارند که در فاز اول این پروژه، تا سال 2012، تعداد سیستم‌های گرمایشی پیل‌سوختی در سراسر آلمان به حد کافی برسد و امکان شروع فاز دوم یعنی آماده‌سازی بازار بلافاصله بعد از آن فراهم گردد.
فعالیت‌های آلمان در بخش‌های مختلف هیدروژن و پیل‌سوختی
1) حمل‌ونقل و زیرساخت هیدروژنی: پروژه مشارکت انرژی پاک (CEP) مهم‌ترین پروژه نمایشی در حوزه حمل‌ونقل و زیرساخت هیدروژنی به‌‌شمار می‌‌رود.
2) جایگاه‌های سوخت‌گیری هیدروژنی: لایند که یکی از فعالان کلیدی در صنعت آلمان به همراه توتال و استات اویل هیدرو یک جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن در برلین طراحی کرده‌‌اند. شرکت توتال نیز علاوه بر ساخت یک سیستم سوخت‌گیری سیار 700 باری برای کاربردهای موقتی، به‌منظور تأمین سوخت ناوگان خودروهای هیدروژنی برلین، هدف خود را بر روی تست کامل سیستم‌های سوخت‌گیری سیار به‌عنوان یک گزینه تأمین در بازارهای زودهنگام متمرکز کرده است. شل و واتن‌فال اروپا نیز به ترتیب برای نصب جایگاه‌های جدیدی برای سوخت‌گیری هیدروژن در برلین و هامبورگ اقداماتی انجام داده‌اند. جایگاه سوخت‌گیری هیدروژنی برلین اسپاندائو که توتال آن را راه‌اندازی کرده، هیدروژن مورد نیاز خودروها و اتوبوس‌های هیدروژنی را در محل با فشار 350 یا 700 بار تأمین می‌کند.
3) خودروهای هیدروژنی و پیل‌سوختی: بیشتر خودروسازان آلمانی در حال حاضر در این پروژه پیشرو مشارکت دارند. گروه BMW، دایملر، فورد، جنرال‌موتورز/ اپل و فولکس‌واگن حدوداً 40 خودروی مجهز به این فناوری پیشرفته و جدید را با هدف اثبات مناسب بودن سوخت هیدروژن برای شرایط سخت کاری روزانه عرضه کرده‌اند. اخیراً گروه بی‌ام‌و 13 خودرو از سری 7 خود را در برلین به کار انداخته است. موتور احتراقی این خودروها با هیدروژن مایع کار می‌کند. دایملر 10 خودروی پیل‌سوختی کلاس A با سوخت هیدروژن گازی را در راستای اهداف این پروژه به نمایش گذاشت، در حالی‌که جنرال‌موتورز/ اپل 10 خودروی هیدروژنی دیگر با برند HydroGen4 و شامل مخزن 700 بار را عرضه نمود. فولکس‌واگن با محصول Touran HyMotion خود به فناوری پیل‌سوختی و هیدروژن گازی کمک کرد.
4) اتوبوس‌های هیدروژنی: آغاز به کار اتوبوس‌های هیدروژنی در ناوگان حمل‌ونقل عمومی برلین و هامبورگ در فاز اول CEP به عنوان بخشی از پروژه حمایتی اتحادیه اروپا، HyFleet:CUTE، صورت گرفت. بعضی از شرکا CEP مانند BVG و هامبورگر هاچبان (HVV) به عنوان بخشی از پروژه اروپایی HyFLEET:CUTE، 23 اتوبوس با موتور احتراق هیدروژنی یا فناوری پیل‌سوختی را در خطوط ثابت هامبورگ و برلین به کار انداختند.
5) بخش نیروگاهی: در زمینه تأمین انرژی داخلی، پروژه Callux Lighthouse مهمترین پروژه است. پروژه دیگر NEEDS Lighthouse است که در سال 2008 در حوزه سیستم‌های پیل‌سوختی صنعتی در بخش تأمین انرژی آغاز شد. توسعه سیستم‌های پیل‌سوختی استاندارد در ترکیب با واحدهای زیست‌توده (بیوگاز، گاز فاضلاب، پیرولیز، سنتز) از اهداف مهم این پروژه به‌شمار می‌رود. نصب حدود 60 سیستم از این دست تا سال 2014 به عنوان بخشی از این پروژه برنامه‌ریزی شده است.
انجمن‌های هیدروژن و پیل‌سوختی
1) انجمن هیدروژن و پیل‌سوختی آلمان (DWV)
این انجمن وظیفه حمایت و تشویق و هم‌چنین معرفی هیدروژن در اقتصاد آلمان را به عهده دارد. DWV از تحقیق و توسعه در این زمینه با هدف کمک به حل مشکلات آینده انرژی حمایت می‌کند و مشکلات تحقیق و توسعه در زمینه ایمنی یا اقتصاد را شناسایی کرده و پیشنهادیه‌هایی برای آن‌ها در قالب پروژه ارائه می‌کند.
2) سازمان Initiative Fuel Cell (IBZ)
IBZ مسئولیت برقراری ارتباط بین شرکت‌های مختلف انرژی را با هدف تشویق فناوری پیل‌سوختی بر عهده دارد. هدف مشترک شرکت‌های عضو ساخت پیل‌های‌ سوختی نیروگاهی کوچک است که به لحاظ اقتصادی قابل رقابت باشند.
فعالیت‌های هیدروژن و پیل‌سوختی در ایالت‌های فدرال آلمان
بیشتر ایالت‌های فدرال آلمان ابتکارات و برنامه‌هایی در خصوص هیدروژن و پیل‌سوختی دارند. در ايالت بادن- ورتمبرگ در مه 2001، «ابتکار پیل‌سوختی بادن- ورتمبرگ» را با هدف آماده‌سازی بازار و پروژه‌ها، تحقیق و آموزش در حوزه هیدروژن و پیل‌سوختی، تأمین قطعات و نجهیزات پایه‌گذاری کردند. در ايالت باواريا مرکز همکاری ابتکارات هیدروژنی (WIBA) به‌ همت وزارت امور اقتصادی، حمل‌ونقل و فناوری باواریا در 1996 با مشارکت بیش از 50 شرکت و مؤسسه تشکیل شد. تاکنون، WIBA نزدیک 50 میلیون یورو برای 50 پروژه در حوزه هیدروژن و پیل‌سوختی از جمله پروژه زیرساخت هیدروژنی در فرودگاه مونیخ هزینه کرده است. «کانون ابتکار هیدروژن و پیل‌سوختی هسن (H2BZ)» در آغاز توسط انجمن هیدروژن و پیل‌سوختی آلمان (DWV) در سال 2002 به‌عنوان یک فدراسیون هماهنگ‌کننده شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و سایر مؤسسات مربوطه پایه‌ریزی شد و نهایتاً در سال 2003 به انجمن تبدیل گردید و بر روی بازاریابی فناوری و تولید هیدروژن به‌عنوان محصول جانبی صنعت متمرکز شده است. در مارس 2004، وزارت محیط‌زیست و اقتصاد لورساکسونی به همراه شرکایی از صنعت و جوامع تحقیقاتی «کانون ابتکار پیل‌سوختی لورساکسونی» را با هدف برقراری ارتباط بین شرکا و شروع پروژه‌های R&D و نمایشی در دو حوزه حمل‌ونقل و نیروگاهی تشکیل داد. این مرکز در سال 2009 ابتکار جدیدی را در زمینه فناوری باتری و پیل‌سوختی برای 5 سال آینده شروع کرده است و در حد فاصل سال‌های 2004 تا 2009، 8 میلیون یورو برای 19 پروژه در این حوزه سرمایه‌گذاری کرده است. در سال 2004 شبکه پیل‌سوختی NRW با ابتکار هیدروژنی NRW ادغام گردید و به شبکه هیدروژن و پیل‌سوختی NRW تبدیل شد. تاکنون 85 پروژه در این زمینه با بودجه‌ای بالغ بر 100 میلیون یورو انجام شده است.
هامبورگ در سال‌های 2003 تا 2008 برای شش پروژه مهم و بزرگ سرمایه‌گذاری کرده که در مجموع به 2/15 میلیون یورو می‌رسد. این ایالت در نظر دارد در حد فاصل سال‌های 2009 تا 2013 حدود 4/18 میلیون یورو در زمینه پروژه‌های هیدروژن و پیل‌سوختی سرمایه‌گذاری کند. هامبورگ در نظر دارد به پایتخت سبز اروپا در سال 2011 تبدیل شود.
سوئيس
سرمايه‌گذاري کشور سوئيس در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي از سال 1986 با حمايت مالي از واحد هوا-متانول در سازمان ETH Zurich آغاز گشت. در حال حاضر دو سازمان اصلي تأمين کننده بودجه در اين زمينه عبارتند از:
سازمان فدرال علوم و آموزش (BBW) و سازمان فدرال انرژي (BBE).
البته سازمان‌هاي ديگري چون سازمان محيط زيست، جنگل‌داري و منابع طبيعي و دولت‌هاي محلي نيز از تحقيقات پيل‌سوختي حمايت مي‌نمايند. با اينکه سوئيس از اعضاي اتحاديه اروپا نيست ولي برخي شرکت‌هاي سوئيسي بودجه‌هايي را جهت انجام پروژه‌هاي بين‌المللي تحقيق و توسعه از اين اتحاديه دريافت نمودند.

سوئيس برنامه ويژه‌اي براي تحيققات هيدروژن و پيل‌سوختي ندارد و بيشتر بودجه دريافتي به عنوان بخشي از برنامه انرژي سوئيس (Swiss Energy) مي‌باشد كه برنامه دولت فدرال در زمينه سياست‌هاي انرژي و تغييرات جوي است. برنامه انرژي سوئيس دنباله‌روي برنامه "Energy 2000" است که 10 سال به طول انجاميد و تا انتهاي سال 2010 ادامه دارد. عمده بودجه سالانه توسط سه سازمان Paul Scherer Institute ETH Zurich و Sulzer Hexis دريافت مي‌شود.
اکنون سوئيس انجمن هيدروژن Hydropole را تأسيس نموده است و اين انجمن سعي دارد هيدروژن را به عنوان حامل انرژي ارتقاء دهد و از پروژه‌هاي توليد، ذخيره و به کارگيري هيدروژن (برنامه انرژي هيدروژن) حمايت ‌کند. بودجه اصلي اين انجمن از سوي BFE تأمين شده است.
سوئيس جزء اولين کشورهاي پذيرنده برنامه‌هاي نمايشی پيل‌سوختي بود. اولين واحدهاي نصب شده شامل پيل‌سوختي پليمري شرکت بلارد و پيل‌هاي سوختي اسيد فسفريک شرکت ONSI (1992)بود.

در ذيل به معرفي برخي از شرکت‌هاي فعال در زمينه پيل‌سوختي در سوئيس پرداخته شده است:
دوپونت يکي از توليد کنندگان بزرگ صنايع شيميايي است. اين شرکت غشاء‌هاي نفيان را جهت کاربري در پيل‌سوختي پليمري توليد مي‌کند. دوپونت ساير قطعات از قبيل مجموعه غشاء-الکترود (MEA) و صفحات دو قطبي را مي‌سازد.
تجارت پيل‌سوختي در دوپونت شامل تجهيزات نيمه صنعتي براي توليد MEA ، مبدل هيدروژن و پيل‌هاي سوختي متانولي است. اگرچه بيشتر تجارت پيل‌سوختي در دوپونت در شعبه امريکايي آن صورت مي‌گيرد ولي واحد سوئيسي دوپونت نيز بر روي تبديل هيدروژن، پيل‌سوختي متانولي، MEA و صفحات دو قطبي فعاليت مي‌کند.
آزمايشگاه الکتروشيمي در مؤسسه Paul Scherer (PSI) بر روي ذخيره و تبديل انرژي الکتروشيميايي و کسب مهارت در زمينه باتري‌ها، پيل‌هاي سوختي، سوپرخازن‌ها، الکتروليز، الکتروکاتاليست و علوم مواد الکتروشيمي فعاليت مي‌کند. اين آزمايشگاه در زمينه پيل‌هاي سوختي بر روي توسعه پيل‌سوختي متانولي و پليمري براي کاربردهاي حمل و نقل و قابل حمل کار مي‌نمايد. اين آزمايشگاه با همکاري Dynetek و ETH Zurich و فولکس‌واگن پيل‌سوختي 28 کيلووات را با نام VW Bora در سال 2002 ارائه نمود.
Solzer Hexis سيستم‌هاي پيل‌سوختي را براي خانوار‌هاي تک‌نفره توليد و توزيع مي‌نمايد. اين شرکت در سال 1997 به عنوان زير مجموعه شرکت Group Solzer تأسيس شد. Solzer Hexis واحدهاي خانگي پيل‌سوختي اکسيد جامد با توان 1 کيلووات را با نام HXS 100 توسعه داد. سوخت اين پيل‌سوختي گاز طبيعي است. Solzer در پي يافتن سوخت‌هاي جايگزين مي‌باشد.

دانشگاه صنعتي Zurich (ETH Zurich) بعد از PSI بزرگترين سازمان تحقيقاتي سوئيس مي‌باشد و 4 گروه آن، در زمينه پيل‌سوختي فعال هستند. وزارت مواد مهم‌ترين سازمان حامي اين شرکت است و بر روي توسعه پيل‌سوختي اکسيد جامد، مواد و قطعات پيل‌سوختي فعاليت مي‌کند.
شرکت ESORO در بخش توسعه پلاستيک‌هاي تقويت شده با الياف، خودروهاي مدل و يکپارچه‌سازي سيستم‌ها فعاليت دارد. در سال 2001 اين شرکت خودروي HyCar را با پيل‌سوختي 6 کيلووات ارائه نمود. به علاوه ESORO جايگاه سوخت‌گيري HyStation را به منظور سوخت‌گيري خودروي HyCar با سوخت هيدروژن مايع توسعه داده است. اين جايگاه توسط SLGas (تأمين کننده هيدروژن) ساخته شده است.



 
شرکت Effcell پيل‌هاي سوختي قليايي را براي کاربردهاي قابل حمل در محدود تواني 2 الي 50 کيلووات توسعه مي‌دهد. اين شرکت از سال گذشته آزمايش پيل‌سوختي را در کاربردهاي حمل و نقل آغاز نموده است.
مؤسسه IESE در EIVD (دانشگاه مهندسي Vaud) فعاليت خود را در زمينه پيل‌سوختي از سال 1998 با ساخت قايق کوچک Hydroxy 100 آغاز نمود که اولين قايق پيل‌سوختي سوئيس مي‌باشد و پيل‌سوختي به کار رفته در آن از نوع پليمري با توان 100 وات است. IESE سپس نمونه دوم اين قايق را با نام Hydroxy 300 با پيل‌سوختي پليمري 300 وات توسعه داد.
شرکت تازه تأسيس HTCeramic که از مؤسسه فدرال فن‌آوري در Lausanne (EPF-Lausanne) منشعب شده است، به طور خاص در زمينه پيل‌سوختي اکسيد جامد و غشاء حامل اکسيژن فعاليت دارد. اين شرکت تأمين سري پيل‌سوختي را براي مشتريان استراتژيک خود از سال 2004 آغاز نمود.
شرکت Linde Kryotechnik که شاخه فرعي گروه Linde آلمان مي‌باشد در سال 1992 به منظور ادغام فعاليت در زمينه کرايوژنيک در دو شرکت Linde و Sulzer تأسيس شد. سپس فعاليت‌هاي PSI در اين زمينه نيز با گروه Linde ترکيب شد. اين شرکت در حال حاضر بر روي مايع کننده‌هاي هيدروژن فعاليت مي‌کند.
هلند
دولت هلند از انتقال اقتصاد انر‍‍‍‍ژي به سمت يک سيستم انرژي پايدار حمايت مي‌کند. در واقع دولت هلند در نظر دارد سياست‌هاي سنتي در هلند را به منظور مواجه با شرايط غير معمول تجديد نمايد.
وزارت فعاليت‌هاي اقتصادي هلند (EZ) صرفه‌جويي انرژي و کاهش CO2 را با معرفي هيدروژن و سوخت‌هاي حاوي آن و منابع تجديدپذير (خورشيدي و بادي) تشويق مي‌کند.
وزارت محيط زيست و طرح‌هاي خاص (VROM) کاهش آلودگي‌هاي NOX و SO2 و CO2 را از طريق ارتقاء هيدروژن به عنوان راه‌حل اصلي جهت رفع مشکلات زيست محيطي تشويق مي‌كند.
وزارت علوم و آموزش (O&W) نيز از تحقيقات دانشگاهي مرتبط با انرژي مانند کاربردهاي هيدروژن حمايت مي‌کند. اين وزارتخانه همچنين از گزينه‌هاي درازمدت از قبيل توليد هيدروژن براي پيل‌هاي سوختي، جايگزيني هيدروژن به جاي گاز طبيعي و كاربرد هيدروژن به عنوان واسطه ذخيره انرژي براي توربين‌‌هاي بادي و انرژي فتوولتائيک حمايت مي‌کند.
برنامه فن‌آوري‌ها و سيستم‌هاي حفاظت از انرژي نو (NECSI) توسط آژانس انرژي و محيط زيست هلند (NOVEM) انجام مي‌شود. در طي اين برنامه از فن‌آوري‌هاي نو بدون هيچگونه محدوديتي در نوع فن‌آوري و نوع حامل انرژي حمايت مي‌شود. NECSI يک برنامه دراز مدت است که در طول سال‌ها انجام شده و به توسعه زير ساخت انرژي و به طور خاص به کارگيري هيدروژن و منابع تجديدپذير عنايت دارد.
برنامه جامعي نيز بر روي توليد انرژي از منابع بيومس و زباله (EWAB) در حال اجرا است. EWAB بر روي توليد برق و حرارت متمرکز است. در طي اين برنامه به عنوان توجه به توسعه زودهنگام پيل‌سوختي، جداسازي هيدروژن از ساير محصولات گازي شده در حال رشد است.

 
بودجه هلند بر روي توسعه هيدروژن سالانه 2 ميليون يورو تخمين زده مي‌شود. اين مبلغ در چند سال آينده به 5- 10 ميليون يورو افزايش پيدا خواهند نمود.
دولت هلند از سال 1986 از تحقيقات پيل‌سوختي حمايت نموده است. در سال 1990 شرکت پيل‌سوختي هلند (BCN BV) با مشارکت شرکت‌هاي ECN، Stork N.V و Royal Scheldegroep و با هدف توسعه و تجاري سازي پيل‌سوختي کربنات مذاب تأسيس شد.
برنامه پيل‌سوختي آژانس انرژي و محيط زيست هلند(NOVEM) (2000-1996) با بودجه 5/3 ميليون دلار بر روي تحقيق، توسعه و ارائه کاربردهاي وسيع پيل‌هاي سوختي کربنات مذاب، اکسيد جامد و پليمري متمرکز شده بود.
در ظرف اين برنامه ECN به توسعه نسل دوم پيل‌سوختي کربنات مذاب با مبدل داخلي پرداخته است. اين مبدل سوخت متان را مستقيماً به پيل‌سوختي وارد مي‌کند. ECN عمر مفيد پيل‌سوختي کربنات مذاب را با جايگزين نمودن الکتروليت‌ها افزايش داده است.
برنامه پيل‌سوختي اکسيد جامد با همکاري دانشگاه صنعتي Delft و شريکاني از اتحاديه اروپا انجام مي‌شود. اين برنامه به سمت توسعه قطعات سراميکي(مجموعه غشاء-الکترود) مورد نياز براي سيستم‌هاي توليد توأمان برق و حرارت و مينياتوري جهت گيري نموده است. ساير تحقيقات اکسيد جامد بر روي کاربرد سوخت متانول در حمل و نقل مي‌باشد.
ECN يک مبدل متانولي براي کاربرد پيل‌سوختي پليمري در خودروهاي هيبريدي ساخته است. "واحد سوخت، تبديل سوخت و محيط زيست" شركت ECN ، توجه خود را بر فن‌آوري‌هاي تبديل سوخت گاز کارا و دوستدار محيط متمرکز ساخته است. کاتاليست‌هاي کاربردي ( به منظور فر‌آوري سوخت براي انواع پيل‌سوختي) و مواد پيشرفته و فن‌آوري سراميک از جمله توجهات اصلي ECN مي‌باشد. ECN در زمينه فن‌آوري گاز، واحد کوچک توليد توأمان برق و حرارت با توان 1 کيلووات را توسعه داده است.
دولت هلند همچنين از فعاليت‌هاي مدل‌سازي به منظور ارزيابي اثرات زيست محيطي و اقتصادي و فن‌آوري‌هاي تبديل سوخت مانند ذغال و بيومس حمايت مي‌نمايد.
شرکت Plug Power هلند يکي از معدود شرکت‌ها در سطح جهان است که قطعات پيل‌سوختي را براي مولد دومنظوره خانگي فراهم مي‌کند. از جمله فعاليت‌هاي اين شركت توسعه قطعات مبدل گاز طبيعي، توليد و تست سيستم‌هاي مبدل، حمايت فني و بهينه سازي مبدل گاز طبيعي در طول دوره تست مي‌باشد.
نروژ
در نروژ برنامه ويژه‌اي و يا لايحه مصوبي در مورد هيدروژن و پيل‌سوختي وجود ندارد ولي اين کشور سياست بسيار قوي در مورد فن‌آوري‌هايي که منجر به کاهش گازهاي گلخانه‌اي مي‌شود، دارد. تقريباً 100 درصد برق مورد نياز نروژ از انرژي آبي تأمين مي‌گردد که بالاترين ميزان در سطح جهان است. نروژ به منظور دستيابي به اهداف کاهش CO2 بر طبق پروتکل کيوتو توجه بسياري به کاهش آلودگي از بخش حمل و نقل و ساير بخش‌ها دارد و بهترين راه جهت رسيدن به اين منظور را هيدروژن مي‌داند.
به دليل وجود منابع گاز طبيعي فراوان در نروژ، اين کشور به توليد هيدروژن از منابع گازي با جداسازي دي‌اکسيد کربن روي آورده است و به منظور به‌کارگيري زير ساخت هيدروژن در بخش حمل و نقل در سال 2003 وزارت ارتباطات و حمل و نقل کارهاي کارشناسي لازم را انجام داده است. تأمين بودجه براي گسترش زير ساخت هيدروژن از سال 1991 با اخذ ماليات بر CO2 انجام شده است. اين ماليات 1/0 يورو به ازاي هر ليتر بنزين مي‌باشد.
بودجه تحقيقات هيدروژن و پيل‌سوختي از برنامه‌هاي گوناگون تأمين مي‌شود که بسياري از اين برنامه‌ها با همکاري کنسول تحقيقاتي نروژ انجام شده است. اين کنسول يک سوم سرمايه‌گذاري تحقيقاتي بخش عمومي را انجام مي‌‌دهد.

Enova که زير مجموعه وزارت نفت و انرژي است، 600 ميليون يورو در مدت 10 سال در حمايت از بازدهي انرژي و انرژي تجديدپذير در مصارف نيروگاهي سرمايه‌گذاري نموده است.
در نروژ توجه بسياري به استفاده از هيدروژن و پيل‌سوختي در بخش حمل و نقل وجود دارد و باشروع پروژه HyNor اين توجه فزوني يافت. در پروژه HyNor بزرگراه 580 کيلومتري از osb تا Stovanger به بزرگراه هيدروژن تبديل شده است و به زودي به مرحله بهره‌برداري مي‌رسد.
نروژ همچنين به گسترش سيستم‌هاي انرژي که هيدروژن آنها از ديگر منابع تجديدپذير توليد شده است، اهميت ويژه‌اي مي‌دهد. از جمله اين پروژه‌ها يک سيستم در دانشگاه Agder است که اين مکان مي‌تواند به بازاري براي اين قبيل سيستم‌ها در جزاير متعدد نروژ تبديل گردد.

بخش صنعت
• Norsk Hydro بزرگترين شرکت توليدي نروژ که در زمينه هيدروژن از ساير بخش‌ها برجسته‌تر مي‌باشد. اين شرکت سابقه طولاني در توليد هيدروژن براي صنايع فيلترسازي و سابقه جهاني در الکتروليز آب دارد. از اوايل دهه 70 ، Norsk Hydro سرمايه‌گذاري زيادي در صنعت نفت و گاز انجام داده و سياست‌هاي قوي و جالب توجهي را در زمينه فن‌آوري پيل‌سوختي هيدروژن اتخاذ نمود. از اوايل سال 2003 ، Norsk Hydro واحد تجاري "انرژي‌هاي تجديدپذير و هيدروژن" را با هدف تمرکز تلاش‌ها در اين بخش تأسيس نمود.
اين شرکت يکي از همکاران فعال در چندين پروژه اتحاديه اروپا بر روي توزيع هيدروژن از جمله ساخت جايگاه‌ سوخت‌گيري هيدروژن براي اتوبوس‌هاي پيل‌سوختي در ريکجا و يک ايسلند بود.
• Norske Shell نيز يکي از شرکت‌هاي فعال خصوصي در نروژ مي‌باشد. اگرچه اين شرکت شعبه جانبي شرکت چند مليتي شل مي‌باشد ولي به طور جدي و متمرکز به توسعه سيستم‌هاي نوآورانه و فعاليت‌هاي R&D در نروژ پرداخته است. اين شرکت سرمايه‌گذاري فراواني در سيستم‌هاي انرژي بر پايه پيل‌سوختي اکسيد جامد عمدتاً جهت کاربرد در واحدهاي نفت و گاز دور از ساحل انجام داده است.
• Statkraft که يکي ديگر از فعالان بخش عمومي در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي است. Statkraft بزرگترين شرکت خدماتي برق نروژ مي‌باشد و خدمات خود را به ساير بازارها در کشورهاي اروپاي شمالي و آلمان گسترش داده است. اين شرکت در حال حاضر 10 پروژه در زمينه فن‌آوري پيل‌سوختي و هيدروژن در دست اقدام دارد که بسياري از آنها با همکاري ساير بخش‌هاي صنعتي انجام مي‌گردد. بخش اعظم توسعه اين فن‌آوري‌ها از طريق قرارداد همکاري با ساير سازمان‌هاي صنعتي در نروژ از جمله SINTEFGroup انجام مي‌شود.
• شرکت توسعه انرژي (Energy Development) بر روي تعريف، تأمين تجهيزات و سرمايه‌گذاري در پروژه‌هاي انرژي متمرکز است. اين شرکت از سال 1985 در توسعه فن‌آوري هيدروژن مشارکت دارد. پس از سال‌ها اين شرکت چندين پروژه هيدروژن را آغاز نمود که از جمله آنها: اتوبوس‌هاي هيدروژن براي شرکت حمل و نقل عمومي در اسلو، پروژه هيدروژن-باد در ، مطالعه هيدرژون-نيروي آبي در هند به منظور کاربرد هيدروژن توليدي براي پخت غذا در خانه‌ها مي‌باشد.
اين شرکت انواع پيل‌هاي سوختي (قليايي، اکسيد جامد، پليمري) را توسعه داد. اولين اتوبوس پيل‌سوختي در اين کشور ارائه شده است. ارائه اين اتوبوس به منظور کسب تجربه در زمينه پيل‌سوختي و نيرو محرکه هيبريدي مي‌باشد.
پروژه Ustira: تحت رهبري Norsk Hydro يک پروژه نمايشي است که انرژي باد را با پيل‌سوختي به منظور توليد نيروي برق ترکيب مي‌نمايد. Ustira يک منطقه بادخيز تقريباً 15 کيلومتر دور از ساحل غربي نروژ و با جمعيت پراکنده مي‌باشد. در اين پروژه انرژي بادي به هيدروژن تبديل شده و وارد پيل‌سوختي جهت توليد برق مي‌گردد.
پروژه Kollsnes : شرکت‌هاي Stofkraft و Norske Shell و Akey Kvaerner كنسرسيومي براي انجام پروژه امکانسنجي در سال 2002 و 2003 براي برنامه‌ريزي اين واحد نمايش بر پايه پيل‌سوختي اکسيد جامد در Kollsnes تشکيل دادند. Kollsnes نزديک به Berger مي‌باشد و نام پايانه گازي است که به وسيله لوله‌هايي از درياي شمال (ميدان گازي Troll) تغذيه مي‌شود. اين پروژه مانند Utsira در زمينه سيستم‌هاي انرژي است؛ با اين تفاوت که منبع انرژي اوليه، گاز استحصالي از ميدان Troll مي‌باشد.
سوئد
در سوئد برنامه‌هاي متعددي از سوي دولت و صنايع به منظور حمايت از مطالعات پايه و کاربردي در زمينه پيل‌سوختي صورت گرفته است.
بودجه پروژه‌هاي تحقيقاتي دانشگاه‌ها از جانب صنايع و دولت تأمين مي‌گردد. 50 درصد بودجه توسط دولت و 50 درصد ديگري توسط صنعت تأمين مي‌گردد.
حمايت از فن‌آوري پيل‌سوختي توسط سازمان‌هاي گوناگوني چون MISTRA (سازمان تحقيقات زيست محيطي استراتژيک) Elforsk (همکار تحقيقاتي شرکت‌هاي برق سوئد) و آژانس انرژي سوئد انجام مي‌شود. برنامه‌هاي ويژه در سوئد شامل : برنامه تحقيقات پايه‌اي در زمينه پيل‌سوختي نيروگاهي (بودجه دريافتي 6/1 ميليون يورو در طي سه سال) و برنامه تحقيقاتي کاربردي بر روي نيروگاه پيل‌سوختي با هدف افزايش همکاري بين صنعت و تجارت (7/1 ميليون يورو در طي سه سال) و برنامه "سيستم‌هاي انرژي در خودروهاي جاده‌اي" که بودجه 5/11 ميليون يورو دريافت نموده است که علاوه ‌بر پيل‌سوختي بازدهي انرژي و کاربرد بيوسوخت‌ها را در بخش حمل و نقل توسعه مي‌دهد.

در سوئد شرکت زيادي بر روي فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري فعاليت مي‌کنند ولي تنها شرکت Cellkraft به مرحله ساخت اين سيستم رسيده است. اين شرکت پيل‌سوختي پليمري را درمحدود تواني 1 تا 10 کيلووات به همراه صفحات دو قطبي و سري پيل‌سوختي توسعه داده است. به علاوه تجهيزات تست پيل‌سوختي که دبي، رطوبت، فشار و دما را اندازه مي‌گيرند را نيز توسعه داده است.
شرکت Goeta/Flexicle نسل جديدي از پيل‌سوختي اکسيد جامد که مي‌تواند در رنج دمايي متوسط (°C 700-300) عمل کند را توسعه داده است. اين شرکت که در سال 2000 تأسيس شد بر روي توسعه مواد، قطعات و سري پيل‌سوختي فعاليت مي‌کند.
شرکت ولوو(Volvo) که سازنده اتوبوس و کاميون مي‌باشد از چند سال پيش تحقيقات پيل‌سوختي را انجام مي‌دهد. اين فعاليت‌ها عمدتاً در شرکت فن‌آوري ولوو صورت مي‌پذيرد.
دانشگاه صنعتيChalmers نيز مرکز توسعه کاتاليست مي‌باشد و در زمينه کنترل نشر کاتاليست در خودروهاي بنزيني فعاليت مي‌نمايد و با همکاراني از Akzo Nobel, Saab, Perstorp و آژانس فضايي سوئد و ولوو کار مي‌کند. به تازگي اين مرکز پروژه‌اي در زمينه نانو تکنولوژي آغاز نموده است که طراحي الکترودهاي پيل‌سوختي را بهبود مي‌بخشد.

موسسه فن‌آوري Royal (KTH)سوئد تحقيقات پيل‌سوختي گسترده‌اي را با حمايت سازمان مهندسي شيمي و فن‌آوري انجام داده است. اسکانيا (Scania) سازنده کاميون‌ها جهت حمل ونقل سنگي، اتوبوس‌ها و واگن راه آهن و موتورهاي صنعتي و دريايي براي قايق‌ها و ژنراتورهاي برقي است. شرکت ولوو(31%) و شرکت فولکس واگن(34%) در اين شرکت سهام دارند. اين شرکت در سال 2001 اولين اتوبوس پيل‌سوختي خود را ارائه نمود. توسعه اين اتوبوس به جهت کسب تجربيات در زمينه نيروي محرکه پيل‌سوختي و سيستم هيبريدي انجام شد.
دانمارک
منبع: fuelcelltoday.com، danthermpower.dk، renewableenergyworld.com و hydrogenlink.com

موفقیت دانمارک در توسعه و تجاری‌سازی فناوری‌های هیدروژن و پیل‌سوختی بیشتر مرهون میزان بالای همکاری بین ذی‌نفعان صنعتی در این کشور است. این همکاری موجب بومی شدن کل زنجیره تأمین پیل‌های‌سوختی SOFC (اکسیدجامد) و PEM (پلیمری) با دمای بالا و پایین گردیده است. اگرچه بازار بومی این تکنولوژی در دانمارک در حد قابل‌قبولی است ولی دانمارک در اهداف بلند مدتش چشم امید به بازار جهانی دوخته است.
دولت دانمارک و سیاست‌ها
دولت دانمارک به انرژی‌های پایدار به عنوان حوزه‌ای کلیدی در رشد اقتصاد این کشور در میان و بلندمدت توجه دارد. این دولت معمولاً از مالیات برای تشویق یا منع فعالیت‌های خاص استفاده می‌کند. این دولت موقتاً مالیات خودروهایی که استانداردهای اجباری آلایندگی را لحاظ می‌کنند مانند خودروهای برقی، خودروهایی دیزلی با بازده بالا و خودروهای پیل‌سوختی، را کاهش داده است.
استراتژی تحقیق، توسعه و نمایش ملی هیدروژن و پیل‌سوختی دانمارک در ماه مه 2005 تدوین گردید.
در ژانویه 2007، دولت دانمارک «طرح انرژی 2025» را ارائه نمودکه ابتکارات مهم و اهداف بلندمدت این طرح عبارت بود از:
- تخصیص بودجه سالانه 33 دلاری برای پیل‌های‌سوختی هیدروژنی
- تأمین %30 از کل مصرف انرژی از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر
- سالانه %25/1 صرفه‌جویی در انرژی به‌منظور جلوگیری از هرگونه افزایش مصرف انرژی
- اختصاص %10 از سوخت‌های مصرفی در بخش حمل‌ونقل به سوخت‌های زیستی تا سال 2020
- معافیت کامل مالیاتی برای خودروهای هیدروژنی
- دو برابر شدن حمایت‌های دولتی از تحقیق، توسعه و نمایش در بخش انرژی، یعنی سالانه 160 میلیون دلار
- اجرای برنامه نمایشی و توسعه صنعتی انرژی با بودجه‌ای بالغ بر 118 میلیون دلار در سال‌های 2007 تا 2010
دولت دانمارک در راستای تحقق تمامی این اهداف از ابتکاراتی چون راه‌اندازی کانون مشارکت هیدروژن و پیل‌سوختی دانمارک و ابتکار مشترک / دانمارک در زمینه پیل‌سوختی (CanDan) حمایت کرده است.



پروژه‌ها
پروژه شبکه ارتباطی هیدروژن دانمارک
این پروژه با هدف ایجاد زیرساخت بزرگراه هیدروژنی در این کشور و کشورهای نروژ، سوئد و شمال آلمان در اکتبر 2005 شروع شده و بخشی از پروژه بزرگراه هیدروژنی در اسکاندیناوی (SHHP) به شمار می رود. در این پروژه احتمال ساخت تعدادی جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن در جاتلند دانمارک مورد بررسی قرار گرفت. نتیجه این بررسی، شناسایی 8 منطقه مناسب بود که پیش مطالعه چهار منطقه آن در حال انجام و اجرای آزمایشی یکی از آن‌ها نیز شروع شده است و انتظار می‌رود تا سال 2010 اجرای آزمایشی 5 تا 10 پروژه در این خصوص در مناطق مختلف شناسایی شده شروع شود. همچنین این پروژه پیش‌بینی می‌کند تا سال 2015، 85 درصد خودروهای دولتی در کپنهاگ به خودروهای هیدروژنی و برقی تبدیل شود و تا 2025 این نرخ تبدیل به 100 درصد برسد.
پروژه شبکه ارتباطی هیدروژن در غرب دانمارک
این پروژه با مشارکت بیش از 20 شرکت دولتی و خصوصی با بودجه کلی بیش از 5/2 میلیون دلار در آوریل 2006 آغاز شد. با این پروژه 7 خودروی پیل‌سوختی هیبریدی با کاربری‌های مختلف وارد ناوگان شهری شد و 5 جایگاه خصوصی سوخت‌گیری هیدروژن برای خودروهای شهری و یک جایگاه دولتی برای خودروهای بین‌شهری راه‌اندازی شد.
جامعه هیدروژنی لولاند
پروژه ایجاد «جامعه هیدروژنی لولاند» اولین پروژه نمایشی جامعه هیدروژنی در مقیاس وسیع در اتحادیه اروپا در خصوص مولدهای هم‌زمان برق و حرارت (CHP) خانگی می‌باشد. این پروژه در سال 2007 در شهر Nakskov جزیره لولاند آغاز شد. در طی این دو سال در 35 خانه از دهکده Vestens Kove واحدهای mCHP نصب شده تا اولین جامعه هیدروژنی در اروپا شکل گیرد.
تحقیق و توسعه
تحقیق و توسعه دانمارک با حمایت شدید آزمایشگاه تحقیقات ملیRisø و دانشگاه صنعتی دانمارک، DTU، در حال فعالیت است. علاوه ‌بر این، مراکز دیگری با مجموعه‌های تحقیق و توسعه قوی فعال هستند از جمله شرکت TopSoe و شرکت پیل‌سوختی IRD. هم‌چنین مرکز تحقیقاتی HIRC در سال 2004 در غرب دانمارک تأسیس گردید.
تحلیل کاربردهای پیل‌سوختی
نیروگاهی
اینک شرکت‌های فعال در زمینه پیل‌های‌سوختی نیروگاهی در دانمارک در حوزه مولدهای کوچک برق و حرارت و منابع تغذیه بدون وقفه فعالیت می‌کنند. دانمارک برای mCHP با پایه پیل‌سوختی به عنوان بخشی از پروژه مولدهای کوچک همزمان برق و حرارت این کشور برنامه‌هایی دارد. این برنامه با 20 میلیون یورو بودجه با هدف ساخت حدود 100 واحد mCHP، با پایه PEM (با دمای بالا و پایین) و SOFC در طول سال‌های 2006 تا 2012 برنامه‌ریزی شده است. در راستای ورود UPS به بازار به‌ویژه در ایستگاه‌های مخابراتی، شرکت‌های دانمارکی به‌صورت روزافزون شروع به فروش منابع تغذیه کرده‌اند.
یک طرح آزمایشی شامل 24 واحد 5/2 کیلوواتی در حد فاصل سال‌های 2007 تا 2008 آزمایش شده و قرار است طرح کامل آن که شامل افزایش واحدها تا 200 عدد (رسیدن به توان 500 کیلووات) است که تا پایان سال 2010 به اجرا درآید. در جولای 2009، Dantherm اعلام کرد سیستم‌های PEM مورد نیاز موتورولا، اپراتور شبکه TETRA دانمارک، را با کاربری در 123 ایستگاه مخابراتی TETRA در سراسر دانمارک تهیه خواهد کرد.
نیروگاه‌های بزرگ
فعالیت‌های زیادی در خصوص نیروگاه‌های بزرگ پیل‌سوختی نیز در دانمارک صورت گرفته است که همه آن‌ها در حال حاضر به فناوری SOFC منحصر می‌شوند. به‌طور مثال، TopSoe امسال یک نمونه 20 کیلوواتی با کمک شرکت Wärtsilä تهیه کرده که برای CHPها در مقیاس بزرگ مناسب است. این شرکت به دنبال ساخت نمونه‌ای 50 کیلوواتی با هدف تأمین برق و گرمای منطقه‌ی تا اواخر سال 2010 می‌باشد.
حمل‌ونقل
دانمارک در حوزه حمل‌ونقل، در سطح بین‌المللی، قوی حاضر شده و توانمندی آن در زیرساخت‌های هیدروژنی نیز رو به افزایش است.امروزه، فعالیت در زمینه کاربردهای حمل‌ونقل پیل‌های‌سوختی تا حد زیادی به شرکت‌های پیل‌سوختی TopSoe (متخصص در پیل‌های‌سوختی اکسیدجامد)، H2 Logic و SerEnergy (متخصص در پیل‌های PEM با دمای بالا و پایین) محدود می‌شود.
بخش قابل‌حمل
کار نسبتاً کمی در زمینه پیل‌های‌سوختی قابل‌حمل در دانمارک انجام شده و به شرکت‌هایی چون پیل‌سوختی IRD و SerEnergy محدود می‌شود. علت این امر، بیشتر متوجه بازارهای زودهنگام CHP و UPS است که مستقیماً به چشم‌انداز انرژی دانمارک مربوط می‌شود. از این‌رو، این کشور بیشتر در مورد خرید این نوع محصولات ازکشورهای همسایه مانند سوئد و آلمان متمرکز شده و پیش‌بینی می‌کند که تا اواسط سال 2010 تعداد زیادی پیل‌های‌ سوختی قابل‌حمل خریداری نماید.
اسپانيا
از سال 1988 مؤسسه ملي فن‌آوري هوا و فضا در اسپانيا (INTA) فعاليت خود را زمينه انرژي هيدروژن آغاز نمود. بودجه و يارانه‌هاي لازم از طريق دولت محلي Andalusia (در جنوب اسپانيا) تأمين مي‌شد. در حال حاضر برنامه مشخصي به انرژي هيدروژن در اسپانيا اختصاص نيافته است ولي در طرح اسپانيا براي تحقيقات علمي، توسعه و نوآوري فني (2007-2004) برنامه‌هايي براي "سوخت‌هاي جايگزين" و به طور خاص "توسعه فن‌آوري‌ها جهت کاربرد ايمن و قابل رقابت هيدروژن" وجود دارد.
به علاوه استراتژي خاص بر روي سيستم انرژي با آلودگي کمتر و بازدهي بيشتر و "سيستم‌هاي پيشران جايگزين براي بخش حمل و نقل" وجود دارد که سيستم‌هاي پيل‌سوختي و قطعات آن را توسعه مي‌دهند.
طرح اسپانيا جهت تحقيقات علمي و نوآوري و توسعه فن‌آوري (2007-2004) شامل فعاليت‌هاي هيدروژن در بخش انرژي است که از پروژه‌هاي تحقيق و توسعه در زمينه سيستم‌هاي انرژي با آلودگي کمتر و بازدهي بيشتر (انرژي تجديدپذير و پيل‌سوختي) و سيستم‌هاي پيشران جايگزين و سوخت‌هاي جديد براي بخش حمل و نقل (سوخت‌هاي جايگزين و پيشرانه برقي) مي‌باشد.

به علاوه در زمينه فن‌آوري و علوم بر روي علم مواد و فرايند شيميايي متمرکز شده است و به توسعه مواد و محصولات براي پيل‌هاي سوختي توجه بسياري شده است. به علاوه پيل‌هاي سوختي در بخش حمل و نقل و نيروگاهي اهميت خاصي در اسپانيا به دست آورده‌اند.
سازمان‌هاي تحقيقات عمومي و دانشگاه‌هاي فعال در زمينه پيل‌سوختي در اسپانيا عبارتند از:
INTA: مؤسسه ملي فن‌آوري هوا و فضا
CIEMAT: مرکز تحقيقات براي انرژي، محيط زيست و فن‌آوري
CSIC: کنسول حامي براي تحقيقات علمي
ICP: مؤسسه براي کاتاليست‌ها و پتروشيمي
ICV: مؤسسه سراميک و شيشه
ICTP: مؤسسه علوم و فن‌آوري پليمر
CIDAUT: مرکز تحقيق و توسعه خودرو
دانشگاه‌ها: Alicante، Cantabrion، La Laguna، UPM، UCM و بارسلونا.


Alkaline Electrolyzer Compressed hydrogen gas storage
                                                           Alkaline Electrolyzer     Compressed hydrogen gas storage

پروژه‌هاي ملي
پروژه هيدروژن خورشيدي و پيل‌سوختي در INTA توسعه هيدروژن توسط الکترولايز با انرژي فتوولتائيک و واحد هيدروژن خورشيدي که با پيل‌‌هاي سوختي اسيد فسفريک و پليمري ترکيب شده است:
- انرژي فتوولتائيک : 5/7 کيلووات
- پيل‌سوختي اسيد فسفريک: 10 کيلووات، 90 ولت و 112 آمپر
- پيل‌سوختي پليمري: 5/2 و 5 کيلووات
پروژه FAME کاربردهاي پيل‌سوختي براي تجهيزات متحرک و قابل حمل مي‌باشد. در اين پروژه Alcatel (فرانسه) به همراه شرکت‌هاي FISE و FDS در آلمان، Nuvera، CNR در ايتاليا و INTA در اسپانيا کاربردهاي پيل‌سوختي را براي تلفن‌هاي همراه بررسي مي‌کند. 6/2 ميليون يورو در طي دو سال و نيم (2003-2001) در اين پروژه سرمايه‌گذاري شده است.
فنلاند
کشور فنلاند رشد چشمگيري در تخصيص بودجه پيل‌سوختي خصوصاً از سال 2001 داشته است و در مجموع ساليانه 4 ميليون يورو در اين زمينه اختصاص داده مي‌شود. حدود 5/2 ميليون يورو از اين بودجه از طريق ، آژانس تکنولوژي بين‌المللي (TEKES) تأمين مي‌شود که صرف تحقيقات پيل‌سوختي اکسيد جامد و پيل‌هاي ‌سوختي دما پايين (پيل‌سوختي پليمري، قليايي، کربنات مذاب) مي‌گردد.



برنامه پيل‌سوختي اکسيد جامد(FWSOFC) از سال 2002 با هدف توسعه پيل‌سوختي اکسيد جامد در زمينه موضوعات کليدي شامل فرآوري سوخت و ساخت و تست واحد نمايشي در فنلاند ايجاد شد. فاز اول پروژه يک برنامه 5 ساله مي‌باشد. بودجه پروژه پيل‌سوختي توسط برنامه ملي فن‌آوري انرژي غيرمتمرکز فنلاند (DENSY) تأمين مي‌شود که 50 ميليون يورو در طي 5 سال در زمينه انرژي غيرمتمرکز اختصاص داده شده است که سهم نامشخصي از آن مربوط به هيدروژن و پيل‌سوختي مي‌باشد. معمولاً شرکت Hydrocell پيل‌هاي سوختي پروژه‌هاي حمايت شده را تأمين مي‌نمايد.
فنلاند توجه بسياري به توسعه پيل‌هاي سوختي قليايي دارد. توسعه پيل‌سوختي اکسيد جامد در Wärtsilä انجام مي‌گردد.
شرکت Enfucell در زمينه ساخت پيل‌هاي سوختي متانولي و بيوکاتاليست‌ها براي وسايل الکتريکي قابل حمل کوچک فعاليت مي‌کند. اين شرکت با دانشگاه صنعتي Helsinki همکاري مي‌کند و هنوز در مراحل اوليه کار است.
دانشگاه صنعتي Helsinki (HUT) محدوده وسيعي از تحقيقات پيل‌سوختي را حمايت مي‌کند. آزمايشگاه سيستم‌هاي پيشرفته انرژي از سال 1990 تحقيقات پيل‌سوختي را آغاز نموده است. پروژه‌هايي که اکنون در طراحي و ساخت پيل‌سوختي در دست اجرا دارد از سال 1998 شروع شده است. جهت‌گيري اين تحقيقات بر روي فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري با محدوده تواني پايين (زير 100 وات) برا ي مصارفي چون صنايع نيروي الکترونيکي براي مشتريان، سيستم‌هاي پشتيبان کوچک و کاربردهاي خاص مي‌باشد.
شرکت Hydrocell نيز واحدهاي نيروي کوچک را بر پايه پيل‌سوختي قليايي و محفظه ذخيره سوخت از جنس هيدريد فلزات توليد مي‌کند. اين شرکت پيل‌سوختي خود را در برخي کاربردها شامل يک قايق و خودروي شهري کوچک ارائه نموده است.
اين شرکت مولدهايي که تا کنون فروخته است در محدوده تواني 200 وات تا 800 وات بوده است اما در سال 2004 محصولات کوچکتري با نام HC-100 را به عنوان شارژ قابل حمل و يا منبع نيرو براي کليه کاربردهاي تا توان 12 ولت ارائه نمود.
شرکت Labgas نيز مولدهاي گاز با خلوص بالا را براي مصرف در آزمايشگاه‌ها توليد نموده است. از ديگر محصولات این شرکت مولدهاي هيدروژني است. اين شرکت در برنامه‌ پيل‌سوختي ملي فنلاند مشارکت داشته و يک پروژه شامل نصب و تست سيستم پيل‌سوختي پليمري 1 کيلوواتي را با همکاري VTT در سال 2002 انجام داده است.
آژانس ملي فن‌آوري فنلاند (Tekes) به مدت 12 سال است که بر روي فن‌آوري پيل‌سوختي فعاليت مي‌کند. در 10 سال گذشته اين آژانس توسط بودجه دولت حمايت شده است. اين آژانس بر روي توسعه قطعات و يکپارچه‌سازي سيستم متمرکز است و بر روي پيل‌سوختي قليايي، متانولي و اکسيد جامد و پيل‌هاي سوختي بيولوژيکي تحقيقات انجام داده است. اين آژانس برنامه ملي فن‌آوري انرژي غيرمتمرکز (DENSY) را مديريت مي‌کند.

مرکز تحقيقات فني VTT فنلاند در بسياري از قراردادهاي بين‌المللي مشارکت دارد. اين مرکز با 3000 عضو، محدوده وسيعي از خدمات تحقيقات کاربردي و فن‌آوري را براي شرکت‌هاي خصوصي، مؤسسات و بخش عمومي تأمين مي‌نمايد. اين مؤسسه سالانه 2 ميليون يورو از آژانس ملي فن‌آوري فنلاند به منظور توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري و اکسيد جامد دريافت مي‌کند. تحقيقات پيل‌سوختي پليمري اين شرکت در سال 1998 آغاز شد. اين تحقيقات به توسعه سري سيستم، کاتاليست و توسعه صفحات دو قطبي پيل‌سوختي و تست آنها مربوط مي‌گردد. اين شرکت با دانشگاه فن‌آوري Helsinki و دانشگاه Abo Akademi همکاري دارد و سري پيل‌سوختي 1 کيلوواتي را ساخته است.

Wärtsiläتأمين کننده سيستم‌هاي نيرو براي کشتي‌ها و نيروگاه‌هاي غيرمتمرکز در حدود 1 تا 300 مگاوات مي‌باشد. از سال 2002 اين شرکت برنامه توسعه مشترکي را با Haldor Topsøe توسعه دهنده محصولات پيل‌سوختي اکسيد جامد آغاز نمود و پيل‌سوختي 200 کيلووات (براي توليد غيرمتمرکز نيرو و کاربردهاي دريايي) را توسعه داد. Wärtsilä از دانش خود براي کاربردهاي نيروگاهي غيرمتمرکز و سيستم پيشرانه دريايي در اين برنامه استفاده نمود و در نظر دارد برنامه نمايش محصولات خود را بين سال‌هاي 2007-2010 و توليد انبوه و فروش محصولات خود را بين سال‌هاي2011 الي 2020 آغاز نمايد.
اتريش
تحقيقات پيل‌سوختي در اتريش از سال 1970 با ارائه خودروي Austin A40 توسط دانشمند اتريشي karl kordesch آغاز شد. در اين خودرو از پيل‌سوختي قليايي شرکت Union Carbide استفاده شد و به مدت 2 سال در جاده‌هاي عمومي در امريکا قرار گرفت.

در سال 2003 شرکت‌ها و مؤسسات تحقيقاتي اتريش 7 ميليون از سوي دولت و بخشي از چارچوب برنامه اروپايي دريافت نمودند و مشابه چنين روندي در سال 2004 نيز وجود داشت. تقريباً نيمي از بودجه تحقيقات هيدروژن و پيل‌سوختي اتريش از اروپا تامين مي‌شود که نشانگر وابستگي اين صنعت به بودجه اروپاست.

وزارت حمل و نقل، نوآوري و فن‌آوري (BMVIT) بودجه لازم براي تحقيقات هيدروژن و پيل‌سوختي را در پروژه BZ-VTI به عنوان بخشي از برنامه A3 اتريش (برنامه فن‌آوري خودروهاي پيشرفته) تأمين مي‌نمايد. شرکت‌هايي که دولت را در اين برنامه حمايت مي‌کنند عبارتند از: CATT و OÖ Automobil و Danub و Climt.
آژانس انرژي اتريش (EVA) يک مؤسسه سياست‌گذار در زمينه انرژي است و بيش از 30 شرکت و مؤسسه در آن بر روي سياست‌هاي صرفه‌جويي انرژي فعاليت مي‌کنند. EVA عضو اتريشي شبکه انرژي اروپا و راهنماي دولت در بخش فن‌آوري‌هاي هيدروژن، پيل‌سوختي و انرژي‌هاي تجديدپذير است.
عمده سرمايه‌گذاري دولت در بخش پيل‌سوختي در کاربردهاي حمل و نقل نظير خودروهاي کوچک (10 الي 20 کيلووات) ذخيره هيدروژن و واحدهاي جانبي نيرو مي‌باشد. البته در دو سال گذشته تلاش‌هايي نيز در ساخت پيل‌سوختي متانولي براي کاربردهاي قابل حمل صورت گرفته است.
صنعت پيل‌سوختي اتريش بر روي کاربردهاي حمل و نقل و قابل حمل متمرکز شده است. سازمان‌هاي بسياري بر روي پيل‌سوختي متانولي فعاليت دارند.

توسعه قطعات و پروژه‌هاي نمايشي در سيستم‌هاي پيل‌سوختي خانگي، فعاليت‌هاي تحقيق و توسعه در زمينه سيستم ذخيره هيدروژن، توسعه قطعات براي پيل‌سوختي اکسيد جامد از جمله نقاط قوت فعاليت‌هاي اتريش مي‌باشد.
شرکت Alpps Fuel Cell در سال 2002 به منظور توسعه پيل‌هاي سوختي اکسيد جامد کوچک جهت نيروي پشتيبان براي کاربردهاي حمل و نقل، تأسيس شد. علاوه بر اين شرکت تجربه‌اي در زمينه امکان‌سنجي سوخت‌هاي مختلف براي پيل‌هاي سوختي پليمري و اکسيد جامد دارا مي‌باشد. شرکت Alpps در زمينه پروژه A3 اتريش در جهت تحقيقاتي براي وزارت حمل و نقل و فن‌آوري(BMVIT) فعاليت‌هايي انجام داده است.
شرکت Magna Steyr توليد کننده خودرو و تأمين کننده پيشرو در صنعت خودرو مي‌باشد. اين شرکت با گروه BMW در زمينه توسعه سيستم مخزن هيدروژن مايع جهت خودروهاي احتراق داخلي هيدروژني همکاري مي‌کند. از اهداف آينده شرکت، توسعه مخازن در اندازه‌هاي مختلف با قابليت‌ها و خاصيت‌هاي فني مشابه مي‌باشد.
فرانسه
تحقيقات پيل‌سوختي در فرانسه از اوايل دهه 60 ميلادي با هدايت بخش‌هاي مختلف انرژي فرانسه مانند شرکت گاز (GDF)، Alstom، Thomson، IFP، رنو و CGE و ... آغاز شد. ولي به دلايل مختلف از جمله شکست‌هاي متمادي، اين شرکت‌ها تا قبل از سال 1970 مسير توسعه را بسيار آهسته مي‌پيمودند. در سال 1987 انجمن انرژي اتمي فرانسه (CEA) کار تحقيقاتي را بر روي فن‌آوري پيل‌سوختي پليمري آغاز نموده است.
در سال 1989 شرکت خودرو سازي پژو برنامه توسعه شامل هيدروژن و پيل‌سوختي را آغاز نمود و در پي تصميم شرکت رنو مبني‌بر پيوستن به اين شرکت مشترکاً طرحي را به CEAبه منظور ادامه فعاليت آژانس در زمينه خودرو ارائه دادند.

در سال 1990 دولت فرانسه "برنامه ملي خودروها با انرژي پاک" (VPE) را آغاز نمود که شامل فن‌آوري‌هاي آينده از جمله هيدروژن و پيل‌سوختي بود. در همين راستا CEA و CNRS همکاري نزديکي را شروع کردند و بين سال‌هاي 1995 تا 2000 کار را با ساير شرکا از طريق پروژه "Hydro-Gen" اروپا گسترش دادند و خودروي پيل‌سوختي را با مخزن گاز فشرده هيدروژن ارائه نمودند. CEA نيز با همکاري شرکت فرانسوي Composites Aquitaine اولين مخزن ذخيره هيدروژن کامپوزيتي با فشار 700 بار را ساخت.

در سال 1999 وزارت تحقيقات با همکاري وزارت صنايع شبکه تحقيقات فن‌آوري پيل‌سوختي (PACO) را به منظور کمک به سياست انرژي فرانسه در توسعه منابع انرژي نو تشکيل داد. از اهداف اين شبکه تسريع در رفع نياز به نوآوري و خلاقيت جهت توسعه پيل‌سوختي و تشويق بخش‌هاي عمومي و خصوصي به همکاري در توسعه اين فن‌آوري مي‌باشد.
در سال 2000 نيز CNRT به منظور ساخت دستگاه تست پيل‌سوختي براي کاربردهاي حمل و نقل تشکيل شد. اين مرکز اکنون مشغول فعاليت است و پيل‌هاي‌سوختي تا توان 200 کيلووات را تست مي‌کند.
کار بر روي توليد، ذخيره و انتقال هيدروژن در فرانسه بين سال‌ها 1975 الي 1980 توسط DGRST و در راستاي برنامه اروپايي تحقيق و توسعه انرژي صورت گرفت. توليد هيدروژن از طريق فرايند دما بالا توسط شرکت‌هايي چون پژو، CEA، IFP، GDF، EDF انجام مي‌شود.
فعاليت تحقيق و توسعه در سال 2001 پس از تصميم شرکت پژو مبني ‌بر حمايت از توسعه راکتورهاي هسته‌اي دما بالا که کاربردهاي دما بالاي بسياري را پوشش مي‌دهد (فرايند گرمايش، توليد هيدروژن و ...) رونق دوباره‌اي گرفت و در همان زمان CNRS برنامه "انرژي" را با موضوعات متنوع در مورد هيدروژن آغاز نمود.

CNRS (مرکز ملي تحقيقات علوم)
در ساختار سازمان CNRS سه گروه به پيل‌سوختي و هيدروژن مربوط مي‌شود که يکي از آنها برنامه و دو تاي ديگر گروه‌هاي تحقيقي مي‌باشد.
برنامه انرژي: اين برنامه توسط CNRS و با همکاري DGA و وزارت تحقيقات و فن‌آوري‌هاي نو مديريت مي‌گردد. اين برنامه شامل توسعه هيدروژن و پيل‌سوختي و انجام پروژه با گروه‌هاي مختلف از CNRS بر روي هيدروژن و پيل‌سوختي اکسيد جامد مي‌باشد. در سال 2002، CNRS يک برنامه تحقيقاتي بر روي انرژي را آغاز نمود. 4 پروژه در سال 2002 (توليد هيدروژن، ذخيره هيدروژن،بيومس و پيل‌سوختي) و 5 پروژه در سال 2003 (ذخيره هيدروژن) انجام داد که تماماً توسط وزارت تحقيقات فرانسه حمايت شد. هر پروژه در طول 2 الي 3 سال طول کشيد.

گروه تحقيقاتي PACEM: اين گروه در ژانويه 2002 براي مدت 4 سال به منظور فعاليت در زمينه پيل‌سوختي متانولي و پليمري تشکيل شد. فعاليت اين گروه در موضوعات زير متمرکز شده است:
قطعات پيل‌سوختي (الکترودها، الکتروليست‌ها و کاتاليت‌ها و رفتار آنها در شرايط واقعي) و سيستم (به طور ويژه بر روي مولد پيل‌سوختي متانولي 1 کيلووات به عنوان بخشي از برنامه اروپا).
گروه تحقيقاتي اکسيد جامد: اين گروه نيز از سال 2001 به مدت 4 سال به منظور فعاليت در زمينه پيل‌سوختي اکسيد جامد تشکيل شد. شبکه PACO به فعاليت تحقيق و توسعه در بخش عمومي کمک مي‌نمايد. اين شبکه با تمرکز بر توسعه پيل‌سوختي به توسعه مبدل‌هاي کوچک جهت توليد هيدروژن و فن‌آوري‌هاي ذخيره هيدروژن مي‌پردازد. در حال حاضر 52 پروژه در PACO در حال اجرا است.
بلژیک
اتوبوس شهری Elenco EUREKA در سال 1995 در بروكسل (بلژیک) ارائه گشت. این اتوبوس محصول شرکت‌های Elenco (تامین پیل‌سوختی)، Ansaldo (تامین قطعات الکتریکی)، Air Products (تجهیزات سوخت هیدروژن) و SAFT (تامین باتری نیکل ـ کادمیمم) می‌باشد.
این اتوبوس بر پایه اتوبوس شهری ساخت شرکت بلژیکی Van Hool می‌باشد. طول اتوبوس 18 متر است و پیل‌سوختی قلیایی 78 کیلووات و باتری نیکل هیدرید، 200 کیلووات نیروی مورد نیاز اتوبوس را تامین می‌نمایند. سوخت اتوبوس هیدروژن فشرده و برد آن 300 کیلومتر می‌باشد.

40 درصد از هزینه نهایی پروژه یعنی 8 میلیون دلار توسط دولت بلژیک تامین ‌گشت. توسعه اتوبوس مذکور به عنوان بخشی از پروژه EUREKA با حمایت مالی اتحادیه اروپا بود. این اتوبوس برای سه ماه در بروكسل تست گشت و در اواسط 1995 در آمستردام نیز تست‌های رانندگی را به انجام رسانید.
شرکت بلژيکي Van Hool قرار است بدنه هفت اتوبوس را جهت برنامه اتوبوس پيل‌سوختي کاليفرنيا تهیه نماید. در طول سال 2005 Thunder Power اين بدنه‌ها را با پيل‌سوختي UTC یکپارچه خواهد نمود.
یک سیستم پیل‌سوختی توامان برق و حرارت در اواخر سال 2004 در ایستگاه خدماتی Total Roeulx در بلژیک نصب شد تا 6/4 کیلووات برق جهت ایسنگاه خدماتی و 6 کیلووات حرارت جهت گرم نمودن آب مورد نیاز برای شستن ماشین تولید نماید.
این واحد به منظور تعیین چگونگی عملکرد, میزان بازدهی و طول عمر و همچنین میزان نگهداری و افزایش آگاهی عمومی راه اندازی شده است. یک تریلر نیز در محل وجود دارد و سوخت نفت گاز (LPG) مورد نیاز سیستم پیل‌سوختی را تامین می‌کند.
آرژانتين
در بسياري از شهرهای بزرگ آرژانتين مانند بوینس‌آیرس به علت بالا بودن هزینه برق، مناطق بسیاری به شبكه سراسري برق متصل نيستند. از این رو فرصت‌های زیادی جهت استفاده از فن‌آوری پیل‌سوختی در بخش‌های مختلف اين كشور ازجمله بخش کشاورزی به‌خصوص در مناطق شمالی و شمال‌غربی وجود دارد. به‌ویژه منطقه پاتاگونیا واقع در (جنوب)آرژانيتن نيز از پتانسیل خوبي جهت استفاده از انرژی باد و هیدروژن برای تولید برق غیرمتمرکز برخوردار است. علاوه‌بر اين تعداد زیاد وسایل نقلیه در حال تردد در آرژانتین و روند رو به افزایش آن‌ها و متعاقباً رشد میزان انتشار آلاینده‌ها نیاز به استفاده از یک جایگزین پاک برای سوخت به‌خصوص در کاربردهای خودرویی اين كشور را تشدید می‌کند.
در همين ارتباط، موافقت‌نامه‌ای بین شرکت دولتی انرژی آرژانتین (ENARSA)، ارتش و سازمان هوای پاک اين كشور برای طراحی، توسعه و تجاری‌سازی پیل‌های ‌سوختی امضا شده است.
ارتش این کشور ظرف مدت 2 سال، نمونه اولیه پیل‌سوختی 1 واتي را ساخت؛ ENARSA نيز امکان تجاری‌سازی اين محصول را بررسي مي‌كند. نمونه‌های پیل‌سوختی 5 واتی و 50 واتی نيز توسط ارتش توسعه داده شده است (نوع این پیل‌سوختی‌ها ذكر نشده است).
در این موافقت‌نامه آمده است، سازمان هوای پاک آرژانتین، 280,000 دلار به این پروژه اختصاص دهد. این درحالی است که ارتش آرژانتین مالکیت معنوی دستاوردها را خواهد داشت و در صورت تجاری‌سازی این محصولات، مسئولیت فروش آنها بر عهده ENARSA خواهد بود.
هیدروژن به‌دلیل ذخیره‌سازی آسان، ظرفيت انرژی بالایی دارد و این امر می‌تواند در ماتریس انرژی آرژانتین لحاظ شود. در حال حاضر كاربرد منابع انرژی تجدیدپذیر در سبد انرژي آرژانتين، ناچيز است در صورتي‌كه با استفاده از هیدروژن، جهش بزرگي در استفاده خالص از این منابع برای تولید انرژی به‌وجود مي‌آيد. قیمت این سوخت‌ها نیز با افزایش قیمت نفت تعدیل می‌گردد، بدین‌گونه که افزایش قیمت نفت، باعث کاهش شکاف زياد بین قیمت سوخت‌های فسیلی و سوخت‌های هیدروژنی می‌شود. با ادامه اين روند در آرژانتین، استفاده از انرژی باد وارد عرصه رقابت با سوخت‌هاي فسيلي رايج می‌شود و به گفته کارشناسان در سال 2009 این دو نوع منبع انرژی از نظر هزینه‌ها قابل‌رقابت خواهند بود.
در سال 2005 در شهر پیکوترانکادو در پاتاگونیای جنوبی ایالت سانتاکروز آرژانتين، تجهیزات تولید برق از هیدروژن، حاصل از انرژي بادي راه‌اندازی شد که در نوع خود اولین مورد در منطقه امریکای لاتین به شمار مي‌رفت. یکی از اهداف اين طرح، تأمین سوخت بخش حمل‌ونقل عمومی در شهرهایی با بيش از 15000 نفر جمعیت عنوان شده است. اولین قدم در این راه نيز تبدیل ون‌های وابسته به شهرداری از سوخت دیزلی به پیل‌های سوختی هیدروژنی می‌باشد که هزینه این کار برای هر وسیله نقلیه معادل 10,000 دلار تخمین زده شده است.
در این شهر معادل 500 هزار دلار امریکا در ساخت نيروگاه و جایگاه‌های توزیع گاز هیدروژن سرمايه‌گذاري مي‌شود. دولت کانادا نیز در راستای سرعت‌بخشی به این کار یک دستگاه 5 كيلووات هیدرولیز آب را در اختیار آن‌ها قرار داده است.
اسوالدوپرز، شهردار شهر پیکوترانکادو، علی‌رغم هزینه‌های زياد شروع این پروژه، معتقد است که با توجه به روند رو به کاهش ارزش پول آرژانتین در برابر دلار امریکا، افزایش قیمت جهاني نفت و هم‌چنین مزاياي زياد استفاده از سوخت‌هاي‌ پاک‌تر، این پروژه صرفه‌جویی مالی زيادي به همراه دارد. قیمت پایین منابع انرژی تجدیدپذیر در ازای تولید هر کیلووات انرژی برق نیز دلیل دیگری است که توجه دولتمردان آرژانتین را به خود معطوف کرده است.
در نیروگاه هیدروژنی پیکوترانکادو، دو ژنراتور بادی 600 کیلوواتی، برق موردنیاز براي توليد هیدروژن از الکترولیز آب را تأمین مي‌كنند. علاوه‌بر احداث نیروگاه و جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن در شهر پیکوترانکادو كه مرکزی برای تحقیق و توسعه دانشمندان خواهد بود، مراکز ديگري نیز برای معرفی مزایای سوخت پاک به مردم درنظرگرفته شده است.
علی‌‌رغم وجود منابع عظيم نفت و گاز طبیعی در اين منطقه، در حال حاضر یک‌سوم ساکنان اين شهر برق خود را با استفاده از انرژی باد تأمین می‌کنند. طرح جدید توانایی استفاده از بخشی از این الکتریسیته برای تولید هیدروژن و تولید مواد جانبی آن مزاياي زيادي را به همراه خواهد داشت. از جمله آنكه اکسیژن تولید شده در فرایند الکترولیز آب به بیمارستان‌هاي محلی و کارخانه‌های نزدیک ارسال خواهد شد و گرمای تولیدشده در اين روش نيز مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
ایده احداث کارخانه توليد هیدروژن در سال 2001 شكل گرفت و پس از اعلام موافقت دولتمردان شهر و اعضای انجمن هیدروژن آرژانتین، کارهای اجرایی آن در سال 2003 آغاز شد.
گسترش این پروژه‌ها به شهرهای دیگري نظیر کلتا الیویا (Caleta Olivia) و هم‌چنین ساخت مزرعه‌های بادی بزرگ‌تر به‌منظور مهارکردن بادهایي با سرعت 60 کیلومتر در ساعت که تقریباً در طول سال در منطقه پاتاگونیا وجود دارد، در حال بررسی است.
منطقه پاتاگونیا دارای منابع مهمی در زمینه باد، آب، زمین، نیروی کار و زیرساخت‌ها می‌باشد که این منطقه را به یکی از مهم‌ترین مناطق هیدروژني جهان تبدیل می‌کند. توربین‌های بادی کارخانه هیدروژن، الکتریسیته موردنیاز الکترولایزر را تأمین می‌کنند و می‌توان هیدروژن تولیدی را ذخیره کرد و از آن به‌عنوان سوخت خودروها استفاده نمود. به‌علاوه از این انرژی ذخیره شده می‌توان در طول روزهایی که باد نمی‌وزد، و يا برای توزیع برق در آرژانتین استفاده کرد و یا آن را به کشورهاي دیگر فروخت.
پس از پروژه تولید هیدروژن بادی، شرکت آرژانتینی انرژی Capex به مدت دو ماه مراحل امکان‌سنجی تولید سالانه 3/13 میلیون مترمکعب هیدروژن مايع برای تولید 16 هزار مگاوات برق در طول 10 سال از انرژی بادی را انجام داد. دولت آرژانتين پس از اتمام مراحل امكان‌سنجي تصميم گرفت، با سرمایه‌گذاری 19 میلیارد دلاري پارک‌های بادی بزرگي را در منطقه سانتاکروز توسعه دهد.
هم‌چنین تأمین سوخت 38500 تاکسی و 14300 اتوبوس برای ناوگان حمل‌ونقل شهر بوینس‌آیرس برای ایجاد "شهر عاري از آلایندها" از اهداف دیگر این پروژه است.
پروژه هیدروژن بادی در منطقه امریکای جنوبی از برنامه‌های مرکز بین‌المللی فن‌آوری انرژی هیدورژن، زیرمجموعه سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل متحد (UNIDO) می‌باشد كه در قالب پروژه‌های کوچک در هر 5 قاره جهان در حال انجام است.
آرژانتین در نظر دارد از هیدروژن و گاز طبیعی برای تولید برق در کاربردهای خانگی و نیز سوخت وسایل‌نقلیه استفاده كند. این كشور در گام نخست و با هدف كاهش ميزان انتشار آلاينده‌هاي هوا، هیدروژن را به‌عنوان سوخت بخش حمل‌ونقل بازار داخلی مصرف خواهد نمود. سرمایه‌گذاری 19 میلیارد دلاري دولت آرژانتين مواردی چون توربین‌های بادی، زیرساخت‌های تولید هیدروژن و حمل هيدروژن تا بندر را شامل می‌شود. با همكاري ساير شركت‌هاي فعال در زمينه فن‌آوري هيدروژن و شركت‌هاي خودروسازي آرژانتين، روند پيشرفت اين پروژه تسريع مي‌شود.
در فاز اول این پروژه که مدت آن یک تا سه سال درنظرگرفته شده است، 2 میلیارد دلار در تولید تقريباً 1934 مگاوات برق، 2/3 میلیون مترمکعب هیدروژن مایع و 4/1 میلیون تن اکسیژن سرمايه‌گذاري می‌شود. با انجام اين پروژه، انتشار گاز دی‌اکسیدکربن در حدود 7/9 میلیون تن در سال كاهش مي‌يابد. تحقق ميزان تولید هیدروژن پيش‌بيني شده در اين پروژه در طول 3 سال به معنی تولید 5/7 تترا وات ساعت برق است.
با اتمام پروژه در 10 الی 30 سال آینده، میزان تولید سالانه هیدروژن به 3/13 میلیون مترمکعب، اکسیژن به 6/5 میلیون تن و کاهش انتشار گاز دی‌اکسیدکربن به 5/40 میلیون تن خواهد رسید که این میزان تولید هیدروژن در طول یک سال به معنی تولید 34/31 تترا وات ساعت انر‍ژي پاك خواهد بود.
در طول 30 سال، میزان تولید هیدروژن مایع به 321 میلیون مترمکعب، اکسیژن به 136 میلیون تن مي‌رسد و انتشار دی‌اکسیدکربن نيز به میزان 977 میلیون تن کاهش خواهد یافت. اين ميزان هیدروژن تولیدی در طول 30 سال معادل با توليد 756 تترا وات توان خواهد بود. در نمودار زیر (شکل 1) میزان سرمایه‌گذاری سالانه در طول مدت 10 سال برای این پروژه آمده است.
نیروگاه Capex در Senillosa تاکنون با استفاده از ذخایر گازی برق تولید می‌نمود ولی اين شركت در آينده‌اي نزديك تجهیزات تولید هیدروژن از انرژی بادی را در ایالت چوبوت نصب مي‌كند.
مزرعه بادی ديگري با توان 6 کیلووات در شهر Comodoro Rivadavia راه‌اندازی خواهد شد كه سالانه در حدود 6/21 گیگاوات ساعت برق تولید مي‌كند. کارخانه تولید هیدروژن نیز در همان شهر ساخته خواهد شد که تولید سالانه 850 مترمکعب سوخت هیدروژن و 425 مترمکعب اکسیژن را به‌عهده خواهد داشت.
اين کارخانه توليد هیدروژن کار خود را در نیمه اول سال 2008 شروع كرد و آغاز به‌کار مزرعه بادی نيز در اواسط سال 2009 باشد.
مكزيك
تحقیقات پیل‌سوختی در مکزیک تقريباً از سال 1993 و توسط پژوهشگاه نفت مکزیک (IMP) بر روي پيل‌سوختي پليمري شروع شد اما ادامه پیدا نکرد. تا اینکه در سال 1997 تحقیقات دوباره بر روي پيل‌سوختي پليمري در بسیاری از دانشگاه‌های این کشور ازجمله چيهوا، UNAM، دانشگاه ملي خودرو، دانشگاه خودرو در حوزه شهري و مؤسسات دولتی ازجمله مؤسسه ملی تحقیقات هسته‌ای (ININ)، مؤسسه تحقیقات الکتریکی (IIE)، مؤسسه نفت مکزیک (IMP)، پژوهشگاه ملي پلي‌تكنيك و مركز تحقيقات پيشرفته مواد که هر یک قسمتی از برنامه وزارت انرژی را به عهده دارند، شروع شد. مطالعات اصلی در حال انجام در مورد ساخت و بررسی مشخصات اکسیدهای مورد استفاده برای آندها در پیل‌های الکترولیتی و نیمه‌ هادی‌های مورد استفاده به‌عنوان الکترود در الکترولایزرهای خورشیدی و ترکیبات آلیاژهای فلزی برای مخازن ذخیره هیدروژن، کاتالیست‌های پیل‌های سوختی و تولید الکتریسیته است.
انجمن هیدروژن مکزیک (SMH) در سال 1999 با کمک مراکز دانشگاهی و تولیدکنندگان هیدروژن تأسیس شد تا استفاده از هیدروژن به‌عنوان سوخت را در مکزیک ارتقا بخشد. در راستای تحقق اين هدف، SMH همه ساله کنگره ملی فنی را با اين موضوع برگزار می‌كند كه اثرات مثبت زیادی در زمینه علمی و نیز در بالا رفتن سطح اطلاعات عموم مردم و به‌ويژه دانشجویان دارد. اين انجمن در نشست‌هاي بین‌المللی خود کارهای انجام شده توسط مکزیک را بیان می‌کند (نشست دوجانبه- امریکا و نشست سه‌جانبه توسط مکزیک- کانادا- امریکا) و در ضمن فرصت تبادل‌نظر بین مؤسسات دولتی، بخش‌های خصوصی و دانشگاه‌ها را برای یکپارچه‌سازی هيدروژن در سبد انرژی مکزیک به‌وجود مي‌آورد. انجمن SMH هم‌چنین عموم مردم را برای تبادل نظر در مورد اینکه مکزیک باید هیدروژن را به‌عنوان یکی از اجزای استراتژی انرژی در نظر بگیرد یا نه، دور هم جمع می‌کند.
در حقیقت، در حال حاضر مکزیک دارای شهرت و اعتبار در زمینه توسعه این فن‌آوری نيست ولی فرصت‌های بسیاری برای مشارکت سازمان‌های مکزیکی در این فن‌آوری وجود دارد و بسیاری از آزمایشگاه‌ها به فعالیت و همکاری خود براي پيشرفت دانش در زمینه‌های مختلف فن‌آوری هیدروژن، ادامه می‌دهند. در مكزيك، علاقه بسياري به فن‌آوري هيدروژن به‌ويژه در دانشگاه‌ها و مراكز تحقيقاتي وجود دارد ولي هنوز كميته دولتي در اين زمينه تشكيل نشده است. علاوه بر اين، مکزیک می‌تواند نقش مهمی در این زمینه به‌ویژه به‌عنوان مصرف کننده این فن‌آوری برای حل مشکلاتی هم‌چون افزایش آلودگی در مناطق شهری داشته باشد و موجب استفاده بهتر از منابع فسیلی و تجدیدپذیر گردد.
دبیرخانه انرژی مکزیک (SENER) توجه زیادی به نهادهایی ازجمله SMH دارد. در نوامبر سال 2004، وزیر انرژی نمایندگانی از SMH، کمیسیون فدرال برق (شرکت برق دولتی) و دانشگاه ملی جهت تدوین "برنامه ملی هیدروژن" با همکاریSENER و برخی دیگر از مؤسسات را پذیرفت. SENER هدایت و رهبری برنامه‌ریزی برای ایجاد یک طرح ملی و حصول مزایای بالقوه هیدروژن در مکزیک را به‌عهده گرفته است. "برنامه ملی هیدروژن" مکزیک بر پايه پروژه‌‌هايي كه طبيعت کاربردی دارند، برنامه‌ريزي مي‌شود و در آن استفاده از منابع هيدروكربني همچنان به قوت خود باقي است. تلاش مي‌شود، حمایت‌هایی از طرف دولت براي انجام برنامه‌های تحقیق و توسعه و نمایش و نیز برنامه‌های آموزشی انجام گیرد که البته تاکنون تحقق نیافته است.
شورای ملی علوم و فن‌آوری مکزیک نیز اخیراً از تشکیل گروه‌ها و شبکه‌های دانشگاهی برای ارتقاي سطح فعالیت‌های تحقیق و توسعه مرتبط با فن‌آوری هیدروژن و پیل‌سوختی حمایت نموده است. در این شورا يك شبكه پيل‌سوختي با هدف بهبود و ارتقاي سطح همکاری بین مؤسسات مختلف و سرعت بخشیدن به روند توسعه هیدروژن تشكيل شده است. علاوه‌بر اين، شورای ملی علوم و فن‌آوری مکزیک، تقسيم بودجه‌ها، زیرساخت‌ها و منابع انسانی را در این بخش به عهده دارد.
در سال 2003 شبکه هیدروژن در دانشگاه ملی مكزيك با عضويت مسئولان بخش انرژی، آزمایشگاه‌های ملی و ... با هدف ترویج پروژه‌های صنعتی این بخش تشکیل شد. در مؤسسه تحقیقاتی الکترونیک مکزیک (IIE)، مطالعات و تحقيقات هیدروژن و پیل‌سوختی به‌طور خاص بر روي تولید هیدروژن از منابع انرژي تجديدپذير چون انرژی خورشیدی و استفاده از پيل‌های فتوولتائیک متمركز شده است. توسعه سیستم‌های پیل‌سوختی پليمري با توان پايين، توسعه پيل‌سوختي پليمري در كاربردهاي ويژه، توسعه صفحات دوقطبی و هم‌چنين بررسی مکانیسم‌هاي مختلف هدایت، طراحی و ساخت مدنظر تلاش‌هاي محققان اين مؤسسه مي‌باشد.
در دانشگاه UNAM نيز يك خودروي پيل‌سوختي كوچك ساخته شده است كه با الهام از يوز پلنگ مكزيكي طراحي شده است.
نمایش اتوبوس پیل‌سوختی در مکزیکوسیتی
شركت بلارد اولين اتوبوس پيل‌سوختي شهري (NEBUS) را در مكزيكوسيتي با حمايت مالي آژانس حفاظت از محيط‌زيست و با هدف مشخص نمودن عملكرد اين اتوبوس‌ها در شرايط هوايي مكزيكوسيتي ارائه نمود. در این اتوبوس، هیدروژن فشرده در یک مخزن خارجی ذخیره شده و به آسانی سوخت‌گیری مي‌شد. با توجه به شرايط و مشكلات انرژي مكزيك، بخش حمل‌ونقل به عنوان اولین کاربرد فن‌آوری هیدروژن در این کشور مطرح مي‌باشد.
پروژه نمایش اتوبوس هیدروژنی در مكزيكوسيتي در حال پیشرفت است که می‌توان از این طریق به افزایش سطح آگاهی از فن‌آوری‌های هیدروژن در میان عموم مردم امیدوار بود. اين پروژه بر اساس برنامه توسعه سازمان ملل و سازمان بودجه محیط‌زیست جهانی (UNDP-GEF) و پروژه‌های اتوبوس‌های پیل‌سوختی و هیدروژن سرمایه‌گذاری شده در کشورهای در حال توسعه انجام می‌شود. این کشورها بزرگترین شهرهای دنیا را دارند و لذا GEF و بانک جهانی، خواستار افتتاح بازار پیل‌سوختی برای حمل‌ونقل عمومی و نيز ساخت اتوبوس‌های پیل‌سوختی هیدروژن با کمترین هزینه در آنها می‌باشند. اتوبوس‌های پیل‌‌سوختی در امریکای شمالی و مرکزی، بازار عمده‌ و گسترده‌اي خواهند داشت و در صورت ساخت اين اتوبوس‌ها در مكزيك، هزینه ساخت کمتر خواهد بود.
نمایش اتوبوس پیل‌سوختی و جايگاه سوخت‌گيري هيدروژن به‌وسیله آژانس حمل‌ونقل الکتریکی مکزیکوسیتی (SETRAVI) و سازمان خدمات حمل‌ونقل برقی (STE) اين شهر و با هدف توسعه، ساخت و تجاری‌سازی این اتوبوس‌ها در مقياس وسیع اجرا می‌شود و UNAM و دانشگاه ملی Autonoma مکزیک از آن‌ها بهره‌برداري مي‌كنند. در پیشنهادیه اصلی اين برنامه، 10 اتوبوس برای مدت 5 سال درنظر گرفته شده است. البته تحقق این امر در مدت زمان ذکر شده غیرمحتمل می‌نماید. نمایش اتوبوس پیل‌سوختی برای توسعه زیرساخت هیدروژن و سوخت‌گیری هیدروژن نيز به‌کار می‌رود و بدين ترتيب شرایط فنی كاربرد اتوبوس هیدروژنی و جایگاه سوخت‌گیری هیدروژنی مهیا می‌گردد. با این کار می‌توان فن‌آوری هیدروژن را با دیگر فن‌آوری‌های جدید و پاك مقايسه کرد.
هزینه ساخت هر سيستم پیل‌سوختی خودرويي در حدود 2500-2000 دلار يا 100 دلار به‌ازای تولید هر کیلووات انرژی می‌باشد. اگر فقط 5/0 درصد از وسایل‌نقلیه مكزيك از موتور احتراق داخلی به پیل‌سوختی تبدیل شوند، بازار بالقوه‌ای در حدود 1625 میلیون دلار به‌وجود مي‌آيد.
سیستم پیل‌سوختی یکپارچه هیدروژني- خورشیدی در مکزیک
تحقیق و توسعه در زمینه انرژی هیدروژن، اشتياق گروه‌های تحقیقاتی دانشگاه‌هاي مختلف را در ایجاد شبکه پیل‌سوختی هیدروژن- خورشیدی برانگیخت. فعالیت‌های اين شبكه شامل تحقیق در مورد مواد پيشرفته، سوخت‌های تجدیدپذیر جدید مثل هیدروژن، پيل‌‌های خورشیدی و سیستم‌های فتوولتائيك، پیل‌های سوختی، سوخت‌های زیستی و ... می‌باشد.
فعالیت‌های این شبکه در زمينه هيدروژن حول محورهاي مهمي مانند تولید هیدروژن به‌روش‌هاي الکترولیز و فوتوالکترولیز، توليد هیدروژن زيستي با استفاده از میکروارگانیسم‌ها و نيز مواد جديد برای تولید هیدروژن متمركز گرديده است. هم‌چنين ذخیره هیدروژن به‌صورت هیدریدهای فلزی و ذخیره آن در نانو مواد و باتری‌های هیدرید فلزی و استفاده از هیدروژن در تولید مواد شیمیایی، پالایش نفت و پیل‌های سوختی از ديگر موضوعات مورد علاقه شبكه پیل‌سوختی هیدروژن- خورشیدی مكزيك مي‌باشد. اين شبکه كمك مي‌كند در بخش‌هاي مختلف مکزیک، شبکه برق محلی که به سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر متصل می‌باشد، تشكيل شود.
در حال حاضر، دو سیستم یکپارچه انرژی تجدیدپذیر آزمایشی در حال توسعه است. اولین مورد، شبکه محلی سیستم پیل‌سوختی هیدروژني- فتوولتائيك با توان 10 کیلووات می‌باشد که در مرکز تحقیق انرژی برای برق‌رسانی نصب شده و دومین مورد، سیستم پیل‌سوختی هیدروژني- بادی با توان 10 کیلووات است که قسمتی از برنامه دانشگاه پلی‌تکنیک چیاپاس (Chiapas) برای برق‌رسانی و پمپاژ آب می‌باشد.
این نوع از سیستم‌های انرژی يكپارچه برای ارزیابی جنبه‌های فني، اقتصادی و محیط‌زیستی فن‌آوری‌های مختلف انرژی‌های تجدیدپذیر انجام می‌شود. این سیستم‌ها بر پایه تأمين جریان برق مستقیم و یا متناوب از انرژي بادي و یا فتوولتائيك، یک پيل الکترولیتی برای تجزیه آب به هیدروژن و اکسیژن، مخازن ذخیره گاز و یپل‌های سوختی تشكيل شده‌اند.
مالزي
مالزي در حال آماده‌سازي خود براي نفوذ فن‌آوري‌هاي پيل‌سوختي، انرژي هيدروژن و انرژي خورشيدي مي‌باشد. کميته ملي راهبري انرژي هيدروژن، انرژي خورشيدي و پيل‌هاي سوختي در وزارت انرژي، آب و ارتباطات اين کشور تأسيس شده است. اين کميته، مديريت و رهبري نقشه‌راه انرژي هيدروژن، انرژي خورشيدي و پيل‌هاي سوختي را برعهده دارد. يک گروه عملياتي، زير نظر مرکز انرژي مالزي، نقشه‌راه به‌کارگيري هيدروژن و پيل‌سوختي را براي بيست سال آينده تهيه نموده است. اين نقشه‌راه، پنج استراتژي عمده، شامل دست‌يابي به هزينه قابل رقابت و توسعه بازار مصرف، تحقيق و توسعه فن‌آوري پيل‌سوختي، توسعه سياست‌ها و استانداردها، افزايش آگاهي عموم و ايجاد انگيزه‌هاي مالي و سرمايه‌گذاري را دنبال مي‌کند. برخي از اهداف تعيين شده در نقشه‌راه هيدروژن و پيل‌سوختي در مالزي عبارتند از:

اهداف کوتاه‌مدت(2010-2005)
 ساخت نمونه اوليه پيل‌سوختي پليمري با توان 5 کيلووات و پيل‌سوختي متانولي
 تجاري‌سازي واحد انرژي پيل‌سوختي پليمري قابل‌حمل با ظرفيت 500 وات تا 1 کيلووات
 آغاز توسعه پروژه‌هاي نمايشي خودرو (اتوبوس پيل‌سوختي، خودروي پيل‌سوختي پليمري، موتور‌سيکلت پيل‌سوختي پليمري) و پيل‌سوختي کوچک متانولي
 واحد انرژي پشتيبان پيل‌سوختي با ظرفيت 2 مگاوات
 تجاري‌سازي سيستم پيل‌سوختي سيستم تهويه مطبوع اتوبوس با توان 5 کيلووات
 توليد 50 مگاوات برق غيرمتمرکز با پيل‌هاي سوختي
 تکميل مطالعات امکان‌سنجي و پيوستن به كارگروه بين‌المللي براي توسعه استانداردها
 پروژه نمايشي باد- فتوولتائيک براي توليد هيدروژن با ظرفيت 5 کيلووات
 تجاري‌سازي 5 واحد نمايشي توليد هيدروژن و دو جايگاه سوخت‌گيري هيدروژن
 افزايش 10 درصدي بازار فروش هيدروژن و کاهش 20 درصدي هزينه‌ها

اهداف ميان‌‌مدت(2020-2010)
 ساخت 50 دستگاه اتوبوس پيل‌سوختي
 توليد 10 مگاوات انرژي از پيل‌سوختي اکسيد‌جامد و اسيد فسفريک
 کاهش 30 درصدي هزينه فن‌آوري هيدروژن و پيل‌سوختي
 عرضه خودروهاي پيل‌سوختي (100 خودروي پيل‌سوختي در بخش حمل و نقل عمومي و 90 درصد موتورسيکلت‌ها)
 توسعه سيستم سوخت‌گيري هيدروژن حاصل از منابع تجديدپذير
 تکميل زيرساخت توليد و توزيع هيدروژن و توسعه فن‌آوري پيشرفته ذخيره هيدروژن

اهداف بلند‌مدت(2030-2020)
 کاهش 50 درصدي قيمت فن‌آوري هيدروژن و پيل‌سوختي
 عرضه خودروهاي پيل‌سوختي (5 درصد خودروهاي اداري، 2 درصد خودرو‌هاي مسافربري و 100 درصد موتورسيکلت‌ها)
 توليد 150 مگاوات ساعت انرژي غيرمتمرکز با پيل‌هاي سوختي
 ساخت نيروگاه‌هاي 100 مگاواتي پيل‌سوختي اکسيد جامد/اسيد فسفريک
 تکميل سيستم‌هاي توزيع هيدروژن و زير ساخت سوخت براي شبکه‌هاي محلي
وزارت علوم، فن‌آوري و ابتکارات مالزي (MOSTI) پيل‌هاي سوختي، انرژي هيدروژن و انرژي خورشيدي را در اولويت تحقيقات خود قرار داده است. MOSTI از سال 1996تاکنون، براي تحقيق و توسعه در اين زمينه‌ها 6/13 ميليون دلار سرمايه‌گذاري نموده است. 8/2 ميليون دلار از اين بودجه به فن‌آوري‌هاي توليد و ذخيره‌سازي هيدروژن اختصاص دارد. اين سرمايه‌گذاري، تحقيقات در زمينه‌ سيستم‌هاي توليد هيدروژن فتوولتائيک و هيبريدي باد- فتوولتائيک، پيل فتوالکتروشيميايي، سيستم هيبريدي بيومس- فتوالکتروشيميايي، فن‌آوري فيلم نازک و ساخت پيل‌سوختي و مواد، توسعه نمونه اوليه پيل‌هاي سوختي پليمري، فن‌آوري توليد و ذخيره‌سازي هيدروژن، هم‌چنين موتورسيکلت پيل‌سوختي پليمري و پيل‌سوختي سيستم تهويه مطبوع اتوبوس و ... را شامل مي‌شود.
بخشي از پروژه‌هاي وزارت علوم در دو دانشگاه Kebangsaan و دانشگاه Teknologi مالزي پيرامون توسعه پيل‌هاي سوختي، الکترولايزرهاي فتوولتائيک و سيستم‌هاي ذخيره هيدروژن در حال انجام مي‌باشد.
هم‌چنين يک واحد مسکوني هيدروژني- خورشيدي (EcoHouse)با هدف توسعه فن‌آوري هيدروژن و فن‌آوري انرژي خورشيدي به‌عنوان منبع مناسب انرژي براي کاربردهاي مسکوني در دانشگاه Kebangsaan ساخته شده است. در اين خانه، سيستم توليد و ذخيره فتوولتائيک و مولد هيدروژني HOGEN RE شرکت پروتون و يک پيل‌سوختي براي دريافت، ذخيره و توليد الکتريسيته براي تأمين انرژي منزل ترکيب شده است.
ترکیه
به موازات پیشرفت انرژی هیدروژنی در دنیا، محققانی در کشور ترکیه نیز از دهه 1970 به تولید هیدروژن ‌زیستی، کاربرد هیدروژن در پیل‌های ‌سوختی و موتورهای احتراق داخلی و نیز ذخیره‌سازی هیدروژن علاقمند شده‌اند و با تلاش‌های انجام شده توسط گروه‌های دانشگاهی، سطح علاقمندی شرکت‌های این کشور به این انرژی نیز روبه‌رشد می‌باشد. طراحی و ارائه سیستم‌های انرژی هیدروژنی به‌عنوان جدیدترین پاسخ به مشکلات انرژی جهان در آینده برای نخستین بار در ترکیه در سال 1974 توسط دکتر وزیراوغلو صورت گرفت.
با نگاهی به منابع تهیه هیدروژن در ترکیه، آب دریای سیاه که 90 درصد آن غیرهوازی است و حاوی سولفید هیدروژن می‌باشد بهترین گزینه به‌نظر می‌رسد. تحقیقات زیادی در زمینه تولید هیدروژن با استفاده از راکتورهای الکترولیز و اکسیداسیون در حال انجام است و یا در ارتباط با تولید هیدروژن با سیستم‌های فتوکاتالیستی با کاربرد ذرات شبه‌هادی جریان دارد. هم‌چنین پروژه مشترکی با کشور بلغارستان به‌منظور استحصال هیدروژن از دریای سیاه با استفاده از انرژی خورشیدی و بادی در جریان است.
ترکیه از منابع عظیم اورانیوم، توریم و بور برخوردار است. این کشور، 75 درصد کل ذخایر سنگ‌معدن بور جهان را در اختیار دارد. ترکیبات بور در میان سایر هیدرات‌های فلزی، برای ذخیره‌سازی هیدروژن جهت کاربرد در پیل‌های سوختی مناسب‌تر است لذا دولت ترکیه تحقیق و توسعه بر روی ترکیبات بور را آغاز نموده است. مطالعات لازم برای تأسیس مؤسسه بور به اتمام رسیده است. این مؤسسه، زمینه‌های کاربرد جدید برای بور، تولید محصول از آن و بهبود کیفیت محصولات را ارزیابی می‌کند.
دولت ترکیه از اهمیت منابع ملی انرژی تجدیدپذیر و انرژی هیدروژنی به‌خوبی آگاه است. تولید انرژی هیدروژنی، سرمایه‌گذاری و ترغیب برای توسعه زیرساخت‌های ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل در برنامه‌ریزی‌ها و برآوردهای آتی این دولت قرار گرفته است. دولت ترکیه، ضرورت ایجاد امکانات تحقیقاتی، کاربردهای آزمایشی، بودجه‌های بین‌المللی و همکاری‌های بین‌المللی در سطح آکادمیک را احساس کرده، منابع انرژی تجدیدپذیر خود را متنوع ساخته و با به‌کارگیری منابع انرژی تجدیدپذیر غنی خود در طرح‌های آینده انرژی خود، جایگاه مستحکمی برای این منابع در نظر گرفته است. برای پیشرفت ترکیه، تمامی منابع تولید انرژی ارزان و بدون آلایندگی لحاظ می‌شوند به‌ویژه ذغال‌سنگ، ذخایر سولفید هیدروژن در دریای سیاه، ذخایر سنگ‌معدن بور، انرژی خورشیدی، بادی و زیست‌توده برای تولید هیدروژن از اهمیت شایانی برخوردارند که ضروری است با فن‌آوری‌های انرژی مدرن از آن‌ها استفاده کرد.
به‌منظور توسعه زیرساخت‌های تولید، ذخیره‌سازی و انتقال هیدروژن، دولت و دانشگاه‌های ترکیه از مطالعات صنعتی حمایت می‌کنند. دولت به تشویق تحقیقات آکادمیک انرژی هیدروژن می‌پردازد و انجمن TUBITAK (انجمن تحقیقات فنی و علمی ترکیه) نیز برای ارتباط و تعامل گروه‌های تحقیقاتی آکادمیک و صنعتی بر مبنای مطالعات تحقیق و توسعه انرژی هیدروژنی، گام‌های اساسی برداشته است.
دولت ترکیه در نشست‌های متعددی به شرح فعالیت‌های انجام شده در زمینه هیدروژن و پیل‌سوختی پرداخته است. ازجمله کمیسیونی متشکل از مدیریت توسعه و ارزیابی منابع انرژی الکتریکی (EIE) و وزارت انرژي و منابع طبیعی ترکیه، در ماه جون سال 2003 در پاریس نشستی را با عنوان "اولین نشست گروهی جهت‌دهی هیدروژن آژانس بین‌المللی انرژی" در خصوص هیدروژن و پیل‌های ‌سوختی ترتیب داد. در این جلسه، گزارشی در ارتباط با روند توسعه حمل‌ونقل هیدروژنی و فن‌آوری‌های پیل‌سوختی در ترکیه و اطلاعاتی راجع به برنامه‌های این کشور در این زمینه ارائه شد.
ترکیه در کنفرانس "انرژی هیدروژنی و پیل‌های سوختی" کمیته هیدروژن HLG (گروه سطح بالا) سازمان‌دهی شده توسط کمیته اجرایی انرژی هیدروژنی انجمن اروپایی، در ژوئن 2003 در بروکسل بلژیک حضور داشت و در تهیه گزارش نهایی کنفرانس، مبنی بر تعیین استراتژی‌های 50 سال آینده اتحادیه اروپا در ارتباط با انرژی هیدروژن مشارکت نمود. این تلاش‌ها بیانگر علاقمندی دولت جدید ترکیه به انرژی هیدروژنی و تمایل آن‌ها برای همکاری بین‌المللی در این زمینه می‌باشد.
اولین و دومین کنگره ملی هیدروژن، در جولای 2002 و 2003 با مشارکت گسترده گروه‌های پژوهشی برگزار گردید. هدف این کنگره، اطلاع‌رسانی به دولت و مردم، درخصوص وضعیت مطالعات و پیشرفت‌های انرژی هیدروژنی در سطح جهان بود. انتظار می‌رود به موازات رشد تمایل دولت ترکیه و بخش خصوصی این کشور به انرژی هیدروژن، علاقمندی عمومی به این موضوع نیز گسترش یابد.
بنا بر پیشنهاد گروه تحقيقاتي دانشگاه صنعتي استانبول، روز 18 مارس، روزي که انرژي هيدروژني متولد شد، به‌عنوان روز جهاني هيدروژن شد. بدين ترتيب، 18 مارس 2004، براي اولين بار به‌عنوان روز جهاني هيدروژن در استانبول ترکيه جشن گرفته شد.
فعالان کليدي هيدروژن و پيل‌سوختي
مرکز بین‌المللی فن‌آوري‌هاي انرژي هيدروژني (UNIDO-ICHET) در سال 2004، به‌دنبال توافق UNIDO (سازمان توسعه صنعتی ملل متحد ) و وزارت انرژي و منابع‌طبيعي ترکيه، در استانبول تأسيس شد. اين مرکز باتوجه به مفاد اين توافق با تأمين بودجه مالي، امکانات و تخصص مربوط به تمامي جوانب فن‌آوري‌هاي تبديل انرژي ازجمله هيدروژن، به‌عنوان واسطه‌اي براي تبادل دانش و فن‌آوري میان کشورهاي توسعه‌يافته و در حال توسعه عمل مي‌کند.
انجمن تحقيقات فني و علمي ترکيه (TUBITAK) مديريت، سرمايه‌گذاري و هدايت تحقيقات را در اين کشور به‌عهده دارد که در سال 1963 با رسالت پيشرفت علم و فن‌آوري، تحقيقات و حمايت از محققان ترک تأسيس شد.
مرکز تحقيقاتي مارمارا در انجمن TUBITAK تحقيقاتي پيرامون توليد هيدروژن به‌روش‌هاي بيولوژيکي انجام مي‌دهد. ذخيره‌سازي و حمل‌ونقل هيدروژن با سنگ ‌معدن بور و کاربرد هيدروژن در پيل‌هاي سوختي ازجمله پروژه‌هاي تحقيقاتي در حال انجام در بخش‌هاي مختلف اين مرکز مي‌باشند.
دانشگاه صنعتي استانبول (ITU) بيش از 15 سال است که به مطالعه پيل‌هاي سوختي مي‌پردازد. بخش خودروسازي دانشکده مهندسي مکانيک این دانشگاه صنعتي، در سال 1993 پروژه‌اي را با عنوان احتراق هيدروژن در موتورهاي احتراق داخلي انجام داد. در اين پروژه، مطالعاتي در ارتباط با کاربرد هيدروژن در يک موتور جرقه‌اي تک سيلندر صورت گرفت. اين پروژه، علي‌رغم دست‌يابي به نتايج مثبت، به‌دليل فقدان درخواست‌ها و پشتيباني‌هاي صنعتي ادامه پيدا نکرد.
دانشگاه صنعتي خاورميانه (METU): گروه تحقيقاتي توليد هيدروژن زيستي این دانشگاه، از سال 1981 در زمينه هيدروژن فعاليت مي‌کنند و برنامه تحقيقاتي کنوني اين گروه، بر توليد هيدروژن به‌وسيله Rhodobacter sphaeraides، يک باکتري فتوسنتزي از خانواده غير سولفوري ارغواني، متمرکز شده‌ است.
دانشگاه Halic: دانشکده مهندسي اين دانشگاه، مطالعاتي را در زمينه سيستم‌هاي هيدروژن- خورشيدي و سيستم‌هاي هيدروژن- زيست‌توده انجام مي‌دهد. اين گروه تحقيقاتي، براي معرفي انرژي خورشيدي و زيست‌توده، فعاليت‌هايي را در سراسر ترکيه انجام مي‌دهد.
شرکت امريکايي BIMAS-Foster Wheeler فعاليت‌هايي را در ارتباط با توليد هيدروژن در پالايشگاه‌هاي ترکيه دارد. اين شرکت، واحدهايي را براي توليد هيدروژن، به‌روش اصلاح با بخارآب و از شکست برش نفتي نفتا و گازطبيعي احداث کرده است.
گروه‌هاي تحقيقاتي ديگري در دانشگاه‌هاي مختلف ترکيه، پروژه‌هايي را در ارتباط با توليد، کاربرد، حمل‌ونقل و ذخيره‌سازي هيدروژن آغاز کرده‌اند؛ به‌عنوان مثال، دانشگاه صنعتي Yildiz در شهر استانبول، در زمينه توليد هيدروژن به‌صورت در محل و استفاده از متانول و بروهيدريد سديم براي توليد هيدروژن تحقيق مي‌کند.
دانشگاه صنعتي استانبول، شرکت KOSGEB TTC و دانشگاه Gazi آنکارا، ايده توليد هيدروژن هسته‌اي را براي دستور کار انرژي آتي ترکيه مطرح کرده‌اند. احداث واحد انرژي هسته‌اي در دستور کار دولت ترکيه قرار دارد. مطالعات انجام گرفته در اين راستا، به‌دليل کاهش وابستگي ترکيه به منابع انرژي خارجي با استقبال عمومي مواجه شده است، بنابراين، سيستم توليد هيدروژن هسته‌اي، يکي از گزينه‌هاي ترکيه براي تأمين انرژي در آينده محسوب مي‌شود.
يونان
انجمن هیدروژن یونان در سال 2000 تشکیل گردید و تا سال 2004 به‌صورت ویژه‌ای فعال نبوده ولي این امر در سال 2004 تغییر یافت و انجمن اقدام به برگزاری اولین کنفرانس ملی با نام هیدروژن به‌عنوان حامل انرژی در سپتامبر 2004 نمود. هم اکنون برنامه‌های تحقیق و توسعه ملی انجمن ملی تحقیقات یونان در قالب "برنامه عملیاتی براي رقابتی كردن" که توسط بخش فن‌آوری و تحقیق وزارت توسعه یونان انتشار یافته، هیدروژن و پیل‌های سوختی را نیز دربرگرفته است.
GSRT چهارچوب و زيرساخت‌هايي برای همکاری مؤسسات تحقیق و توسعه یونان در برنامه‌های تدوین یافته با کشورهای خارج از اتحادیه اروپا، مانند استرالیا، کانادا، ژاپن و امریکا ایجاد کرده است.
در سال 2003، CRES ابتکار ملی برای ایجاد "جزایر هیدروژن" را با حمایت 30 عضو و شرکت‌های محلی آغاز نمود. پس از آن "برنامه فن‌آوری پیل‌های سوختی و هیدروژن در یونان" در سال 2006 تشکیل شد و آن ابتکار را فرا گرفت.
اولین محصول تولیدی از این برنامه تدوین نقشه راه هیدروژن و پیل‌های سوختی در آوریل سال 2007 بود. در اين نقشه‌راه خصوصیاتی که کشور یونان را نیازمند و مستعد اکتساب فن‌آوری هیدروژن می‌کند، چنين برشمرده است: تعداد زیاد جزایر، کثرت مناطق کوهستانی و مناطق دور از دسترس، شبکه جاده‌اي با کیفیت پایین، ضعیف بودن برق شبکه در مناطق خاص، توزیع گاز طبیعی تنها در بخش محدودي از این کشور، وابسته بودن به واردات سوخت‌های فسیلی، کیفیت خوب منابع طبیعی، منابع ذغال‌سنگ قهوه‌اي بومی، منابع خورشیدی، بادی و زیست‌توده فراوان. ازجمله اولویت‌های یونان در به‌کارگیری هیدروژن که در اين نقشه راه آمده عبارتند از:

• واحدهای جانبی کوچک (KW 5-5/0) پیل‌های سوختی کوچک برای کاربردهای خانگی (KW 5-1)
• سیستم‌های متوسط (KW 200-10) برپایه پیل‌های سوختی پلیمری یا اکسیدجامد و یا موتورهای احتراق داخلی
• سیستم‌های بزرگ (KW 200 <) برپایه پیل‌های سوختی پلیمری يا اکسید جامد در ترکیب با واحدهای بزرگ انرژی تجدیدپذیر
• توسعه خودروهای پيل‌سوختي ویژه (مینی‌بوس، گلف، قایق و ...) که یونان در این زمینه از پتانسیل بالایی برخوردار است.
• توسعه قطعات برای کاربردهای بالا نظیر غشا، کاتالیست، الکترود و ...

اهم فعاليت‌هاي یونان
"برنامه عملیاتی در جهت رقابتي كردن"، در کشور یونان شامل جزئیات کاری در زمینه منابع انرژی تجدیدپذیر و ذخیره انرژی می‌باشد. در میان این برنامه‌ها، ذخیره‌سازی هیدروژن در مواد نانو ساختار و توسعه پیل‌های سوختی پلیمری دما بالا وجود دارد. بودجه کلی برای این امر 5/1 میلیون یورو می‌باشد. هم‌چنین این کشور در تعدادی از فعالیت‌های تحقیق و توسعه‌ای و پروژه‌های سرمایه‌گذاری مشترک کمیسیون اروپایی همکاری دارد.
توسعه "جزایر هیدروژن" برای بازار ویژه جزایر یونان که دسترسی به برق شبکه ندارند و یا در مكان‌هاي دور از دسترس فعاليت‌هايي با همکاری دولت صورت پذيرفته است. سرمایه‌گذاری براي توسعه "جزایر هیدروژن" می‌تواند در بازار ويژه جزایر یونان که به برق شبکه متصل نمی‌باشند مناسب و کاربردی باشد.
تحت شبکه هیدروژن و پیل‌سوختی (HFC) یونان، تعدادی از مؤسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌ها در پروژه‌های هیدروژن و پیل‌سوختی فعالیت می‌کنند. این شبکه هم‌اکنون در تلاش برای حمایت از سرمایه‌گذاری فعالیت‌های خود از طریق ERA-NET انجمن اروپا (EC) می‌باشد. بودجه کلی درنظر گرفته شده اين شبكه براي فعالیت‌های تحقیق و توسعه‌ای بیش از 5 میلیون یورو می‌باشد. در زير مؤسسات تحقیقاتی و پروژه‌های مرتبط که شبکه هیدروژن و پیل‌سوختی یونان را تشکیل می‌دهند، توصيف مختصري شده است:
• دانشگاه پاتراس (Patras) در زمینه طراحی و سنتز مواد، تعیین خصوصیات مواد و توسعه کاتالیست و ارزیابی آن و راکتورهای الکتروشیمیایی پیشرفته، پیل‌های سوختی اکسیدجامد، الکترودها و رفرمینگ سوخت‌ها فعالیت می‌کند.
• مؤسسه تحقیقاتی مهندسی فرایند شیمیایی (CRES) در زمینه واحدهای تولید هیدروژن آزمایشگاهی و پایلوت، پیل‌های سوختی اکسیدجامد، الکترولیت پلیمری هادی پروتون و فرایندهای الکتروکاتالیستی دمای بالا فعال ‌است.
• مرکز منابع انرژی تجدیدپذیر (CRES) در زمینه توسعه و نمایش سیستم‌هایی با فن‌آوری‌های هیدروژن و انرژی تجدیدپذیر یکپارچه، تولید هیدروژن از طریق الکترولیز فشار بالا، استفاده از انرژی باد، فن‌آوری‌های ذخیره هیدروژن و مدل‌سازی و بهینه‌سازی سیستم‌های انرژی تجدیدپذیر و هیدروژن کار می‌کند.
• دانشگاه ملی صنعتی آتن (NTVA) بر روی تولید هیدروژن از پسماندهای گازی، تولید هیدروژن از سوخت‌های جامد، کاتالیست‌های واکنش انتقال گاز- آب، جداسازی غشایی، گازی‌سازی سوخت‌های جامد و شبیه‌سازی سیستم‌های برق پیشرفته برپایه پیل‌های سوختی، زیرساخت‌ها و تولید هیدروژن کار می‌کند.
• دانشگاه Thessalia که در آن دانشکده مهندسی مکانیک و صنایع بر روی طراحی، ساخت و آزمایش اجزای پیل‌های سوختی اکسیدجامد و راکتورهای الکتروشیمایی فعالیت می‌کند.
• مؤسسه مهندسی شیمی و فرایندهای شیمیایی دما بالا (ICE/HT) در زمینه طراحی، ساخت و آزمایش اجزای پيل سوختي پلیمری، راکتورها و واکنش‌های الکتروشیمیایی، الکتروکاتالیست‌ها برای پیل‌های سوختی پلیمری، تولید هیدروژن از طریق فرایندهای كاتاليستي و واكافت آب کار می‌کنند.
• مؤسسه علوم موادDemokritos     (NCSR)   برروي تهیه و تعیین خصوصیات مواد نانوساختار، رابط‌های فلزی و اکسیدفلزی، تهیه و آماده‌سازی فیلم‌های نازک و ضخیم و ذخیره‌سازی هیدروژن فعالیت دارد.

گام‌های اولیه تولید هیدروژن از طریق باد در یونان
در ژانویه سال 2002، CRES موافقت خود را مبنی بر ساخت واحد تولید هیدروژن در لاوریو(Lavrio) اعلام کرد. سایت لاوریو شامل پنج توربین بادی می‌باشد. با الکتریسیته تولید شده از باد توسط الکترولیز آب، هیدروژن تولید می‌گردد.
با متعهد شدن مؤسسه نیمه خصوصی CRES به‌صورت پروژه سرمایه‌گذاری مشترک با کمیسیون اروپایی اولين واحد تولید هیدروژن بادي در لاوریو با هزینه‌ای درحدود 300 هزار یورو در سال 2006 آغاز به کار کرد. هیدروژن تولید شده در لاوریو برای برآوردن نیازهای 15 خانوار کافی است و می‌تواند به‌عنوان جایگزینی برای سوخت‌های مایع، جهت گرمایش و اهداف حمل‌ونقل به‌کار رود.
هیدروژن در مخزن هیدرید فلزی (با ظرفیت 50 نرمال مترمکعب) ذخیره می‌شود و در سیلندرهایی با فشار 20 مگاپاسکال فشرده می‌شود. سپس به بازار هیدروژن یونان داده می‌شود تا راهی تجاری برای سرمایه‌گذاری توسعه دهندگان پارک بادي باشد. توربین بادی که مورد استفاده قرار می‌گیرد به برق شبکه متصل است.
هم‌چنين مطالعه پیش امکان‌سنجی مرتبط با سیستم انرژی باد- هیدروژن برای جزیره Kythnos انجام شده است. جزیره Kythnos در یونان در حدود 5/2 مگاوات برق نیاز دارد که هم‌اکنون از طریق ژنراتورهای دیزلی آن را تأمین می‌کند. یک توربین بادی با توان اسمی 500 کیلووات و یک سیستم فتوولتائیک با توان 100 کیلووات نیز در این جزیره نصب شده‌اند. توربین 500 کیلوواتی موجود به واحد تولید، ذخیره هیدروژن و تولید مجدد برق متصل خواهند شد.
شركت‌هاي صنعتي مرتبط با پیل‌سوختی در یونان:
شركت HELBIO، طراحی، ساخت و آزمایش واحد تجاری تولید هیدروژن برای کاربردهای صنعتی را به عهده دارد. اين شركت سیستم فراورش سوخت اتانول برای تولید هیدروژن از زیست‌توده را به‌صورت تجاری عرضه کند. هیدروژن به‌دست آمده از این منابع تجدیدپذیر برای کاربرد در پیل‌های سوختی نیروگاهی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
شركت Tropical S.A. نیز در زمینه یکپارچه‌سازی پیل‌های سوختی ساخته شده توسط کانادا برای کاربردهای نیروگاهی و استفاده در وسایل نقلیه 4 چرخه و 2 چرخه و نیر Gensetها سرمایه‌گذاری می‌کند.
توسعه زيردريايي پيل سوختي در يونان:
دولت یونان در اکتبر سال 1998 اعلام نمود که تصمیم به تولید 4 زير دريايي نوع 214 دارد و در فوریه سال 2000 نیروی دریایی یونان در Skaramanga قراردادی با شرکت HDW (ساختمان مرکزی در هامبورگ آلمان است) برای ساخت 3 زیردریایی نوع 214 امضا نمود. اين شركت از دهه 70 شروع به توسعه زيردريايي پيل‌سوختي نموده بود. لذا اولين سفارش يونان زيردريايي پيل‌سوختي 214 بود كه در کارخانه Keil شرکت HDW در هامبورگ ساخته شده و 2 زير دريايي پيل‌سوختي ديگر در Skaramanga در نزدیکی آتن ساخته شد. هر سه زیردریایی از سه استك پیل‌سوختی پلیمری شرکت زیمنس استفاده می‌کنند که توان هرکدام 120 کیلووات است.
زیردریایی HDW کلاس 214 دارای تجهیزات تولید برق با پیل‌سوختی بوده و می‌تواند کاملاً با استفاده از هیدروژن کار کند. پیل‌سوختی که تأمین انرژی الکتریکی و هیدروژن را عهده‌دار است، به این زیردریایی این امکان را می‌دهد که هفته‌ها بدون آمدن به سطح آب در زیر دریا حرکت کند. باتری‌های زیردریایی‌هایی تبدیلی دیزلی- الکتریکی معمولاً بعد از چند روز حرکت در زیر آب تهی می‌شدند و زیردریایی‌های هسته‌ای می‌توانند ماه‌ها بدون نیاز به سوخت‌گیری در زیر آب باقی بمانند ولی زیردریایی‌های هیدروژنی بدون صدا و غیرقابل ردیابی می‌باشند و مشکلات مربوط به دور ریختن زباله‌های رادیواکتیو را نیز ندارند. کارخانه کشتی‌سازی یونان برای ساخت زیردریایی‌های پیل‌سوختی بیشتر برای ارتش یونان و تحت لیسانس HDW برنامه‌ریزی کرده است. قراردادهای دیگر نیز برای اضافه کردن بخش‌ پیل‌سوختی به زیردریایی‌های فعلی صورت گرفته است. شرکت مؤسسه Air Products در سال 2007 جایگاه سوخت‌گیری را برای زیردریایی HDW 214 مربوط به نیروی دریایی یونان آماده نمود. اين شركت در سال 2008 با همکاری شرکت Hellas Air Pro زیردریایی پیشرفته‌ای با سوخت هیدروژن براي نيروي دريايي يونان آماده کرده‌اند. یونان اکنون دارای 3 زیردریایی پیل‌سوختی و یک جایگاه سوخت‌گیری هیدروژن است و ساخت نمونه چهارم برای سال 2009 برنامه‌ریزی شده و ارزش قرارداد 21 میلیون یورو است.
روماني
آنچه از سايت‌هاي انگليسي زبان در مورد كشور روماني به دست آمده، نشان مي‌دهد در اين كشور سند و چشم‌انداز واحدي در مورد اهداف درازمدت توسعه هيدروژن و پيل‌سوختي و كاربرد وسيع آنها تدوين نشده است و كليه تحقيقات اين عرصه كه غالباً هم در زمينه توليد و ذخيره‌سازي هيدروژن است، در قالب پروژه‌هايي كه زيرمجموعه برنامه‌هاي ملي هستند، انجام شده است:
"طرح ملی تحقیق و توسعه و نوآوری" که توسط وزارت آموزش و تحقیق برای سال‌های بعد از 2000 ارائه شد، شامل 12 برنامه است. که از این 12 برنامه تعدادی به‌طورخاص به پیل‌های سوختی و ذخیره‌سازی هیدروژن مرتبط می‌باشند كه عبارتند از:
برنامه تحقیق و توسعه هسته‌ای که در حدود 6/2 درصد از بودجه آن يعني 135 هزار یورو در سال‌هاي 2004 و 2005 به تحقیق و توسعه هیدروژن اختصاص یافت.
برنامه MENER که برنامه ملی تحقیق و توسعه و نوآوری در زمینه محیط‌زیست، انرژی و منابع از طريق افزایش رقابت اقتصادی و توسعه پایدار اقتصادی است و انرژی‌های تبدیلی و جدید و تجدیدپذیر را شامل می‌شود. در طي اين برنامه، در سال 2004، طراحی و مطالعه ويژگي‌هاي مجموعه غشا- الکترود برای پیل‌های سوختی پلیمری با بودجه‌ای معادل 30 هزار یورو توسط INCDTCI-ICSI Romnicu Valcea انجام گردید.
برنامه MATNANTECH که برنامه تحقیق و توسعه و نوآوری در زمینه مواد جدید و فن‌آوری‌های در سطح نانو و میکرو می‌باشد و تولید مواد برای مهندسی فرایند و کاربردهای محیط‌زیستی و شیمیایی با اهداف تولید مواد مناسب براي ذخیره‌سازی و تبدیل و تولید انرژی را شامل می‌شود.
برنامه CERES که برنامه تحقیق و توسعه و نوآوری در موضوعات اساسی جهت جذب علاقه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. در يكي از زير برنامه‌هاي CERES، پروژه مطالعه آلیاژهای فلزی نرم براي ذخیره‌سازي‌ هیدروژن در سال 2004 و 2005 با بودجه‌اي برابر 43 هزار یورو توسط INCDIE ICPE-CA بخارست انجام شد و هدف آن توسعه روش آزمایشگاهی به‌دست آوردن اين مواد برپایه منیزیم و هیدریدها بود.
پروژه‌ مهم ديگر در زمینه هیدروژن و پیل‌سوختی در رومانی پروژه الکترودهای سرامیکی قابل استفاده در پیل‌های سوختی اکسیدجامد در دماهای متوسط بود که با بودجه‌اي معادل 27 هزار يورو از سال 2001 تا 2004 صورت گرفت.
در نوامبر 2004، وزارت آموزش و تحقیق رومانی پشتیبانی خود از "برنامه تحقیق و توسعه منطقه‌ای" با بودجه كلي 8/5 ميليون يورو را که با هدف حمایت از رقابت اقتصادی رومانی و آماده‌سازی آن جهت یکپارچه‌سازی فضای تحقیقاتی اروپا انجام می‌گرفت، اعلام کرد.
یکی از پروژه‌های منطقه‌ای "توسعه برنامه یکپارچه‌سازی تحقیق و توسعه هیدروژن و پیل‌های سوختی" بود که با حمایت مالی 351 هزار یورویی همراه بود و 270 هزار یورو از بودجه آن، توسط وزارت آموزش و تحقیق و 81 هزار یورو نیز توسط خود اعضا تأمین می‌شد. در این برنامه، شبکه‌ای از 9 سازمان تحقیق و توسعه فعال در عرصه هیدروژن و پیل‌سوختی با هدف کلی توسعه توانمندی‌های رومانی در این زمینه و ارتقای جایگاه کشور به سطحی که مجاز به پیوستن به برنامه هیدروژن و پیل‌سوختی اروپا (HFP) باشند، همکاری می‌کنند. این برنامه، توسط مؤسسه تحقیق و توسعه ملی کرایژنیک و ایزوتوپیک، مدیریت می‌شود.
اعضای این کنسرسیوم شامل شرکت‌های خصوصی و سازمان‌های دولتی (مؤسسات تحقیق و توسعه دولتی و دانشگاه‌ها) می‌باشند. این پروژه برپایه تحقيقاتی در مورد هیدروژن و پیل‌سوختی و توانمندی‌های فنی بود که توسط اعضا در دیگر برنامه‌های ملی تحقیق و توسعه ازجمله MENER (برنامه محیط‌زیست، انرژی و منابع) و یا CERES (برنامه تحقیقات بنیادی در ایجاد علاقه‌مندي اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی) به‌دست آمده است.
ازجمله فعالیت‌های انجام شده در این راستا ساخت واحد پایلوت به‌صورت نمایشی- تجربی برای تبدیل انرژی با استفاده از پیل‌های سوختی پلیمری بود که ساخت آن‌ها در ICIT Rimnicu Vilcea در سال 2002 شروع شده و در سال 2004 به اتمام رسید.
هم‌چنین تحقیقات بر روی پیل‌های سوختی اکسیدجامد توسط مؤسسه تحقیق و توسعه ملی، مؤسسه تحقیقات پیشرفته مهندسی الکترونیک ICPE-CA و شرکتICEMENERG شروع شد و از مهمترین اهداف آن می‌توان به آماده‌سازی و تعیین خواص مواد سرامیکی برای پیل‌های سوختي اکسیدجامد دما متوسط اشاره کرد. خالص‌سازی هیدروژن، ساخت و تعیین مشخصات غشاهای غیرآلی متخلخل به‌عنوان جانشینی برای غشاهای گران قیمت پالادیوم نيز از جمله موضوعات تحقيقاتی اين پروژه می‌باشد.
برنامه‌ تحقیقاتی دیگری از سال 2005 توسط وزارت آموزش و تحقیق در زمینه انرژی آغاز شده است و پیرامون موضوعات مختلف هیدروژن و پیل‌های سوختی، تولید برق تجدیدپذیر، استفاده از منابع تجدیدپذیر به‌منظور گرمایش و سرمایش و فن‌آوری و ذخیره‌سازی گاز دی‌اکسیدکربن، شبکه‌های انرژی هوشمند و صرفه‌جویی و بالا بردن راندمان انرژی متمرکز گردیده است.
در پیشنهادیه‌های پروژه‌های جدید غالباً بر تولید هیدروژن با استفاده از غشاي رفرمر برای کاربرد در پیل‌های سوختی پلیمری تأکید شده است. این غشای رفرمر، تولید و جداسازی هیدروژن را به‌صورت همزمان انجام می‌دهد و با توجه به تولید هیدروژن با خلوص بالا، نیاز به واحد خالص‌سازی هیدروژن رفع مي‌شود. استفاده از این غشا، دمای انجام واکنش را نیز کاهش می‌دهد. توسعه سیستم‌های مکمل برای تولید برق با استفاده از پیل‌های خورشیدی و ساخت و بررسی خصوصیات مواد جدیدی برای مجموعه غشا- الکترود پیل‌های سوختی پلیمری نيز ازجمله پروژه‌های تحقیقاتی جدید می‌باشد. علاوه بر آن مي‌توان به پروژه‌هاي زير نيز اشاره نمود:
- توسعه غشاهای انتخابی سرامیکی برای اکسیژن در فرایندهای شیمیایی دما بالا در سال 2004 با بودجه 33 هزار یورو؛
- پروژه مواد کامپوزیت سرامیکی برای پیل‌های سوختی اکسیدجامد در سال 2000 و با بودجه‌ای معادل 47000 یورو در زمینه فراورش و تعیین مشخصات مواد اکسیدی برای پیل‌های سوختی اکسیدجامد دما متوسط؛
- پروژه ذخیره ایزوتوپ‌های هیدروژن در فلزات و ترکیبات فلزی در سال 2001 با بودجه 69 هزار یوروتوسط INCDTCI-ICSI Romnicu Valcea،INCDIE ICPE-CA، دانشگاه Pitesti و پلي‌تكنيكCluj ؛
- پروژه بهینه‌سازی هندسی و ترمودینامیکی استک پیل‌های سوختی پلیمری در سال 2004 و با بودجه‌ 91 هزار یورو؛
- پروژه سیستم یکپارچه تولید برق با استفاده از پیل‌های سوختی پلیمری و هیدروژنی در سال 2001 با بودجه 156 هزار یورو توسط INCDTCI-ICSI Romnicu Valcea؛
- پروژه تبدیل انرژی و فن‌آوری ذخیره آن با استفاده از پیل‌های سوختی برای کاربرد در مخابرات در سال 2002 و با بودجه 89 هزار یورو توسط INCDTCI-ICSI Romnicu Valceaو دانشگاه پلي‌تكنيك Cluj.
هم‌چنين، ائتلاف هیدروژن و پیل‌های سوختی تشكيل شده كه یک سازمان‌ غیردولتی است و موجب ارتباط بیشتر و محکم‌تر محققان رومانی با برنامه فن‌آوری هیدروژن و پیل‌سوختی اروپا مي‌شود. این سازمان، حمایت از تحقیقات و تولید پیل‌های سوختی و هیدروژن در رومانی و نیز حمایت از نوآوری‌های فنی در زمینه مواد لازم برای پیل‌های سوختی و ذخیره‌سازی هیدروژن از طریق حمایت‌‌های مالی و به‌کارگیری محصولات را برعهده دارد. حمایت لجستیکی از همه فعالیت‌های تحقیقی، تولید و استفاده از پیل‌های سوختی و هیدروژن و انتقال و ارتقاي فن‌آوری‌های مؤثر و استانداردسازی در این زمینه و فعالیت‌های تشویقی در استفاده از هیدروژن و پیل‌های سوختی در فعالیت‌های خانگی و اقتصادی نیز از دیگر وظايف این ائتلاف می‌باشد.
شرکت Technip قراردادی برای احداث کارخانه تولید هیدروژن در پالایشگاه Petromidia رومانی با Romninserv و پالایشگاه Rompetrol انعقاد کرده است. این کارخانه براساس فن‌آوری انحصاری Technip احداث خواهد شد و ظرفیت تولید هیدروژن آن در حدود 40 هزار مترمکعب در ساعت و با خلوص 98/99 درصد خواهد بود و در حدود 40 تن در ساعت بخار فشار بالا تولید خواهد گردید.

مراکز فعال در زمینه تحقیق و توسعه پیل‌های سوختی در رومانی:
از سازمان‌های درگیر در تحقیقات هیدروژن و پیل‌سوختی در رومانی می‌توان به ICSA Romnicu Valcea (تحقیق و توسعه و نمایش پیل‌های سوختی پلیمری) وNCDIE ICPE-CA (تحقیق و توسعه و نمایش پیل‌های سوختی پلیمری و اکسیدجامد) و IFTM ITIM Cluj Napoca (تحقیق و توسعه در مورد هیدروژن) و مؤسسه تحقیق و توسعه Iasi (تحقیق و توسعه پیل‌های سوختی) و ICEMENERG (تحقیق و توسعه در زمینه پیل‌های سوختی اکسیدجامد) و مؤسسه شیمی- فیزیک بخارست با نام "Ilie Murgulescu" (تحقیق در مورد پیل‌های سوختی) اشاره نمود. دانشگاه بخارست دانشگاه Craiova و دانشگاه OVIDIUS کونستانتا و دانشگاه پلی‌تکنیک بخارست از دانشگاه‌های فعال رومانی در این زمینه به‌شمار مي‌روند.
پاکستان
دولت پاکستان موافق پشتیبانی و حمایت از تحقیق و توسعه مربوط‌به راه‌حل‌های مسائل انرژی و محیط‌زیست می‌باشد و در وزارت علوم و فن‌آوری و کمیسیون آموزش عالی این کشور، برنامه تحقیق و توسعه انرژی هیدروژن در جریان است. چندین طرح توسعه به‌منظور تواناسازی پاکستان برای معرفی سیستم‌های انرژی هیدروژنی و بدین‌وسیله کاستن از مشکلات انرژی و محیط‌زیست این کشور ارائه گردیده است.
ستاد انرژی جایگزین پاکستان، از دانشگاه‌های مختلف برای راهبرد تحقیق و توسعه فن‌آوری‌های انرژی تجدیدپذیر حمایت می‌کند و دو آزمایشگاه تحقیقاتی بیودیزل و یک آزمایشگاه تحقیقاتی پیل‌سوختی در سه دانشگاه دولتی مختلف تأسیس نموده است.
این ستاد، سازندگان بین‌المللی فن‌آوری‌های نو را موظف نموده است، در جریان برگزاری اولین کارگاه پیل‌سوختی پاکستان، آموزش‌های لازم را به سرمایه‌گذاران محلی ارائه دهند.
علاوه بر آن با توجه به منابع مالی که در اختیار دارد، ابتکاراتی چشمگیر در ترویج و توسعه فن‌آوری پیل‌سوختی هیدروژنی در پاکستان انجام داده است. این ستاد مترصد ارائه اتوبوس‌های پیل‌سوختی هیدروژنی- متانولی در شهرهای بزرگ پاکستان می‌باشد. هم‌چنین یک خودروی برقی پیل‌سوختی در پروژه‌ای که از سوی برنامه توسعه بخش عمومی (PSDP) حمایت می‌شود، توسعه داده است. این پروژه از ماه مه سال 2006 آغاز شد و در مدت 6 ماه به پایان رسید و اکنون در فاز تست و توسعه قرار دارد. ظرفیت پیل‌سوختی مورد استفاده در آن 2/1 کیلووات است که به همراه سیستم باتری، برای رانش موتور 4 کیلووات کافی است. توسعه این خودرو، حرکتی کوچک اما جالب در زمینه فن‌آوری هیدروژن می‌باشد. شماتیکی از این خودرو در شکل (1) نشان داده شده است.
 
شكل 1، شماتيك اولين خودرو پيل سوختي پاكستان

توسعه پیل‌های سوختی هیدروژنی در بخش حمل‌ونقل، از لحاظ اقتصادی با صرفه و جایگزین دوستدار محیط‌زیست برای تحقق سریع آینده‌ای درخشان و سالم در کشور پاکستان می‌باشد. مشخصات اولین خودروی پیل‌سوختی پاکستان به صورت زير مي باشد:
ظرفيت: 4 نفر
ولتاژ خروجي: 48 ولت
جريان ورودي: 25 آمپر
ابعاد (طول × عرض × ارتفاع): 1850×1180×3150 ميلي متر مكعب
برد مسافتي: > 70 كيلومتر
ماكزيمم سرعت: 27 كيلومتر بر ساعت
قدرت موتور: 4 كيلو وات
صدا: 70 دسي بل
مسافت ترمز: <4 متر
پيل سوختي پليمري: 1/2 كيلووات (46 آمپر و 26 ولت)
سوخت: هيدروژن خالص خشك با خلوص 99/99% (فشار 10 تا 250 psi)
آلايندگي: آب مايع (ماكزيمم 87/0 ليتر در هر ساعت)

فعالان کلیدی پیل‌سوختی در پاکستان
پژوهشگاه فن‌آوری اطلاعات COMSATSسازمانی دولتی است که در شهر لاهور واقع شده و در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی، پذیرای دانشجویان در رشته‌های فن‌آوری اطلاعات، بازرگانی و مهندسی می‌باشد. دانشکده فیزیک این پژوهشگاه به تحقیق بر روی پیل‌های سوختی پلیمری و اکسیدجامد پرداخته است.
دانشگاه فنی و مهندسی NED شهر کراچی یکی از برترین دانشگاه‌های مهندسی پاکستان محسوب می‌شود. دانشکده مهندسی مکانیک این دانشگاه دارای یک آزمایشگاه اختصاصی پیل‌سوختی است و تحقیق در زمینه‌های مختلف مرتبط با پیل‌سوختی از جمله پیل‌های سوختی پلیمری و ذخیره‌سازی هیدروژن در این آزمایشگاه انجام می‌شود. دانشکده مهندسی خودرو و دریای این دانشگاه نیز یک آزمایشگاه پیل‌سوختی دارد. ازجمله پروژه‌های این آزمایشگاه می‌توان به بررسی تأثیر مخلوط سوخت نیتروژن و هیدروژن بر عملکرد پیل‌های سوختی پلیمری و شبیه‌سازی عددی استک پیل‌سوختی پلیمری برای بهینه‌سازی عملکرد بر اساس نرخ تولید آنتروپی اشاره کرد. این دو پروژه با همکاری پژوهشگاه ترمودینامیک دانشگاه Helmut Schmidt شهر هامبورگ آلمان انجام می‌شوند و نتایج به‌دست آمده از این پروژه‌ها توسط تیم‌های تحقیقاتی هر دو دانشگاه به کار می‌رود.
دستگاه تهویه مطبوع خورشیدی و احتراق هیدروژن در موتورهای احتراق داخلی ازجمله پروژه‌های تحقیقاتی دیگر این دانشکده می‌باشد.
شرکت خدمات و تولید فنی (Technological Supply & Services) ارائه‌ دهنده مشاوره و خدمات مهندسی در زمینه سوخت‌های جایگزین می‌باشد. این شرکت علاوه‌بر تولید و عرضه تجهیزات فشرده‌سازی گاز طبیعی مانند کمپرسورها، سیستم‌های ذخیره‌سازی و تجهیزات توزیع برای سوخت‌گیری خودروهای گازسوز در زمینه پیل‌های سوختی پلیمری و اکسیدجامد نیز فعالیت می‌کند.
دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه مهندسی لاهور نیز در زمینه پیل‌های سوختی پلیمری و فرایند تبدیل سوخت در این فن‌آوری به تحقیق می‌پردازد. این دانشکده، کارهای تحقیقاتی خود درخصوص فرایندهای الکتروشیمیایی و توسعه پیل‌سوختی پلیمری 1 تا 5 کیلووات و نیز توسعه فرایندهای تبدیل گاز طبیعی و تولید سیستم‌های گاز طبیعی فشرده برای استفاده در خودروها را دنبال می‌کند.
انجمن علوم و فن‌آوری هسته‌ای پاکستان (PINSTECH) یکی از پژوهشگاه‌های برجسته کمیسیون انرژی اتمی پاکستان است که به‌طور بومی و خانگی به ساخت پیل‌سوختی پلیمری اقدام نموده است و اکنون در این زمینه در پاکستان پیشتاز است. این انجمن کار ساخت و آزمایش یک استک پیل‌سوختی پلیمری با توان پایین را با موفقیت پشت‌سر گذاشته است. این استک پیل‌سوختی در فاز توسعه به‌عنوان منبع انرژی خودرو و یا کاربردهای مستقل از شبکه استفاده شود.
دانشکده میکروبیولوژی و ژنتیک مولکولی دانشگاه پنجاب نیز برروی پیل‌های سوختی میکروبی فعالیت می‌کند.
زلاندنو
زلاندنو براي حرکت به‌سوي جامعه پايدار فن‌آوري پيل‌سوختي و هيدروژن را پذيرفته است. اين کشور جدیدترین عضو کانون مشارکت بين‌المللي اقتصاد هيدروژن (IPHE) است و بنا به گزارش IPHE، دولت این کشور در چهار برنامه مرتبط با تحقيقات هيدروژن سرمايه‌گذاري نموده است. اين برنامه‌ها عبارتند از:

1) توسعه انرژي هيدروژن در زلاندنو (2008-2002)
2) انرژي غیر متمرکز تجديدپذير (2008-2002)
3) توسعه سوخت‌هاي تجديدپذير در زلاندنو (2004-2002)
4) توسعه مواد جديد براي اقتصاد هيدروژن (2006-2004)

مهم‌ترین برنامه این کشور در این زمینه «هيدروژن براي هزاره جديد» است که هدف آن توسعه فن‌آوري‌ها و ارتقای دانش و مهارت جهت پشتیبانی از ایجاد يک زيرساخت موازي و بررسی موضوع کاهش انتشار گازهاي گلخانه‌اي در بخش‌هاي انرژي و حمل‌و‌نقل مي‌باشد. اين برنامه دو بخش اصلي زير را شامل مي‌شود:

1) توسعه فن‌آوري توليد غيرمتمرکز برق به‌کمک هيدروژن تولیدشده از ذغال‌سنگ با کاربري پيل‌هاي سوختي؛
2) توسعه ظرفيت توليد غيرمتمرکز هيدروژن به‌وسيله الکترولايزر با استفاده از منابع انرژي تجديدپذير.
جدول (1) پروژه‌هاي متنوع تکميل‌شده و يا در حال انجام در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي در زلاندنو را نشان مي‌دهد.

جدول 1، پروژه‌هاي متنوع تکميل‌شده و يا در حال انجام در زمينه هيدروژن و پيل‌سوختي در زلاندنو

عنوان پروژه اهداف پروژه شرکت کنندگان در پروژه
انرژي هيدروژن براي آينده زلاندنو ايجاد دانش و مهارت لازم جهت معرفي اقتصاد هيدروژني در زلاندنو IRL,CRL Energy
توليد ترموشيميايي از منابع تجديدپذير بررسي و تشخيص موارد و موانع مربوط به توليد هيدروژن در زلاندنو شرکت Waste solution, IRL
ذخيره‌سازي هيدروژن توسعه مواد و فرايندهاي جديد براي ذخيره‌سازي ايمن و پربازده گاز هيدروژن به‌عنوان مثال مواد هيدريد شيميايي IRL
نمايش هيدروژن و پيل‌سوختي ايجاد قابليت و دانش در زمينه فن‌آوري هيدروژن و پيل‌سوختي براي توليد انرژي غيرمتمرکز نيروگاهي IRL و دانشگاه Massey
بررسي گزينه‌هاي تأمين سوخت براي نمايش پيل‌سوختي پليمري در برنامه Antarctic امريکا بررسي محدوده‌اي از گزينه‌ها براي تأمين هيدروژن در برنامه پيل‌سوختي پليمري وزارت دفاع امريکا در مرکز Antarctic در شهر کريست چرج زلاندنو CRL Energy IRL
هيدروژن- آينده طولاني مدت صنعت ذغال‌سنگ تعيين مسیر فعاليت‌هایي که صنعت ذغال‌سنگ نياز دارد تا نقش مهم و اساسي در اقتصاد هيدروژني زلاندنو ايفا نمايد. CRL Energy

 
علاوه‌بر فعاليت‌هاي ذکر شده، کارهاي نمايشي درکشور زلاندنو با ارائه دو نمونه در چند سال گذشته آغاز شده است. در دسامبر سال 2004، پيل‌سوختي پليمري شرکت Relion با توان دو کيلووات به‌همراه يک مبدل متانولي در مرکز بين‌المللي تحقيقات قطب جنوب نصب شد. اين پيل‌سوختي به مدت یک سال مورد بهره‌برداري قرار گرفت و انرژي مورد نياز براي چندین کاربرد را تأمين ‌کرد.
شرکت‌ PowerCo و شرکت تحقيقات صنعتي(IRL) با همکاری شرکت پيل‌هاي سوختي سراميکي استراليا (CFCL) دو واحد نيروگاهي کوچک براي توليد همزمان برق و حرارت در زلاندنو نصب و راه‌اندازي نمودند. سيستم‌هاي يک کيلوواتي پيل‌سوختي اکسيد جامد (CFCL) براي تأمين انرژي الکتريکي و آب گرم به‌کار مي‌روند. اولین واحد در ژوئن سال 2005 خريداري شد و در شبکه گازرساني شهر ولینگتون (پایتخت زلاندنو) و منطقه تاراناکي مورد آزمايش قرار گرفت.
علاوه‌بر این، توتارا، روستای کوچکی در سواحل شرقي جزیره شمالی زلاندنو، مکاني براي پروژه نمايشي Wind-Hylink-AFC مي‌باشد. در اين پروژه از باد براي تأمين برق دستگاه الکترولايزر استفاده مي‌شود. هيدروژن توليد‌شده با روش الکتروليز، توسط خط لوله‌اي به طول دو کيلومتر به روستای توتارا انتقال داده مي‌شود و در آنجا در يک پيل‌سوختي و کوره هيدروژن براي توليد انرژي به‌کار مي‌رود.
فعاليت‌هاي نمايشي آینده، شامل بررسي امکان ساخت يک نیروگاه پنج مگاواتي در سال 2010 است که از شن‌هاي سياه براي خالص‌سازي هيدروژن استفاده می‌کند؛ تحقيق در اين زمينه به‌عهده شرکت IRL مي‌باشد.
در اين کشور هيدروژن می‌تواند از آب (به‌روش الکترولیز)، ذغال‌سنگ و يا گاز طبيعي تهيه شود که به‌نظر مي‌رسد فن‌آوري توليد هيدروژن از ذغال‌سنگ براي وصول سريع به اقتصاد هيدروژني مناسب‌تر باشد. در ژوئن سال 2002 دولت زلاندنو از طريق سازمان تحقيقات، علوم و فن‌آوري (FRST) شش ميليون دلار در برنامه "انرژي هيدروژن براي آينده زلاندنو" به‌عنوان گام نخست در گذار اين کشور به سوي اقتصاد هيدروژني سرمايه‌گذاري کرد. يکي از اهداف اصلي این برنامه، استفاده کامل از مزاياي اين ويژگي و امکان‌سنجی سيستم انرژي جديد مبتني بر هيدروژن می‌باشد. این سیستم انرژی، شامل تبديل ذغال‌سنگ به هيدروژن در فرايند گازي‌سازي و سپس تبدیل هيدروژن به الکتريسيته در پيل‌سوختي است. اولین هدف اين برنامه، بررسي امکان تأمين انرژي روزمره بوده که اين سيستم جديد 50 کيلوواتي، براي مصرف 10 تا 20 خانوار يا يک واحد تجاري کوچک کافي مي‌باشد. در اين برنامه، مؤسسات و شرکت‌هاي تحقيقاتي بزرگي هم‌چون CRL Energy، با تخصص ويژه در گازي‌کردن ذغال‌سنگ و تصفيه گاز و شرکت تحقيقات صنعتي(IRL)، متخصص تصفيه گاز، پيل‌هاي سوختي و بهينه‌سازي مصرف انرژي براي واحدهاي کوچک، در توليد غيرمتمرکز برق همکاري مي‌کنند. شرکت Unitec و بخش مهندسي شيمي و فرايند دانشگاه کانتربوري از پيمانکاران درجه دوم اين برنامه محسوب مي‌شوند و شرکت Solid Energy (بزرگ‌ترین تولیدکننده ذغال‌سنگ در زلاندنو) عهده‌دار تأمین سایر حمایت‌های مورد نیاز آن است.
علاوه‌بر دولت، اتحادیه ذغال‌سنگ و شرکت Solid Energy در ارتباط با فن‌آوري‌هاي پيشرفته و مسائل زيست‌محيطي مبتکر و سرمایه‌گذار هستند. اين ابتکارها شامل توسعه نقشه‌راه هيدروژن براي صنعت ذغال‌سنگ و فن‌آوري‌ها و راه‌حل‌هايي جهت جداسازي دي‌اکسيدکربن به‌عنوان محصول جانبي فرايند توليد هيدروژن از ذغال‌سنگ مي‌باشند.
برنامه زماني فعاليت‌ها و اهداف نقشه‌راه اقتصاد هیدروژنی بر پایه ذغال‌سنگ پاک عبارتند از:
فعاليت‌ها و اهداف در سال‌های 2010-2005: زيرسازي و انجام کارهای پایه
فعاليت‌ها و اهداف در سال‌های 2015-2010: گسترش فرايند گازي‌سازي
فعاليت‌ها و اهداف در سال‌های 2025-2015: نيروگاه بدون آلودگي
فعاليت‌ها و اهداف در سال‌های 2035-2025: تأمین زيرساخت هيدروژن
فعاليت‌ها و اهداف در سال‌های 2050-2035: اقتصاد هيدروژني
بسياري از اهداف و فعاليت‌هاي فوق به برنامه‌ريزي براي تقويت نقش ذغال‌سنگ در اقتصاد هيدروژني مربوط مي‌شود. بديهي است که براي توانمندسازي اقتصاد هيدروژني ‌بايد در هر مرحله سياست‌ها و مواضع توليد‌کنندگان به خوبي مشخص شود.
اين کشور در نظر دارد در آينده‌اي نزديک، نقشه‌راه مشابهي تنظيم کند که در آن، سهم منابع انرژي تجديدپذير و گاز طبيعي براي توليد هيدروژن تا سال 2050 به‌صورت جامع‌تری لحاظ شود. علاوه‌بر اين، تهيه و تدوين سناريوهايي براي برآورد مطمئن خسارات مربوط به ديرکرد زلاندنو در اجرايي کردن اقتصاد هيدروژني نیز در دستور کار دولت و صنایع انرژی این کشور قرار دارد.

فعالان کليدي هیدروژن و پیل‌سوختی
CRL Energy يک گروه تحقیقاتی و مشاور در زمينه انرژي و محیط‌زیست است.
مؤسسه تحقيقات علوم و فن‌آوري (FSRT) يک سازمان دولتي است که اعتبارات مالی گروه‌هاي پژوهشی ويژه را تأمین مي‌کند.
شرکت تحقيقات صنعتي (IRL) بخشی از مؤسسه تحقیقاتی Crown زلاندنو است که بيش از ساير شرکت‌هاي این کشور در هر دو زمينه هيدروژن و پيل‌‌سوختي فعالیت کرده است.
مرکز تحقيقات انرژي دانشگاه Massey در چندين پروژه هيدروژن و پيل‌سوختي از جمله پروژه توتارا همکاري داشته است.
شرکت PowerCo بزرگ‌ترين شبکه توزيع گاز و دومين شبکه توزيع برق زلاندنو.
مرکز ابداعات انرژي پايدار Unitec پروژه‌هايي هم‌چون مدل‌سازي انرژي براي منابع تجديدپذير، پيل‌هاي سوختي براي کاربردهاي نيروگاهي و حمل‌و‌نقل و هيدروژن را رهبري مي‌کند.
پتنت ها
کشورها
پروژه های پایلوت
دسترسی ها
پیل سوختی در ایران بانک های اطلاعاتی اخبار تالارهای گفتگوی پیل سوختی
آخرین نشریه
نشریه هیدروژن و پیل سوختی شماره 41
[HyperLink2]
28/11/1388
آرشیو نشریه
آخرین مقالات
ورود کالیفرنیا به بازار تجاری خودروهای پیل‌سوختی
بررسی هیدروژن و پیل‌های سوختی توسط بخش تولید و تأمین انرژی شبکه انتقال دانش
کل مقالات ارسال مقاله
عضویت در خبرنامه
پست الکترونیک:
نظرسنجی
شناخت فن آوری
میزان آشنایی با فناوری پیل سوختی در ایران چه حد است؟




مجموع آرا: 54
نمایش نتایج
آرشیو نظرسنجی
آمار بازديدكنندگان